Σε μια εποχή όπου τα social media έχουν γίνει πεδίο ενημέρωσης, μαρτυρίας αλλά και αντιπαράθεσης, ο Hamzah Saadah έχει καταφέρει να ξεχωρίσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Ο Παλαιστινιοαμερικανός δημιουργός περιεχομένου, γνωστός στο διαδίκτυο και ως Absorber, δεν περιορίζεται σε βίντεο γνώμης ή πολιτικά σχόλια, αλλά προτιμά να μας παίρνει από το χεράκι και να μας προτρέπει να δούμε το «τέρας» κατάματα.
Μαρίνα Σάττι: Ποια είναι η Παλαιστίνια Zeyne που συνεργάζεται μαζί της στο «A’Ti»
Επιλέγει να ανοίγει ζωντανές συνομιλίες με Ισραηλινούς πολίτες και άτομα που εμφανίζονται ως στρατιώτες, θέτοντας ευθείες ερωτήσεις για την Παλαιστίνη, τη Γάζα και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον πόλεμο.
Τα βίντεό του έχουν προκαλέσει μεγάλη συζήτηση, καθώς σε αρκετές από αυτές τις συνομιλίες καταγράφονται απαντήσεις με κυνισμό, σκληρότητα και πλήρη απουσία ενσυναίσθησης απέναντι στον ανθρώπινο πόνο.
Απαντήσεις που παγώνουν το αίμα
Στα βίντεό του, θα δεις τον Saadah να συστήνεται αρχικά ως Παλαιστίνιος και… δενχρειάζεται κάτι περισσότερο από αυτό.
Η «σπίθα» ανάβει αυτοστιγμεί Οι συνομιλητές του άλλοτε επιστρατεύουν χυδαίο υβρεολόγιο, άλλοι προτιμούν μετά τις ύβρεις να τον «σκιπάρουν» και άλλοι δείχνουν να διασκεδάζουν παραδεχόμενο πόσο απολαμβάνουν τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων. Πρώην και νυν μέλη του IDF δεν διστάζουν να γελάσουν κυνικά στην κάμερα και να περηφανευτούν για το πόσα παιδιά και μωρά έχουν σκοτώσει.
Άλλοι – όπως ο εικονιζόμενος στο παρακάτω βίντεο – δηλώνει ευθαρσώς πως για εκείνον οι Παλαιστίνιοι δεν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος. Στα μάτια του είναι ζώα, όπως τα άλογα, όπως τα κοτόπουλα…
Και όμως, τα πιο σκληρά βίντεο δεν είναι αυτά. Ναι, καλά διάβασες. Τα πιο σκληρά βίντεο δεν είναι εκείνα στα οποία άνθρωποι εμφανίζονται να μιλούν με χαιρεκακία ή περηφάνια για τον θάνατο Παλαιστινίων.
Τα πιο σκληρά είναι τα άλλα.
Εκείνα στα οποία ο Hamzah συνομιλεί με παιδιά. Μικρά παιδιά, σε σχολεία ή σε καθημερινές στιγμές, που τα βλέπεις να έχουν γαλουχηθεί με το ίδιο άσβεστο μίσος. Ένα μίσος που δεν γεννήθηκε μέσα τους από μόνο του, αλλά μοιάζει να έχει περάσει από γενιά σε γενιά, σαν κληρονομιά σκοτεινή, σαν κάτι που φυτεύεται νωρίς και μεγαλώνει μαζί τους.
Και εκεί είναι που παγώνεις περισσότερο. Γιατί δεν βλέπεις απλώς σκληρές κουβέντες. Βλέπεις πώς η απανθρωποποίηση μπορεί να γίνει μάθημα, συνήθεια, καθημερινότητα. Βλέπεις πώς ένα παιδί μπορεί να μιλά για έναν άλλον άνθρωπο χωρίς να τον βλέπει πια ως άνθρωπο.
Και αυτό βυθίζει την ανθρωπότητα ακόμα πιο βαθιά στο σκοτάδι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
