Ο Γιάννης Σαββιδάκης ήταν καλεσμένος στο «Στούντιο 4» στην ΕΡΤ1 το απόγευμα της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου και μίλησε για το πόσο διαφορετικά εκφραζόταν ο θαυμασμός στο παρελθόν και τα χιλιάδες γράμματα που λάμβανε.
«Ήταν τόσα πολλά που έγραφε η μητέρα μου ή αδελφή μου»
«Με την πίστη και την αφοσίωση, σ’ αυτό που έκανα, κατάφερα να γίνω γνωστός σε σημείο που παίρναμε γράμματα στην εταιρεία. Μέσα σε σακούλες σκουπιδιών, μεγάλες μαύρες, παίρναμε γράμματα από θαυμάστριες, τα έπαιρνα στο σπίτι και έγραφα σε ένα ένα αυτόγραφο. Κάποια στιγμή ήταν τόσα πολλά που έγραφε η μητέρα μου ή αδελφή μου και έβαζα εγώ υπογραφή.
Δεν μπορούσα δηλαδή, δεν προλάβαινα, αλλά έβαζα εγώ υπογραφή μετά από καιρό. Και τα έστελνα με δικό μου ταχυδρομείο. Εγώ προσωπικά έχω απαντήσει, ιδιοχείρως, σε 15.000 γράμματα… Δεν ξέρω πόσα… Και αυτό είναι το μεγάλο κρίμα με την ψηφιακή τεχνολογία, που έχει απομακρύνει λίγο την γλυκιά επαφή που μπορεί να ‘χει ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο», εξομολογήθηκε ο Γιάννης Σαββιδάκης.
«Ζήλιες σε συναδέλφους μπορεί να δημιουργηθούν»
«Δεν είχα ποτέ αρνητικά γράμματα. Ένας που σε βλέπει αρνητικά, άλλωστε, θα σου γράψει και γράμμα; Δεν νομίζω. Δεν θυμάμαι. Ζήλιες σε συναδέλφους μπορεί να δημιουργηθούν λόγω όλου αυτού, αυτό δεν το γλιτώνεις. Το πρόβλημα ενός ανθρώπου ο οποίος φαίνεται ότι έχει ένα Χ ταλέντο, μια νοστιμιά κάπως, είναι ότι οι άλλοι θέλουν να το συμπιέσουν λίγο.
Δηλαδή θέλουν να τον υποεκτιμήσουν ούτως ώστε να νιώσουν και αυτοί ωραία. Στην Ελλάδα υποεκτιμάς τον διπλανό σου, αν είναι πιο πάνω, για να νιώσεις και εσύ στο ίδιο επίπεδο. Τον κατεβάζεις δηλαδή και αυτό είναι ένα λάθος που κάνουμε», είπε παρακάτω.
Γιάννης Σαββιδάκης: «Έκανα παύση, όταν έκανα τα παιδιά μου, δεν μου έκανε καλό»
