10 χρόνια αποχής. 10 χρόνια προσωπικών και σόλο διαδρομών, με επιτυχημένες πορείες, γεμάτους χώρους και κοινό που δεν έπαψε ποτέ να τους ακολουθεί ξεχωριστά. Κι όμως, όσο κι αν ο καθένας συνέχισε τον δρόμο του, υπήρχε πάντα εκείνη η κρυφή λαχτάρα όλως μας… Nα δούμε ξανά τα Ημισκούμπρια μαζί!
Να ξανακουστεί αυτή η χημεία, αυτό το αβίαστο δέσιμο, αυτή η τρέλα που μόνο τα Ημισκούμπρια μπορούν να βγάλουν στη σκηνή. Και το Release Athens μας έδωσε την ευκαιρία και ζήσαμε χθες 20/6 το απόλυτο.
Μιθριδάτης για Ημισκούμπρια: «Είχαμε να βρεθούμε 10 χρόνια» – Γιατί σταμάτησε το γκρουπ
Επέστρεψαν και μας θύμισαν γιατί υπήρξαν πάντα μια ξεχωριστή κατηγορία από μόνα τους. Δέκα χρόνια αποχής ήταν αρκετά για να μεγαλώσει η νοσταλγία, αλλά όχι για να ξεθωριάσει η δύναμή τους. Το sold out στο Release Athens ήταν η πιο καθαρή απάντηση: το κοινό δεν τους ξέχασε ποτέ.
Μπορεί όλα αυτά τα χρόνια οι ίδιοι να είχαν κάνει αποχή από την όμορφη παρέα που έστησαν το μακρινό 1994, όμως τα τραγούδια τους δεν σώπασαν ποτέ. Συνέχισαν να παίζουν δυνατά σε μαγαζιά, πάρτι, παρέες και βραδιές που ήθελαν εκείνο το fun beat, που μόνο τα Ημισκούμπρια έχουν.
Μετά από μια έναρξη όσο θεατρική, σαρωτική και απολύτως ταιριαστή άρμοζε στο μεγάλο comeback των Ημισκουμπρίων, με το Carmina Burana – O Fortuna να γεμίζει τον χώρο και ένα flashback κολάζ από τα παλιά τους άλμπουμ να ξυπνά μνήμες, οι Μεντζέλος, Μιθριδάτης και Πρύτανης επέστρεψαν στη σκηνή σαν να μην πέρασε μια μέρα. Η συναυλία είχε τον τίτλο «30 Χρόνια Επιτυχίες», όπως ακριβώς λεγόταν και η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά το 1996, ο δίσκος που άνοιξε τον δρόμο για τη μαζική διάδοση του ελληνικού hip hop και έγινε ο πρώτος χρυσός δίσκος της σκηνής.
Και αυτό είναι ίσως το πιο εντυπωσιακό. Τα Ημισκούμπρια, αν και εργάτες της hip hop σκηνής, δεν ανήκαν ποτέ μόνο σε ένα κοινό. Τους άκουγαν και τους ακούν μεταλλάδες, ποπάδες, ροκάδες, άνθρωποι όλων των ειδών, ηλικιών και μουσικών αναφορών. Γιατί η μουσική τους δεν κλείστηκε ποτέ σε ταμπέλα. Είχε χιούμορ, ευφυΐα, ρυθμό, γλώσσα, ατάκα, αυτοσαρκασμό και μια ελληνικότητα που δεν γέρασε.
Ο ήχος τους, όσο κι αν κουβαλάει τη σφραγίδα μιας άλλης εποχής, ακούγεται ακόμα φρέσκος. Οι λέξεις τους παραμένουν ζωντανές, οι ρίμες τους ευρηματικές, η σκηνική τους ενέργεια αφοπλιστική. Ο Δημήτρης Μεντζέλος και ο Μιθριδάτης ανέβηκαν στη σκηνή με εκείνη την πρωτοφανή ενέργεια που κάνει το κοινό να θυμάται, να γελά, να φωνάζει και να συμμετέχει. Και πίσω τους, σταθερός και αλύγιστος στα decks, ο Πρύτανης κράτησε τον παλμό σαν να μην πέρασε ούτε μέρα.
Στη βραδιά ακούστηκαν επιτυχίες που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία, από τη «Ντισκοτέκ», τη μεγάλη συνεργασία τους με την Ελπίδα, μέχρι το «Νωρίς», το τραγούδι στο οποίο είχαν συνεργαστεί με τον αείμνηστο Λουκιανό Κηλαηδόνη, έναν δημιουργό που τους πίστεψε όταν ακόμα έκαναν τα πρώτα τους βήματα.
Το Release έζησε πολλά. Συγκίνηση, γέλιο, φωνές, αναμνήσεις, ακόμα και πρόταση γάμου.
Στη σκηνή ανέβηκαν και ο Μιχάλης Παπαθανασίου, η Ευρυδίκη και ο Φοίβος Δεληβοριάς, ενώ ξεχωριστή στιγμή ήταν η παρουσία του NIVO των Going Through, που τους τίμησε και τους είπε αυτό που έμοιαζε να φωνάζει όλη η πλατεία: να γυρίσουν.
Γιατί μέσα μας, το βράδυ του Σαββάτου, αναρίγησαν αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Μιας εποχής που, όπως αποδείχθηκε, έχει ακόμα χώρο στο σήμερα. Και μπορεί να ξαναζήσει, όχι σαν αναμνηστικό, αλλά σαν παρόν. Μέσα από τη μουσική τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
