Ο Αντώνης Καρυστινός, καλεσμένος στο «Στούντιο 4», περιέγραψε με αφοπλιστική ειλικρίνεια το πώς ξεκίνησε η πορεία του πριν καν φανταστεί ότι θα γίνει ηθοποιός. «Ξεκίνησα στα περιοδικά ειδικού τύπου. Δούλεψα 8 μήνες και μετά πουλήθηκε η εταιρεία. Εκεί άνοιξε μια ρωγμούλα στη ζωή μου, το είδα σαν μια πόρτα που θα με πήγαινε αλλού και έκανα θέατρο δρόμου», είπε.
Η τυχαία στιγμή που τον οδήγησε στο θέατρο δρόμου
Ο ηθοποιός θυμήθηκε τη μέρα που, χωρίς να το ξέρει, μπήκε στην επόμενη φάση της ζωής του. «Πάω σε ένα καφέ που είχε ανοίξει ολοκαίνουργιο. Ήταν μια υπέροχη μέρα, απολάμβανα το μέρος και όπως πίνω τον καφέ μου, τους λέω “θέλετε κάποιον εδώ στο μπαρ;”. Και με πήραν να δουλέψω εκεί. Χωρίς να το ξέρω, ήταν ένας χώρος πολιτισμού…».
«Οπότε άρχισα να μαζεύω τις αποσκευές μου και εκεί ήρθε να παίξει η ομάδα και εντάχθηκα στην ομάδα θεάτρου δρόμου».
Οι πρώτες δυσκολίες και το «δημιουργικό άγχος»
Αναφερόμενος στα πρώτα του χρόνια, δεν δίστασε να περιγράψει το βάρος της έκθεσης. «Τα πρώτα τέσσερα χρόνια με ζόριζε η έκθεση. Οι παλιοί λένε ότι είναι το δημιουργικό άγχος… εγώ το άλλαξα, το μετέτρεψα σε κάτι άλλο», εξήγησε.
Γιατί δεν ήθελε να παίξει στην τηλεόραση
Ο Αντώνης Καρυστινός μίλησε ανοιχτά και για τη σχέση του με την τηλεόραση.
«Με την τηλεόραση έμαθα να διεκδικώ. Το “πάμε 3, 2, 1 πάμε” σου μαθαίνει να είσαι παρών», ανέφερε.
Παραδέχεται πως στην αρχή δεν ήθελε με τίποτα να μπει στο τηλεοπτικό πεδίο.
«Δεν ήθελα να κάνω τηλεόραση, όπως όλοι. Δεν θέλαμε να κάνουμε κάτι που να μοιάζει πρόχειρο. Οι ηθοποιοί είμαστε μια κοινότητα. Δεν διαχωρίζω τους ηθοποιούς, δεν θεωρώ ότι υπάρχουν ηθοποιοί Α και Β διαλογής».
«Έφτασα 33 για να κάνω τηλεόραση», αποκάλυψε, ανατρέχοντας στην εποχή που τα οικονομικά ήταν δύσκολα και οι επιλογές περιορισμένες.
Η πρώτη του δουλειά ήταν οι «Σαββατογεννημένες», όμως πριν από αυτό είχε κάνει ένα μικρό guest. «Η Βίκυ Σταυροπούλου ήταν συμμαθήτριά μου και μου είπε να κάνω έναν ρόλο στο “Είσαι το ταίρι μου”. Κάπου στράβωσε και τελικά έκανα μόνο ένα guest. Δεν ήθελα να κάνω τηλεόραση, αλλά είπα το “ναι” γιατί τα πράγματα ήταν δύσκολα οικονομικά και λες “κάπως πρέπει να γίνει”».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
