Η Λένα Διβάνη βρέθηκε στον καναπέ του «Στούντιο 4» και μίλησε για ένα θέμα που, όπως αποκάλυψε, επεξεργάζεται το τελευταίο διάστημα για το επόμενο συγγραφικό της βήμα, τον διαφορετικό τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν τα κορίτσια και τα αγόρια ακόμη και μέσα στην ίδια οικογένεια.
Η συγγραφέας και ιστορικός εξέφρασε την άποψη ότι τα στερεότυπα της κοινωνίας εξακολουθούν να περνούν στο εσωτερικό της οικογένειας, με αποτέλεσμα πολλές φορές το αγόρι να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής και το κορίτσι να μεγαλώνει σε δεύτερο πλάνο.
«Ετοιμάζω κάτι στο μυαλό μου για το μεγάλωμα των κοριτσιών. Τα κορίτσια μεγαλώνουν διαφορετικά από τα αγόρια ακόμα και σήμερα. Είναι τυχερά τα κορίτσια, όπως εγώ, που δεν έχουν αδερφό. Τα κορίτσια που έχουν αδερφό έχουν πρόβλημα, γιατί ο αδερφός αναδεικνύεται σε αστέρα. Έχω πολλούς φίλους και το πρόσεξα. Είναι η προσοχή της κοινωνίας που μπαίνει στην οικογένεια. Είναι και λίγο οιδιπόδειο μέσα, γιατί οι πατεράδες δεν έχουν ανακατευτεί αρκετά και βασικά η μητέρα προτιμάει το αγόρι. Τα έχει πει ο Φρόιντ. Η κοινωνία προτιμά το αγόρι, το κορίτσι μεγαλώνει σε δυσάρεστη θέση».
Η ιστορία από το Λονδίνο που δεν ξέχασε
Με αφορμή τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωναν παλαιότερα τα κορίτσια, η Λένα Διβάνη θυμήθηκε μια προσωπική εμπειρία από την περίοδο που ζούσε στο Λονδίνο. Εκεί συγκατοικούσε με μία γυναίκα από τη Χίο, μεγαλωμένη, όπως περιέγραψε, σε ένα ιδιαίτερα αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον.
«Θα πω μια πραγματική ιστορία που με έκανε να δω αυτό το πράγμα. Είναι η ιστορία μου στο Λονδίνο. Είχα μια συγκάτοικο που ήταν από τη Χίο, καπετανοπαίδι. Εκεί οι γυναίκες μένουν μόνες για τρία χρόνια, τώρα για ενάμιση. Τα παιδιά τα μεγάλωναν οι γυναίκες και συχνά είχαν την πεθερά που έπαιζε τον άντρα αυτού. Επομένως, τα κορίτσια ήταν στη δυσάρεστη θέση να μην μπορούν να βγουν από το σπίτι, γιατί λείποντος του πατρός έπρεπε να έχουν καθαρό όνομα».
«Πίστευε ότι ήμουν εγώ – Είναι θρίλερ αυτό που έζησα»
«Είχα μια τέτοια συγκάτοικο, γιατί είναι θρίλερ αυτό που έζησα. Αυτή πίστευε ότι είμαι εγώ. Είχε μεγαλώσει με τέτοιο τρόπο που είχε τρελαθεί, όπως αποκαλύφθηκε. Είχε ένα πολύ συγκεκριμένο σαλτάρισμα, δεν ξέρω την επιστημονική ορολογία, που πίστευε ότι ήμουν εγώ. Ήμασταν έναν χρόνο συγκάτοικοι».
«Στην αρχή νόμιζα ότι θέλει να με εκμεταλλευτεί οικονομικά. Νόμιζα ότι ήταν κουτσομπόλα. Άκουγε τα τηλεφωνήματά μου με το αμόρε μου της εποχής, διάβαζε τα γράμματά μου. Ο ψυχασθενής έχει κάτι γοητευτικό, γιατί εμένα που με ξέρετε, είμαι τσαούσα, με είχε υπνωτίσει και δεν κουνούσα ρούπι. Δεν μπορούσα και να αντιλέξω, να της πω “τι είναι αυτά που κάνεις;”. Έλεγε δίπλα μου ιστορία που συνέβη σε εμένα».
