Η Ιωάννα Πηλιχού αναφέρθηκε με νοσταλγία στην τηλεοπτική της διαδρομή και τη σημασία που είχε για εκείνη μια από τις πιο χαρακτηριστικές δουλειές της, το Ευτυχισμένοι Μαζί.
«Για εμένα ήταν μια δουλειά που ήταν ευλογία, όπου το να είναι ακόμα αγαπητή λες “τι χαρά είναι αυτή”. Το σενάριο ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον και πρωτοποριακό για τα δεδομένα τότε, οι ηθοποιοί που έπαιζαν τότε ήταν ένας ένας».
«Μου αρέσει η τηλεόραση πολύ… αυτό που θα ήθελα λίγο παραπάνω είναι ο φακός»
Η ηθοποιός μίλησε για τη σχέση της με τα διαφορετικά μέσα, τονίζοντας πόσο την εκφράζει ο φακός.
«Μ’ αρέσει η τηλεόραση πάρα πολύ, ο φακός και ο κινηματογράφος. Όταν προκύπτει ένας ενδιαφέρον ρόλος που μπορώ να δώσω κάτι, με ενδιαφέρει πολύ».
Παράλληλα παραδέχτηκε:
«Το αγαπώ το θέατρο και το κάνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια και έχω σταθεί τυχερή γιατί έχω υπάρξει τυχερή. Αυτό που θα ήθελα λίγο παραπάνω είναι ο φακός».
«Βλέπω μια πολύ νεαρότερη εκδοχή του εαυτού μου»
Μιλώντας για παλαιότερες δουλειές της, εξήγησε ότι αν και νιώθει υπερήφανη, βλέπει τις επιλογές της με άλλο μάτι.
«Βλέπεις μια πολύ νεαρότερη εκδοχή του εαυτού σου, πολύ πιο άπειρη όσον αφορά το υποκριτικό κομμάτι. Μπορεί να δω πράγματα και να πω “πως το έχεις πει έτσι;”. Ακόμη, στην ηλικία που είσαι ψιλοσώζεται η απόκλιση εμφανισιακά. Κρίμα είναι να μην ξαναπαιχτεί ποτέ η επανάληψη. Είναι ωραίο που υπάρχει ακόμα».
«Στο μετρό παθαίνω κρίσεις άγχους»
Η Ιωάννα Πηλιχού αποκάλυψε πως αντιμετωπίζει κρίσεις άγχους σε χώρους που νιώθει έλλειψη αέρα.
«Στο μετρό παθαίνω κρίσεις άγχους. Δεν ξέρω αν είναι κλειστοφοβία, μου προκαλεί ταραχή. Ήταν μια καταπληκτική κοπέλα η οποία γιατί με άγγιξε και μου κάνει “είστε καλά; χρειάζεστε κάτι;”. Εγώ από ό,τι κατάλαβα δεν στεκόμουν σε μια θέση, πηγαινοερχόμουν και έκλεινα τα αυτιά μου, αισθανόμουν ότι δεν έχω αέρα».
Αντίστοιχα συμπτώματα έχει και σε ανελκυστήρες:
«Σε ασανσέρ με έχει πιάσει. Αν έχω κι άλλον άνθρωπο μαζί, ισοσταθμίζεται».
Στην ερώτηση που θα ήθελε να πάει αν είχε μία χρονομηχανή είπε:
«Θα γύριζα λίγο πριν κλείσω τα 6 μου χρόνια, για να συναντήσω ξανά τη γιαγιά μου. Την έχασα ανήμερα των γενεθλίων μου και θα ήθελα να ζήσω δύο ώρες μαζί της, γιατί ήταν ο πιο υπέροχος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Ήταν σαν άγγελος… και μου λείπει. Δεν ήθελα να γιορτάζω τα γενέθλιά μου, μου έλεγαν “χρόνια πολλά” και εκνευριζόμουν πάρα πολύ. Έφυγε λίγο πριν σβήσω το κεράκι και αυτή η απώλεια με έχει στοιχειώσει. Θα γύριζα εκεί, θα ήθελα να την ξαναδώ, να την αγκαλιάσω και να ζήσω δύο ώρες μαζί της».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ιωάννα Πηλιχού: «Δεν θέλω να σκεφτώ αν επιστρέψει ο Πέτρος Φιλιππίδης – Όποιος φοβάται…»
