Σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση προχώρησε ο Νικήτας Τσακίρογλου, μιλώντας για τις δυσκολίες που σημάδεψαν τη ζωή του, τον μεγάλο έρωτα με τη Χρυσούλα Διαβάτη, αλλά και την αισιοδοξία με την οποία αντιμετωπίζει τη δοκιμασία της υγείας της.
Ο καταξιωμένος ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή Καλύτερα Αργά, όπου συνομίλησε με την Αθηναΐδα Νέγκα και ξετύλιξε το νήμα μιας ζωής γεμάτης αντιθέσεις. Από τα δύσκολα παιδικά χρόνια, την πείνα και τις οικογενειακές περιπέτειες μέχρι την υποκριτική, που έδωσε διαφορετικό νόημα στην καθημερινότητά του, και τη γυναίκα που έμελλε να γίνει η σύντροφος της ζωής του.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του στη Χρυσούλα Διαβάτη, με τον ίδιο να εκφράζει την πίστη του ότι θα καταφέρει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να επιστρέψει στον άνθρωπο που το κοινό γνώρισε και αγάπησε.
«Πιστεύω ότι η Χρυσούλα θα γίνει καλά»
«Η Χρυσούλα είναι ταλαντούχα, τραγουδάει, χορεύει, είναι χύμα στο κύμα. Αντιμετωπίζω αισιόδοξα το θέμα της Χρυσούλας. Πιστεύω ότι η Χρυσούλα θα γίνει καλά, ότι θα επανέλθει σε αυτό που ήταν, σε αυτό που είχε κερδίσει τον κόσμο που την είχε αγαπήσει και λατρέψει. Επικοινωνούμε, υπάρχει ένα στάδιο που πάμε καλά. Αυτό με κάνει να αισιοδοξώ περισσότερο. Πάει καλά, γιατί η πίστη και η επιστήμη που προχωράει, και μακάρι να προχωρούσε περισσότερο… Είναι μια δύσκολη στιγμή στη ζωή μου που δεν το είχα διαβάσει σε κανένα βιβλίο», εξομολογήθηκε.
«Παντρευτήκαμε 25 χρονών παιδιά. Στη Χρυσούλα ερωτεύτηκα ότι γέλαγε. Εγώ ήμουν μαγκούφης, στριμμένος και όταν πρωτοσυναντηθήκαμε και ερωτευτήκαμε στο θέατρο, ήμασταν στον “Ιούλιο Καίσαρα”, που έπαιζε στον Κατράκη μια κομπάρσα και εγώ έκανα έναν μάντη, σε παράσταση που είχε σκηνοθετήσει ο Βολανάκης και πρωταγωνιστούσε ο Κούρκουλος. Εκεί είπα “αυτή είναι η γυναίκα της ζωής μου” και έτσι προχωρήσαμε σε γάμο. Παντρευτήκαμε μετά από αρκετά χρόνια».
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια – «Υπήρχε πείνα, το έζησα»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο σπουδαίος ηθοποιός αναφέρθηκε στις σκληρές συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσε, αλλά και στις περιπέτειες της μητέρας του.
«Έμεναν στη Σκουζέ οι Γερμανοί. Η μητέρα μου είχε πάει ως μαγείρισσα εκεί. Αργότερα έγινε κομμουνίστρια και πήγε εξορίες. Μου φαίνονται πάρα πολύ μακριά και τα διώχνω από τη μνήμη μου. Ταλαιπωρηθήκαμε, μας είχε ο πατέρας μου και η αδερφή του», ανέφερε.
«Υπήρχαν δυσκολίες, υπήρχε πείνα, το έζησα. Είχα πάει στην πλατεία του Αγίου Μελετίου και εκεί είχα απλώσει το χεράκι μου, τη χούφτα μου, και μου έδωσαν σταφίδες. Πολύ φοβάμαι μήπως πέσω στην περιπέτεια αυτή του οίκτου και δεν θα ήθελα με κανέναν τρόπο».
Παρά τις στερήσεις και τις δυσκολίες, η ζωή του άρχισε να αλλάζει όταν αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική, βρίσκοντας στο θέατρο έναν νέο δρόμο.
«Η ζωή άρχισε να γλυκαίνει όταν πήγα στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου», είπε χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας σε μία φράση τη σημασία που είχε η τέχνη στη ζωή του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
