Η ηθοποιός και κόρη της Ζωής Λάσκαρη, Μαρία Ελένη Λυκουρέζου, βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;» της ΕΡΤ, όπου μίλησε ανοιχτά στην Πέννυ Καβέτσου για τα πιο δύσκολα κεφάλαια της ζωής της.
«Δεν θέλω να με λένε Αίθρα»
Αρχικά, αναφέρθηκε στο όνομά της:
«Έχω μια παρόρμηση ως Μαρία Ελένη, έλεγα ότι θέλω να με λένε Αίθρα αλλά τελικά δεν θέλω. Μ’ αρέσει να με λένε και Αίθρα, μου αρέσει να με λένε και Μαρία Ελένη».
Αναφερόμενη στα παιδικά της χρόνια, η ίδια θυμήθηκε έντονες εικόνες από θέατρα, γραφεία, δεξιώσεις και ένα σπίτι πάντα ανοιχτό:
«Σίγουρα η παιδική μου ηλικία δεν ήταν η συνηθισμένη, ήταν έντονα χρόνια, αλλά τι θα πει συνηθισμένη ζωή. Ο καθένας στη δική του οικογένεια ζει τη δική του πραγματικότητα. Μικρή χαιρόμουν πολύ την έντονη ζωή, μου άρεσε. Βέβαια έμενα πολύ μόνη μου, αυτό έχει και τα κάτω του».
«Η ζωή μου όλη ήταν μέσα σε ένα καμαρίνι, έχω μεγαλώσει μες στα καμαρίνια, δεν ξέρω πώς είναι να μην σε ξέρουν».
Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα δύσκολα της παιδικής ηλικίας.
«Όταν ήμουν μικρότερη μπορεί να με ενοχλούσαν ορισμένα πράγματα που έλεγε ο Τύπος για τους γονείς μου, επειδή έκαναν έντονη ζωή. Εννοείται ότι σε επηρεάζει ως παιδί».
Η μάχη με την απεξάρτηση
Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου μίλησε για την προσωπική της μάχη με τα ναρκωτικά:
«Έφτασα στον πάτο για να απεξαρτηθώ από τις ουσίες… Στα 25 μού γύρισε, είδα τι γίνεται και είπα “αλλάζω τώρα τη ζωή μου, ειδάλλως θα μείνω στάσιμη και αυτό θα καταλήξει”. Όλα αυτά προέρχονται από την οικογένεια, όλοι κάτι θα κάνουμε, σπάνια να μην κάνει κάποιος κάτι. Τα σταμάτησα από εσωτερική ανάγκη να με θεραπεύσω».
«Κανένας δεν μπορεί να σε θεραπεύσει με το ζόρι. Πρέπει να πιάσεις πάτο».
Η ίδια αποκάλυψε ότι οι γονείς της δεν γνώριζαν όλες τις λεπτομέρειες εκείνη την περίοδο.
«Ο πατέρας μου δεν είχε ιδέα, του τα είπα όταν σταμάτησα».
Ο θάνατος της Ζωής Λάσκαρη και το κενό στη ζωή της
Η ηθοποιός έκλεισε την συνέντευξή της αναφερόμενη στη μητέρα της.
«Όταν πέθανε η μητέρα μου, η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες… Μια ζωή θα υπάρχει αυτό το κενό».
Με λόγια γεμάτα αγάπη και θαυμασμό περιέγραψε τη σχέση τους.
«Μου λείπουν οι συζητήσεις μας, το γέλιο της, η αγκαλιά της, η μυρωδιά της, το χιούμορ και το δέσιμο που είχαμε. Καταλαβαινόμασταν με ένα βλέμμα».
