Στην εκπομπή του Κρατερού Κατσούλη και της Μαρίας Ηλιάκη βρέθηκε το πρωί της Πέμπτης (28/11) ο Ηλίας Βαλάσης, μιλώντας για τις σειρές και τη θεατρική παράσταση στις οποίες συμμετέχει φέτος, αλλά και για τη στάση ζωής που έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια.
Ο ηθοποιός, μπαίνοντας στο στούντιο, μοιράστηκε ένα περιστατικό από την προηγούμενη μέρα, εξηγώντας πώς αντιλαμβάνεται πλέον την καθημερινότητα:
«Χθες είχα μια κουβέντα με έναν κύριο από την παράσταση που βγαίνει και μου λέει “πώς είστε μετά από αυτή την παράσταση;”. Και του είπα “συγκλονιστικά”, λέω, τέλεια. Μου λέει “τέλεια, μετά από αυτό;”. Λέω, ναι, γιατί δεν ήταν τέλειο; Θέλω να πω ότι, όταν ένας άνθρωπος ζει αρκετά πράγματα, μετά τα πάντα είναι τέλεια στη ζωή. Δεν νομίζω ότι η ζωή είναι πολύ όμορφη και εμείς τη σκατώνουμε, δεν ξέρω τώρα μπορώ να μιλήσω έτσι;».
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Τη σκατώνουμε μωρέ τη ζωή μας χωρίς λόγο, τη μιζεριάζουμε, λέμε ότι δεν είμαστε καλά. Μωρέ μια χαρά είμαστε. Και διάβαζα, γι’ αυτό την είχα αυτή την κουβέντα χθες, ότι ιατρικά, αν δεν είσαι καλά και αν μιζεριάζεις, δεν είσαι καλά. Έβαλα κάτω τα ποσοστά των φίλων που θυμάμαι να μην είναι καλά και να είναι πάντα μίζεροι. Σκλήρυνση κατά πλάκας, καρκίνος, τα μαζεύουν, τα μαζεύουν, τα μαζεύουν και μετά η αρρώστια μέσα σκάει ρε παιδί μου, κάνει μπαμ».
Ο Ηλίας Βαλάσης δεν δίστασε, επίσης, να κάνει μια απρόσμενη παραδοχή στον Κρατερό Κατσούλη για την εικόνα που είχε αρχικά για εκείνον:
«Όταν σε έβλεπα, γιατί μ’ άρεσες πάρα πολύ στη παρουσίαση, ήσουνα κάτι πολύ ωραίο. “Εμένα μ’ αρέσει πολύ αυτός”, έλεγα. Έλεγα ότι αποκλείεται να είσαι καλός ηθοποιός. Ναι, έλεγα “μα πώς θα… αφού αυτός τώρα πλασάρεται συνέχεια τώρα, είναι συνέχεια στην κάμερα”. Και σε βλέπω εκεί με τέταρτο τοίχο μες στο ρόλο και λέω “όχι ρε φίλε., είσαι βλάκας”. Μ’ άρεσες πάρα πολύ».
Τέλος, αποκάλυψε και μια ιδιαίτερη εμπειρία από τα «Αξύριστα πηγούνια», μια παράσταση που είχε να κάνει με νεκροτομείο και γνώρισε τεράστια επιτυχία: «Στα “Αξύριστα πηγούνια”, που αφορούσαν ένα νεκροτομείο, ήμασταν 5 χρόνια sold out. Τον πρώτο χρόνο είχαμε κάποια δυσκολία σε αυτό. Όχι τόσο πολύ εγώ αλλά οι άλλοι μου λέγανε, μα πώς; Πώς γίνεται αυτό; Και τους λέω, παιδιά, δεν έχετε δει ποτέ πτώμα; Θέλετε να πάμε να δούμε;
Κανονίσαμε και πήγαμε σε ένα νεκροτομείο με τις ευλογίες του νοσοκομείου για την τέχνη να είναι καλά οι άνθρωποι. Το λέω μετά από 4-5 χρόνια, έτσι έξι. Μας αφήσανε, ανοίξανε έναν θάλαμο με πολύ σεβασμό. Παρατηρήσαμε το ανθρώπινο πτώμα, μια κυρία που ήταν πεθαμένη, παγωμένη, καταλαβαίνεις.
Και μάλιστα, επειδή ήμασταν πολύ τυχεροί, γιατί όπως είχε μετακινηθεί το πτώμα, είχε λίγο η μύτη είχε πάει εδώ ξέρεις είναι άκαμπτο χωρίς το αίμα ζεστό. Το σώμα από που το ακουμπάς πηγαίνει. Και έπιασε και έκανε αυτός ωχ-ωχ, κοίτα τι έγινε. Και πιάνει τη μύτη της μπροστά μας, κάνει τσα και τη φέρνει πάλι στην ευθεία. Και ήταν όλοι… και αυτό την επόμενη μέρα άλλαξε εντελώς την παράστασή μας».
Διαβάστε επίσης: Ηλίας Βαλάσης για το «Γιατί ρε πατέρα;»: «Είμαι σίγουρος ότι θα νομίζουν πως είναι διαφήμιση από ταινία και το αλλάζουν»
