Η φράση «σύλλογος εμμονικών κατά του Γιώργου Λιάγκα» που χρησιμοποιεί τελευταία ο παρουσιαστής κάθε φορά που κάποιος από τον τηλεοπτικό χώρο του ασκεί κριτική, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική εικόνα της σύγχρονης τηλεοπτικής αντίφασης…
Άνθρωποι που ζουν καθημερινά (κυριολεκτικά…) από τον σχολιασμό των άλλων, δυσκολεύονται και όπως φαίνεται πολύ, να αντέξουν τον σχολιασμό προς τους ίδιους.
Τι συμβαίνει λοιπόν;
Είναι όλοι «εμμονικοί» με τον Λιάγκα ή απλώς του επιστρέφεται το ίδιο νόμισμα που χρησιμοποιεί επί χρόνια απέναντι σε πρόσωπα της τηλεόρασης, της showbiz, της πολιτικής ή της επικαιρότητας;
Το τελευταίο διάστημα απέναντί του έχουν τοποθετηθεί δημόσια πρόσωπα όπως η Ζήνα Κουτσελίνη, η οποία απάντησε με σαφή ενόχληση στα συνεχή σχόλια που δεχόταν από «Το Πρωινό».
«Ο ΑΝΤ1 τον πληρώνει για να ασχολείται με το δικό μου το ψαράκι;» αναρωτήθηκε, δείχνοντας πως θεωρεί ότι η κριτική απέναντί της είχε ξεπεράσει τα όρια της απλής τηλεοπτικής παρατήρησης, αγγίζοντας τα όρια της εμπάθειας.
Και κάπου εκεί έρχεται το μεγάλο ερώτημα…
Γιατί όταν ο Λιάγκας σχολιάζει, βαφτίζεται «αιχμηρή άποψη» ή «αντικειμενική τηλεοπτική κριτική», ενώ όταν οι άλλοι απαντούν, μετατρέπονται αυτομάτως σε «εμμονικούς»;
Ο ίδιος ο παρουσιαστής έχει χτίσει επί χρόνια την τηλεοπτική του ταυτότητα πάνω στους μονόλογους, την κριτική και στον έντονο σχολιασμό. Καθημερινά κρίνει τα πάντα και ορθά, από παρουσιαστές, εκπομπές, πολιτικούς, τραγουδιστές, influencers, συμπεριφορές, τηλεοπτικά πρόσωπα.
Συχνά μάλιστα με σκληρό ύφος, δόσεις ειρωνείας και ακραίες ατάκες… Είναι δικαίωμά του; Προφανώς και αναμφισβήτητα. Αυτή είναι η δουλειά του, αυτό υπηρετεί χρόνια, γι’ αυτό έκανε επιτυχία, αυτή είναι η infotainment τηλεόραση. Όμως αυτό, το ίδιο δικαίωμα το έχουν και οι άλλοι.
Η Ζήνα, η Σίσσυ Χρηστίδου, ο Νίκος Συρίγος, η Σοφία Μουτίδου δεν έκαναν κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει ο ίδιος καθημερινά… Εκφράζουν δημόσια την άποψή τους… Η διαφωνία δεν είναι εμμονή. Η κριτική δεν είναι καταδίωξη.
Και το να σε σχολιάζουν, δίχως να σε αποθεώνουν, δεν σημαίνει πως σε φθονούν, δε σημαίνει πως θέλουν να κάνουν σύλλογο… Υπάρχει μάλιστα κάτι βαθιά αντιφατικό στη συγκεκριμένη ρητορική (γίνεται χρόνια…) θυματοποίησης.
Γιατί όταν ένας από τους πιο ισχυρούς και προβεβλημένους παρουσιαστές της ελληνικής τηλεόρασης, εμφανίζεται σαν ο μόνιμα αδικημένος και καταφρονημένος, δημιουργείται η αίσθηση ότι οποιαδήποτε αντίθετη φωνή πρέπει αυτομάτως να θεωρηθεί εμπάθεια.
Και για να κλείσουμε…
Η τηλεόραση δε μπορεί να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Δεν γίνεται να έχεις και δικαιωματικά μετά από τόσα χρόνια στον χώρο, καθημερινά το προνόμιο να σχολιάζεις τους πάντες και ταυτόχρονα να ενοχλείσαι όταν οι άλλοι κάνουν ακριβώς το ίδιο για εσένα.
Γιατί τότε η κριτική πρέπει να βαφτίζεται «εμμονή», η διαφωνία «κόμπλεξ» και η αντίθετη άποψη «πόλεμος»; Και κάπως έτσι, ο «σύλλογος εμμονικών» ίσως τελικά να μην είναι τίποτα περισσότερο από ένας καθρέφτης της ίδιας της τηλεοπτικής πραγματικότητας που ο Γιώργος υπηρετεί εδώ και χρόνια.
Υ.Γ. Δεν έχω καμία διάθεση και δεν τα γράφω αυτά για να μπω σε κανέναν σύλλογο… Τροφή για σκέψη είναι!
Διαβάστε επίσης: Η κοινωνία μας χρειάζεται και άλλους Τραιανούς…
