Famagusta – Χρήστος Λούλης: «Κάθε φορά που βλέπω τα επεισόδια κάτι μου συμβαίνει, σαν να ησυχάζω»
Τηλεόραση

Famagusta – Χρήστος Λούλης: «Κάθε φορά που βλέπω τα επεισόδια κάτι μου συμβαίνει, σαν να ησυχάζω»

Famagusta – Χρήστος Λούλης: «Κάθε φορά που βλέπω τα επεισόδια κάτι μου συμβαίνει, σαν να ησυχάζω»

Όσα είπε για την επικαιρότητα αλλά και τη σειρά, Famagusta

Καλεσμένος στην εκπομπή, Night Out, βρέθηκε ο Χρήστος Λούλης και αναφέρθηκε τόσο στην επικαιρότητα όσο και τη σειρά του Mega, Famagusta.

Ο ηθοποιός μίλησε για λίγο με τον Θεοχάρη Ιωαννίδη και αναφέρθηκε και στα συναισθήματα που τον γεμίζουν όσα ζει μέσα από τη σειρά που αφορά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.

«Πίνω γιατί έχω να διαχειριστώ διάφορα πράγματα όπως ότι τον Απρίλιο κλείνω το 48. Ίσως είναι καλύτερα από το να κλείνω τα 50. Είναι πολλά τα πράγματα που σκέφτεσαι να κάνεις και δεν έχεις κάνει. Θέλω να χαίρομαι την κάθε μέρα μαζί, να βλέπω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν και προσπαθώ να φροντίσω και το τώρα. Παρακολουθώ την επικαιρότητα. Ανήκουμε στη Δύση, είμαστε μια δυτική φιλελεύθερη κοινωνία. Δεν γίνεται να έχεις πολίτες δύο ταχυτήτων. Έστω και να αφορούσε έναν άνθρωπο, θα έπρεπε να έχει τα δικαιώματα με τους άλλους. Ποιος έχει από όλους αυτούς την ικανότητα να βάλει έναν κανόνα για το πώς πρέπει να μεγαλώσει ένα παιδί; Όταν φτάσεις να κρατάς τον σύντροφό σου από το χέρι, να διακηρύξεις σε όλον τον κόσμο ότι θες να παντρευτείς τον άνθρωπό σου, σημαίνει ότι σε αυτή την κοινωνία που βγήκε από αυτή την άρνηση αυτοί οι άνθρωποι έχουν έξτρα θάρρος και ευαισθησία. Αν κάποιος πληροί κριτήρια για να είναι γονιός, είναι πιο μπροστά από όλους. Έχουν ζήσει τον αποκλεισμό και να μην μπορούν να εκφράζουν αυτό που είναι. Πιο εύκολα θα έδινα σε έναν τέτοιον άνθρωπο να μεγαλώσει ένα παιδί.

Τη Famagusta είναι σαν να το έφερε η μοίρα. Ήρθε στον δρόμο μου σε μια φάση που η οικογένεια της Έμιλυ περνούσε μια δύσκολη φάση. Είμαστε σε μια έντονα συναισθηματική κατάσταση με το τι συμβαίνει στην Κύπρο. Ο ρόλος αυτός και η σειρά αυτή, προσωπικά, σαν να έβαλε πάνω μια σφραγίδα για όλο αυτό που είναι για μένα το νησί, οι άνθρωποί του, που έχω γνωρίσει ανθρώπους που μου είπαν ιστορίες τους από τον πόλεμο. Άνθρωποι που προσπάθησαν να τα ξεχάσουν, το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό αλλά πάντα υπάρχει ένας πόνος, ένας καημός. Ότι είναι εκεί ένα σπίτι, μια αυλή που μεγάλωσα, τα παιδικά χρόνια που είναι η πατρίδα του. Τα παιδικά μας χρόνια είναι η πατρίδα μας. Όταν ένα παιδί μεγάλωσε σε μια αυλή που του απαγόρευσαν να πάει είναι σαν να του απαγόρευσαν την αληθινή του πατρίδα. Μεγάλωσε μια γενιά Κυπρίων με αυτό το κενό! Μου κάνει ένα κλικ, κουμπώνει κάτι στην ψυχή μου. Κάθε φορά που κατεβαίνω κάτω ή βλέπω τα επεισόδια, κάτι μου συμβαίνει. Σαν να ησυχάζω! Παρόλο που η σειρά είναι έντονη και συγκινητική, με συγκλονίζει το γεγονός ότι οι άνθρωποι είναι δοτικοί και συνεργάσιμοι.

Είναι κάπως σαν να λέμε “Έι, έχει γίνει κάτι εδώ. Μην το ξεχνάμε”. Ποτέ στη σειρά δεν φεύγουμε από τον στόχο μας που είναι ο άνθρωπος. Δεν λέμε οι κακοί Τούρκοι, οι καλοί Ελληνοκύπριοι. Κρατάμε μια ισορροπία στο ότι τα παθαίνουν άνθρωποι αυτά».

Διαβάστε επίσης

Το Ναυάγιο – Twitter: «Βουλωμένο γράμμα διαβάζεις Τρύφωνα. Πολύ ευτυχισμένη είναι με τον κρίπουλα»