Ο Γιώργος Παπαδάκης έφυγε από τη ζωή, όμως η φωνή, το βλέμμα και η καθημερινή του παρουσία στη συνείδηση του κόσμου παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένα. Για δεκαετίες στάθηκε σταθερό σημείο αναφοράς της ενημέρωσης, λέγοντας κάθε πρωί «Καλημέρα Ελλάδα» και μετατρέποντας την πρωινή ζώνη σε έναν χώρο ουσιαστικού διαλόγου με την κοινωνία. Πίσω από τον έμπειρο δημοσιογράφο, υπήρχε ένας άνθρωπος που γνώρισε από νωρίς τη σκληρή πλευρά της ζωής και αναγκάστηκε να παλέψει από παιδί για την οικογένειά του.
Ο δημοσιογράφος, που πριν από λίγους μήνες είχε παραδώσει τη σκυτάλη της ιστορικής εκπομπής του στον ΑΝΤ1, πέθανε το απόγευμα της Κυριακής (04.01.2026) ύστερα από οξύ έμφραγμα, ενώ βρισκόταν στο Κολωνάκι.
Οι απώλειες που τον καθόρισαν
Πίσω από το χαμόγελο και τη θετική του στάση, ο Γιώργος Παπαδάκης κουβαλούσε βιώματα που τον σημάδεψαν βαθιά. Γεννήθηκε στις 4 Φεβρουαρίου 1951 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Κρήτη, και μεγάλωσε μαζί με τα δύο του αδέλφια, τον Μάρκο και τη Μαρία. Στην αδελφή του, που είχε σύνδρομο Down, είχε ιδιαίτερη αδυναμία και στάθηκε δίπλα της με τρόπο συγκινητικό σε όλη του τη ζωή.
Οι απώλειες στην οικογένειά του ήρθαν νωρίς και άφησαν βαθιά ίχνη. Και τα δύο του αδέλφια έφυγαν από τη ζωή σε μικρή ηλικία, ενώ και οι γονείς του πέθαναν πρόωρα.
«Το Μαράκι με σύνδρομο Down… 11 χρόνια διαφορά είχα… Ήταν πολύ δύσκολο για μένα. Πέθαναν οι γονείς μου και το Μαράκι έμεινε να προστατεύεται από μένα και τον Μάρκο, τον αδελφό μου. Και ξαφνικά στα 49 του πεθαίνει και ο Μάρκος. Το Μαράκι είχε φοβερή αδυναμία και στους δυο μας. Θα έπρεπε λοιπόν να το διαχειριστώ αυτό το πράγμα. Με ρώταγε. Είχε τη συμπεριφορά ενός μικρού παιδιού, 6 – 7 ετών, αν και ήταν κοντά στα 40. Όταν με ρώτησε “πού είναι ο Μάρκος;”, πρόχειρα πολύ πρόχειρα της είπα ότι ήταν στην Αμερική», είχε πει στην εκπομπή «I Love Σου Κου».
Σε άλλη εξομολόγησή του είχε μιλήσει για τη σχέση του με την αδελφή του και για τις αντιδράσεις του απέναντι στον κοινωνικό στιγματισμό:
«Δεν αισθάνθηκα ποτέ ντροπή για την αδερφή μου, αντιθέτως έχω παίξει ξύλο. Όταν πια άρχισα να μεγαλώνω, εκεί στα 13, 14, 15 μου, με την αδερφή μου είχαμε 11,12 χρόνια διαφορά, άρχισα να την παίρνω και να βγαίνουμε έξω. Μου την έδινε που κοιτούσαν περίεργα, όπως και το “χαζό κοριτσάκι” που είπε κάποια στιγμή ένας μέσα στο λεωφορείο και τον έδειρα. Όταν γεννήθηκε η αδερφή μου πήγαινα έκτη δημοτικού, το έκρυβα δύο χρόνια ότι η αδερφή μου έχει σύνδρομο Down.
Δούλευα και από τα λεφτά που έπαιρνα, το 90% πήγαινε στο σπίτι και τα υπόλοιπα, το 10% τα κρατούσα εγώ. Τα μάζεψα, τα μάζεψα, τα μάζεψα και είπα στον πατέρα μου και στη μάνα μου ότι θέλω να κάνω ένα πάρτι. Και έκανα πάρτι για να παρουσιάσω την αδερφή μου στους συμμαθητές μου και στους φίλους μου. Και πήγαινα Τρίτη γυμνασίου όταν οι φίλοι μου και οι συμμαθητές μου είδαν το Μαράκι. Θα πρέπει να πω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου είχε μια εκπληκτική συμπεριφορά και αυτό είναι ένα θέμα που μου έχει μείνει στο μυαλό μου, το πόσο την αγκάλιασαν, το πόσο όμορφα της φέρθηκαν».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
