Κάποια πράγματα δεν γράφονται εύκολα. Λέξεις όπως το «αντίο Γιώργο Μαζωνάκη. Τρεις λέξεις που δεν περίμενε κανείς πως έχουν θέση στην ίδια πρόταση, όχι τουλάχιστον για χρόνια, χρόνια πολλά ακόμα.
Το χαρισματικό αγόρι με τα γαλανά μάτια από τη Νίκαια δεν είναι πια εδώ. Έφυγε άξαφνα. Άδικα. Άγρια. Ο πόνος τσουχτερός, όση και η οργή, πάνδημη.
Για εκείνους που τον έζησαν και τον αγάπησαν, αλλά και για όσους δεν έτυχε να ανταλλάξουν ούτε μία ματιά μαζί του. Αντάλλαξαν όμως πολλά περισσότερα. Κομμάτια μιας ολόκληρης ζωής. Χαρές, λυγμοί, μοναξιές, χωρισμοί… και ο Μαζωνάκης εκεί να παίζει στο τέρμα από τα ηχεία.
«Έντυσε» τις μεγάλες στιγμές της εφηβείας μίας ολόκληρης γενιάς, που τον ανέβασε στο πιο ψηλό σκαλί της δόξας και τον «καρφίτσωσε» εκεί ως τα σήμερα, ως το αδόκητο και άγριο τούτο τέλος.
Στην κορυφή ως το έσχατο χειροκρότημα.
Καλλιτέχνης σπάνιου διαμετρήματος και ακόμα σπανιότερης αποδοχής. Καθολική αγάπη και αναγνώριση. Ποιος δεν σιγοτραγούδησε Μαζωνάκη; Από γκοθάδες μέχρι μεταλλάδες και από «φασαίους» μέχρι «σκυλάδες», από εκείνους που ορκίζονταν πως «δεν ακούνε Ελληνικά» μέχρι εκείνους που είχαν τα μπουζούκια δεύτερο σπίτι τους. Ένα «μωσαΐκό» από αυτιά που πάντα έβρισκαν μια γωνιά για τη φωνή του.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης ξεκίνησε και πορεύτηκε ως μια ξεχωριστή κατηγορία στο ελληνικό τραγούδι.
Διέσχισε το «πεντάγραμμο» με βήμα τολμηρό, πειραματίστηκε λαίμαργα, έβγαλε τη γλώσσα στο «πρέπει», αγκάλιασε το «θέλω» και η φόρμουλα δεν τον πρόδωσε στιγμή για πάνω από τρεις δεκαετίες, σε έναν δεσμό σχεδόν μυσταγωγικό με τους θαυμαστές του, που πίσω από την εξαντρίκ φιγούρα με τα φαντεζί κοστούμια αναγνώρισαν κάτι τόσο γνώριμα οικείο.
Μοναδικός. Στιλ, άποψη, χροιά και στήσιμο. Σταρ πάνω – ως κάτω. Όχι μπλαζέ, ακριβοθώρητος ναι, αλλά γνήσια προσηνής, Αυθεντικός. Ένα αστέρι με εκτυφλωτικό φως, αλλά και θνητές ρωγμές, με τα πάνω του, τα κάτω του. Όλα όσα δηλαδή κάνουν τον άνθρωπο… άνθρωπο.
Τον αποχαιρετάμε με πόνο και μαζί του ένα κομμάτι των πιο αθώων μας χρόνων, που έμαθε να βρίσκει απάγκιο στις ώρες τις μικρές απάνω στα χείλη του.
Αντίο, Γιώργο Μαζωνάκη. Θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
