Ο Αντώνης Μυριαγκός βρέθηκε καλεσμένος στο «Καλύτερα Αργά» και μίλησε για τη διαδρομή που τον οδήγησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών στην υποκριτική, αλλά και για τον ρόλο του Καποδίστρια, μέσα από τον οποίο τον γνώρισε ευρύτερα το κοινό.
Η Σχολή Καλών Τεχνών υπήρξε για εκείνον ένα καθοριστικό πέρασμα, όχι μόνο σε επίπεδο σπουδών, αλλά και στον τρόπο που έμαθε να βλέπει τον κόσμο. Η ζωγραφική, όπως εξήγησε, μπορεί να μην βρίσκεται σήμερα στο κέντρο της καθημερινότητάς του, όμως η εκπαίδευση του βλέμματος, η σύνθεση και η αίσθηση του κάδρου παραμένουν μέσα του.
«Σπούδασα στη Σχολή Καλών Τεχνών και άνοιξε ο κόσμος μου. Πιάνουν ακόμα τα χέρια μου και όχι μόνο για τη ζωγραφική. Γενικώς μου αρέσει να κάνω πράγματα, να μαγειρεύω. Όσον αφορά τη ζωγραφική, δεν είμαι πολύ μέσα σε αυτόν τον κόσμο πια, αλλά σίγουρα παίζει ρόλο ότι για αρκετά χρόνια εκπαίδευα το μάτι μου να βλέπει μέσα από ένα κάδρο τη σύνθεση, ας πούμε», ανέφερε.
Η στροφή προς την υποκριτική
Η απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική ήρθε αργότερα, αφού είχε ολοκληρώσει τις σπουδές του και τη στρατιωτική του θητεία. Δουλεύοντας στο εργαστήριο, ένιωσε πως κάτι τον πίεζε, σαν να μην μπορούσε να αναπνεύσει μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Αυτό που αναζητούσε ήταν η επαφή, η ανταλλαγή, η ζωντανή αλληλεπίδραση.
«Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός αφού τελείωσα τη σχολή, είχα κάνει το στρατιωτικό μου και, δουλεύοντας στο εργαστήριο, κάτι με στρίμωχνε κάπως. Δεν ένιωθα ότι αναπνέω. Ήθελα αυτή την αλληλεπίδραση», είπε.
Η σκηνή, πάντως, δεν του ήταν εντελώς ξένη. Ήδη από τα χρόνια των σπουδών του είχε δουλέψει ως κομπάρσος στο Μέγαρο Μουσικής, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε και η αδερφή του.
«Μέσα στη διάρκεια των σπουδών δούλευα ως κομπάρσος στο Μέγαρο Μουσικής. Μετά από λίγο ήρθε και η αδερφή μου. Ήταν αυτή η χρυσή δεκαετία του 1990 με τις όπερες, οπότε την επαφή, με έναν τρόπο, την είχα με τη σκηνή», σημείωσε.
Παρότι ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής, όπως παραδέχτηκε, δεν μπήκε σε αυτή τη διαδικασία με ξεκάθαρο στόχο να γίνει ηθοποιός.
«Όταν ξεκίνησα τα μαθήματα υποκριτικής, δεν είχα στόχο να γίνω ηθοποιός», τόνισε.
Η ταινία «Καποδίστριας» και η ανησυχία της ταύτισης
Μιλώντας για τον ρόλο του ως Καποδίστριας, τον οποίο ενσάρκωσε στη μεγάλη οθόνη, στάθηκε στην ανησυχία που μπορεί να δημιουργήσει ένας τόσο ισχυρός ρόλος: το ενδεχόμενο ο ηθοποιός να ταυτιστεί στα μάτια του κοινού με ένα πρόσωπο και να δυσκολευτεί να ιδωθεί αλλιώς.
«Πάντα σε ανησυχεί να μη δεσμεύεσαι. Δεν θέλω να δεσμεύομαι. Ο ρόλος, όμως, μετά κάνει τη δική του διαδρομή. Ο Καποδίστριας θα πάρει τον δικό του δρόμο και εγώ τον δικό μου δρόμο», είπε.
Ο ίδιος, πάντως, βλέπει με χαρά την απήχηση που είχε η ταινία, χωρίς να μένει εγκλωβισμένος στην πιθανότητα της ταύτισης.
«Είναι ωραίο που είδε αυτή την ταινία τόσος κόσμος. Υπάρχει μια ανησυχία ταύτισης, σε έναν βαθμό, που δεν μπορεί ο άλλος να σε δει σε κάτι άλλο, αλλά δεν έχει νόημα να κολλάω σε αυτό. Δεν είναι η πρώτη μου δουλειά, είναι η πρώτη δουλειά που σε γνωρίζει το μεγάλο κοινό και νομίζω θα πάμε σε άλλα πράγματα», συμπλήρωσε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
