Η Αιμιλία Υψηλάντη βρέθηκε καλεσμένη το πρωί της Κυριακής στην εκπομπή Καλημέρα είπαμε;, όπου τη φιλοξένησαν η Ζωή Κρονάκη και ο Τάσος Ιορδανίδης.
Η καταξιωμένη ηθοποιός μίλησε ανοιχτά για τη σημασία που είχε για την ίδια η δημιουργία του θεάτρου Αργώ, αλλά και για το φαινόμενο του ηλικιακού ρατσισμού στον χώρο της υποκριτικής.
Όπως εξομολογήθηκε, η δημιουργία του θεάτρου της αποτελεί για εκείνη το μεγαλύτερο προσωπικό της επίτευγμα: «αν μου ζητούσε κάποιον να κάνω έναν απολογισμό, να πω το μεγαλύτερο μου κατόρθωμα, δεν θα έλεγα έναν ρόλο. Δεν θα έλεγα κάποια πράγματα που έζησα στην πολιτική ή το παιδί μου. Κάτι που δεν φανταζόμουν ότι μπορούσα να το κάνω… έχτισα και ξαφνικά κατάλαβα αυτό που έλεγε ο απλός άνθρωπος, που έχτισε ένα σπίτι, την τρομακτική χαρά και περηφάνεια που είχε που έχτισε».
«Υπάρχει ηλικιακό όριο για τους καλλιτέχνες, άλλο αν προσπαθούμε να το διαχειριστούμε»
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Θα πέρναγε η ζωή μου, αν δεν έχτιζα το θέατρο Αργώ, χωρίς να καταλάβαινα τι σημαίνει χτίζω. Είναι αστείο για μένα, που ήθελα να ‘μαι καλλιτέχνης και δεν με ενδιέφεραν αυτά καθόλου, αλλά κατάλαβα αυτό».
Παράλληλα, στάθηκε στο ζήτημα της ηλικίας στον καλλιτεχνικό χώρο, επισημαίνοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κυρίως οι γυναίκες: «Υπάρχει ηλικιακό όριο για τους καλλιτέχνες, άλλο αν προσπαθούμε να το διαχειριστούμε κάπως. Είπα πως δεν υπάρχουν ρόλοι για μεγάλες γυναίκες. Δείτε στην τηλεόραση, δείτε στα σίριαλ, πόσες λίγες είναι οι μεγάλες γυναίκες».
Τέλος, υπογράμμισε και τη διαφορετική αντιμετώπιση που υπάρχει ανάμεσα στα δύο φύλα, λέγοντας: «Επίσης, υπάρχει ένα μεγάλο πολιτιστικό πρόβλημα, ενώ αποδεχόμαστε στην οθόνη το αντρικό πρόσωπο σε μεγάλη ηλικία, το αποδέχεται το κοινό, είναι πολύ αρνητικό όταν βλέπει την πολύ μεγάλη γυναίκα και δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν έχουμε καταφέρει, από φόβο προφανώς, να αγκαλιάσουμε τους μεγάλους και να συμφιλιωθούμε με την εικόνα τους».
Διαβάστε επίσης: Αιμιλία Υψηλάντη: «Έγινα καλλιτέχνης για να μπορώ άμα θέλω να απολαμβάνω την απραξία που…»
