Με αφορμή το αφιερωματικό ρεπορτάζ για την 52η επέτειο του Πολυτεχνείου που προβλήθηκε στο «Πρωίαν σε είδον» ο Φώτης Σεργουλόπουλος θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια μέσα στη σκιά της Χούντας και περιέγραψε το κλίμα φόβου που επικρατούσε τότε στην καθημερινότητα των πολιτών.
«Υπάρχουνε άνθρωποι που το έχουμε ζήσει»
Ο Σεργουλόπουλος τόνισε πως οι νεότερες γενιές δυσκολεύονται να αντιληφθούν τη σκληρότητα εκείνης της περιόδου:
«Υπάρχουνε άνθρωποι που το έχουμε ζήσει. Και τα παιδιά, όταν μας ρωτάνε τι θυμάστε από τότε, δεν μπορούν να φανταστούν ότι υπήρχαν ριπές και τανκς στους δρόμους εκείνη την ημέρα».
Στη συνέχεια μίλησε για τις συζητήσεις που κάνει με τον γιο του:
«Εμένα, ας πούμε, ο γιος μου, όταν με ρωτάει για το Πολυτεχνείο, που το συνδέει πάρα πολύ με τον πόλεμο του ’40, δηλαδή σκέφτεται ότι μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα, του φαίνεται απίστευτο ότι μέσα στην πόλη και στη γειτονιά την οποία ζει, ακούγαμε ριπές και δεν μας αφήνανε να βγούμε έξω».
Η καταπίεση της εποχής
Ο παρουσιαστής εξήγησε πως η Δικτατορία επηρέαζε ακόμη και όσους δεν ήταν ενεργά πολιτικοποιημένοι:
«Υπήρχε μία τρομοκρατία στην ελευθερία της έκφρασης, της ελευθερίας του ατόμου, των συγκεντρώσεων, το ότι η Δικτατορία ήτανε ένα απολυταρχικό καθεστώς, το οποίο μας είχε, ακόμα και τους ανθρώπους που δεν συμμετείχαμε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, όπως ορισμένοι άνθρωποι που τους τιμούμε αυτή τη στιγμή και πολλοί χάσανε τη ζωή τους».
Ο Φώτης Σεργουλόπουλος θέλησε επίσης να ξεκαθαρίσει την έννοια της «Χούντας», όπως ο ίδιος τη βίωσε:
«Έχουμε ζήσει το τι σημαίνει δικτατορία και το τι σημαίνει Χούντα. Η “Χούντα” και η “Δικτατορία” δεν έχει καμία σχέση με αυτό το οποίο υποτίθεται ότι ορισμένοι λένε ότι περνάνε σήμερα… κατάλαβες; Θέλω να το πω αυτό, διότι το έχουμε ζήσει».
«Ήμουνα 10 χρονών παιδί…»
Κλείνοντας την εξομολόγησή του, έφερε στο προσκήνιο τον φόβο που ένιωθε ως παιδί:
«Εγώ ήμουνα 10 χρονών παιδί και τα ακούγαμε αυτά και ο τρόμος τον οποίο εγώ είχα σαν παιδί που μπορούσα να το αντιληφθώ, ήταν αυτός. Ότι δεν μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε τη ζωή μας και ότι θα είχαμε τον κίνδυνο της σύλληψης, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και άλλα διάφορα πράγματα. Των βασανιστηρίων των ανθρώπων, της εξορίας. Εδώ, Κώστα Χατζή ακούγαμε και λέγανε “Πω πω πω πω πω, τι γίνεται; Βάλ’ το να τ’ ακούσουμε”».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Φώτης Σεργουλόπουλος: «Η Άννα Παναγιωτοπούλου δεν ήταν στριφνή, ντρεπόταν…»
