Καλεσμένος στην εκπομπή της «Αλήθειες με τη Ζήνα» βρέθηκε νωρίτερα σήμερα (14/4) ο Άρης Μουγκοπέτρος, ο οποίος άνοιξε την καρδιά του, έναν χρόνο μετά τον σοκαριστικό ακρωτηριασμό που υπέστη σε πασχαλινή εκδήλωση.
Ο γνωστός βιρτουόζος του κλαρίνου μίλησε με συγκίνηση για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε, αλλά και για τον άνθρωπο που στάθηκε καθοριστικός στην αποκατάστασή του, τον γιατρό του, Εμμανουήλ Φανδρίδη.
«Έχω κάνει τατουάζ τα αρχικά του γιατρού μου, του κυρίου Εμμανουήλ Φανδρίδη, γιατί αν δεν υπήρχε αυτός ο γιατρός, στάνταρ δεν θα έπαιζα κλαρίνο ξανά. Και επίσης, θα είχε κοπεί το χέρι. Οπότε του χρωστάω, όχι ένα ευχαριστώ, του χρωστάω τη ζωή μου γύρω απ’ τη μουσική. Και μπορώ να πω ότι ήμουν τυχερός στην ατυχία μου που γνώρισα έναν τόσο σοβαρό επιστήμονα σαν αυτόν και που το πήρε πατριωτικά το να ξαναπαίξουμε κλαρίνο», εξομολογήθηκε.
Στη συνέχεια, περιέγραψε τη συγκινητική στήριξη που έλαβε από τον γιατρό του, ακόμη και σε προσωπικές στιγμές:
«Ο άνθρωπος αυτός ήρθε για να ελέγξει τον τρόπο που φτιάχνουμε τη μετατροπή στο κλαρίνο. Μόνος του, με δική του πρωτοβουλία, την ημέρα που γιόρταζε ο γιος του για να δει τι μπορούμε να κάνουμε ακόμη καλύτερο στο χέρι μου σαν επέμβαση, ώστε να έρθουμε πιο κοντά στο αποτέλεσμα που θέλουμε. Και επίσης, γι’ αυτό μιλάμε, ο άνθρωπος αυτός δεν υπάρχει. Να τον έχει καλά ο Θεός, ο Εμμανουήλ Φανδρίδης. Είναι ο διευθυντής της Μικροχειρουργικής στο ΚΑΤ που πραγματικά κάνουν μία τεράστια δουλειά εκεί», είπε χαρακτηριστικά.
Ο Άρης Μουγκοπέτρος αναφέρθηκε και στις πρώτες στιγμές μετά την επέμβαση, περιγράφοντας το ένστικτο που του έδινε δύναμη να συνεχίσει:
«Εγώ όταν βγήκα απ’ το ΚΑΤ, απ’ την επέμβαση που κάναμε η αλήθεια είναι πριν βρω τον γιατρό, έσφιξα το χέρι μου σαν μπουνιά μέσα στο γύψο. Και καταλάβαινα εκείνη την ώρα που έσφιγγα το χέρι μου ότι θα ξαναπαίξω. Γιατί καταλάβαινα το χέρι μου δυνατό παρόλο ότι ήταν ματωμένα, ότι ήταν όπως ήταν. Και μετά ο γιατρός ήρθε εκεί και μου λέει “θα ξαναπαίξεις”. Του λέω “γιατρέ, τι κάναμε;” “Χάσαμε δύο”, μου λέει, “Αλλά σώσαμε τον αντίχειρα. Αλλά περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει”. Γιατί ο αντίχειρας που έχω αυτή τη στιγμή είναι κατόρθωμα του γιατρού, έτσι; Με τη μαεστρία του».
Μάλιστα, στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία του αντίχειρα για τη λειτουργικότητα του χεριού, μεταφέροντας τα λόγια του γιατρού του και την προσωπική του εμπειρία:
«Και του λέω “γιατί, γιατρέ μου, σώσαμε τον αντίχειρα;”. Γιατί ο αντίχειρας, ο συγκεκριμένος, στο δεξί μας χέρι, είναι ο πιο χαζός, να το πω έτσι εντός εισαγωγικών, γιατί δεν χρησιμοποιείται στο κλαρίνο. κλείνοντας κάποιο κουμπί να το πω έτσι, να το κάνω πιο λιανά. Είναι απλά για να κρατάει το βάρος του μουσικού οργάνου. Και του λέω “γιατί δεν χάναμε αυτό να φτιάξουμε κάποιον;” Μου λέει “Άρη μου, ο αντίχειρας είναι το βασικότερο δάχτυλο που υπάρχει στον άνθρωπο και είναι αυτό που μας βοηθάει στο να είναι λειτουργικό ένα χέρι”. Και το κατάλαβα μετά έμπρακτα γιατί ήθελα να πιάσω ένα ποτήρι να πιω νερό, έτσι; Έπρεπε να ‘χω τον αντίχειρα. Όπως τον έχω τώρα».
Κλείνοντας, ο ίδιος μίλησε για τη δύναμη της θέλησης και το πείσμα που τον οδήγησαν στην επιστροφή του: «Ήθελα να κάνω μπάνιο έπρεπε να πιάσω το τηλέφωνο απ’ το μπάνιο, οπότε κατάλαβα τι εννοούσε ο άνθρωπος. Επίσης πλέον βλέπω ότι ο άνθρωπος όταν θέλει κάτι πολύ να το πετύχει. Νομίζω ότι θα φτάσει στο σημείο που θα το πετύχει. Δεν υπάρχει φραγμός σε αυτό. Αν αγαπάς κάτι δεν ένιωσα ποτέ ότι δεν θα το ξανακάνω», ανέφερε ο Άρης Μουγκοπέτρος, συγκινώντας με τη δύναμη ψυχής και την αισιοδοξία του.
Διαβάστε επίσης: Άρης Μουγκοπέτρος: Το πρώτο μήνυμα μετά το βίντεο με το κλαρίνο – «Έπαιξα και μίλησε η ψυχή μου…»
