Η Νένα Μεντή, μία από τις πιο χαρακτηριστικές παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης, αποφάσισε αυτή τη φορά να αφήσει στην άκρη τους ρόλους και να μιλήσει ως άνθρωπος.
Στο podcast των Rainbow Mermaids, η σπουδαία ηθοποιός μοιράστηκε τις πιο επώδυνες, αλλά και καθοριστικές στιγμές της ζωής της, μιλώντας με σπάνια ειλικρίνεια για τον πόνο, την αντοχή και τις επιλογές που την καθόρισαν.
Η απώλεια που τη γονάτισε
Με λόγια που κόβουν την ανάσα, η Νένα Μεντή περιέγραψε την τραγική απώλεια του πρώτου της συζύγου. «Ο πρώτος μου άνδρας ήταν ηθοποιός σπουδαίος, είχαμε ήδη παντρευτεί. Πέθανε στα 34 του. Μεγάλη απώλεια στη ζωή μου. Όταν πέθανε σκέφτηκα να βάλω τέλος και στη δική μου ζωή. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν “να φύγω, τι κάθομαι εδώ πέρα”».
Η ηθοποιός δεν δίστασε να ομολογήσει ότι βρέθηκε σε οριακό σημείο, όμως κάτι μέσα της την κράτησε όρθια: το σπίτι της, η δύναμή της αλλά και το θέατρο ο χώρος που της έδωσε ξανά λόγο να προχωρήσει.
Συμπλήρωσε ακόμη: «Ήταν η δύναμη που έχω μέσα μου, η δύναμη του ότι “για κάποιον λόγο έχω έρθει εδώ πέρα, μπορεί να είναι καλό να ζήσω”. Δεν το ήθελα, στα 36 ήρθε το παιδί».
Για την πορεία της στην τηλεόραση
Αναφερόμενη στα τηλεοπτικά της βήματα, η Μεντή θυμήθηκε τις μεγάλες κωμωδίες που άφησαν εποχή, τις Τρεις Χάριτες και το Δις Εξαμαρτείν, ενώ δεν έκρυψε πως τα υπόλοιπα σίριαλ δεν την γοήτευσαν. Μίλησε με ειλικρίνεια για το πως αντιμετώπισε την τηλεόραση, αλλά και για το τι θεωρεί ότι άφησε η ίδια πίσω της.
Οι συγκρούσεις στο θέατρο και η φήμη της ως «σκληρή»
Το μεγαλύτερο μέρος της εξομολόγησής της αφορούσε το θέατρο και τις δύσκολες εμπειρίες της εκεί.
«Πάντα “πουλιόταν” εξουσία από κάποιους ανθρώπους μέσα στο θέατρο. Και πάντα οι ηθοποιοί ήταν ηττοπαθείς, γιατί δεν έχουμε πλάτες, ποτέ δεν μας στήριξαν τα σωματεία. Είπα “αν το ξανακάνεις αυτό μπροστά μου, έφυγα από την σκηνή”. Και θα έφευγα, γιατί εγώ είμαι τρελή. Τρελή, το λέω καλά, δηλαδή δεν είναι να παίξουμε και του χρόνου εκεί. Μπορεί να πεινάσουμε του χρόνου. Κάνει πίσω πολλές φορές ο εργαζόμενος για να πάρει τον μισθό του, για να τον ξαναπάρει του χρόνου. Αν ήταν θηλυκό με τσαγανό – εγώ ανήκω σε αυτή την κατηγορία – τύχαινε μεγάλης εκτίμησης. Γι’ αυτό με λένε ξινή, πικρή, σκληρή. Δεν σήκωσα μύγα στο σπαθί μου».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
