Μια ειλικρινή εξομολόγηση για τη σχέση της με το φαγητό έκανε η Άννα Ζηρδέλη, η οποία βρέθηκε καλεσμένη του Μιχάλη Κεφαλογιάννη στην εκπομπή «Ζω Καλά».
Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια παραδέχτηκε ότι δυσκολεύεται να ακολουθήσει ένα σταθερό πρόγραμμα διατροφής, ενώ περιέγραψε με χιούμορ τις συνήθειές της, ειδικά την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών.
«Ζορίζομαι πάρα πολύ με τη διατροφή μου»
Αναφερόμενη αρχικά στη διατροφή της, η Άννα Ζηρδέλη παραδέχτηκε ότι η συνέπεια δεν είναι το δυνατό της σημείο.
«Θέλω να πω ότι ζορίζομαι πάρα πολύ με τη διατροφή μου. Δεν είμαι ιδιαίτερα άνθρωπος της διατροφής», είπε αρχικά η Άννα Ζηρδέλη.
Στη συνέχεια, μίλησε για τη δυσκολία της να αντισταθεί σε αγαπημένες γεύσεις ακόμη και στην παραλία, αλλά και για τη λανθασμένη νοοτροπία που συχνά συνοδεύει τις ημέρες των διακοπών.
«Μ’ αρέσει η ρουτίνα αλλά δυσκολεύομαι και στην παραλία είμαι ικανή, όπως είχα κάνει πέρυσι, να δω στον κατάλογο ταραμά και να πάρω ταραμοσαλάτα και να τρώω μόνη μου με το ψωμί. Και δεν την μοιράζομαι και με κανέναν.
Έχω παρατηρήσει ότι πάντα λες “α, θα πάω διακοπές, ας τραβηχτώ λίγο πίσω στη διατροφή μου για να χαλαρώσω και να τα δώσω όλα στις διακοπές γιατί είναι 5, 10 μέρες και θέλω να μην το ‘χω στο μυαλό μου”. Εκεί την πατάμε όμως! Λέγοντας ότι “5, 10 μέρες είναι, δεν πειράζει”, πολύ εύκολα τα παίρνεις αλλά δύσκολα πολύ μετά τα διώχνεις.
Δεν το καταλαβαίνεις κιόλας όταν παίρνεις βάρος το καλοκαίρι γιατί τα ρούχα είναι ανάλαφρα, είναι λιγότερα, δεν είναι τόσο σφιχτά και είσαι λίγο ανέμελος. Αυτό είναι που σου κάνει όλο το κακό, ουσιαστικά».
Πώς επηρεάζουν την όρεξή της η χαρά και η λύπη
Η συζήτηση στράφηκε και στη συναισθηματική σύνδεση με το φαγητό, με την Άννα Ζηρδέλη να εξηγεί ότι η διάθεσή της μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο τρώει.
Όπως αποκάλυψε, στις χαρούμενες στιγμές αφήνεται περισσότερο, ενώ όταν είναι στενοχωρημένη συνήθως χάνει την όρεξή της.
«Μπορεί να φάω και τους τοίχους, είμαι τόσο κοιλιόδουλη! Έχω επίσης το κατοχικό σύνδρομο που ό,τι κι αν είναι, είτε χαρά είτε λύπη, φαγητό να είναι, θα το φάω, θα το τιμήσω. Αλλά εάν ανατρέξω στο παρελθόν, σε στιγμές δικές μου, ή χαράς ή λύπης, νομίζω στη λύπη στεναχωριέμαι και δεν τρώω. Στη χαρά, του δίνω και καταλαβαίνει».
