Σε μια αποκαλυπτική συζήτηση στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς», ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος ανατρέχει στα 17 χρόνια που πέρασε στη Δημόσια Τηλεόραση, εκ των οποίων τα 15 μπροστά από την κάμερα ως εκφωνητής ειδήσεων.
Όπως αναφέρει, η είσοδός του στα δελτία έγινε απροειδοποίητα, όμως εξελίχθηκε σε μια συναρπαστική εμπειρία.
«Πέρασα 15 χρόνια στο δελτίο ειδήσεων και άλλα δύο σε μια εκπομπή του δελτίου, που δεν ήταν όμως ειδήσεις. Μια ολόκληρη ζωή στην ΕΡΤ. Το πιο αγχωτικό ήταν το ζωντανό αλλά από ένα σημείο και μετά το συνηθίζεις. Μπήκα ξαφνικά χωρίς να είμαι καθόλου προετοιμασμένος ότι θα κάνω δελτία ειδήσεων και βρέθηκα προσωρινά μες στην ΕΡΤ για 17 χρόνια. Ήταν συναρπαστικό», διηγείται.
Τα απρόοπτα των ζωντανών μεταδόσεων
Ο ηθοποιός περιγράφει το πώς ένα αναπάντεχο γεγονός μπορεί να συμβεί την ώρα του δελτίου, απαιτώντας απόλυτη συγκέντρωση και ψυχραιμία.
«Συμβαίνουν πράγματα την ώρα που λες το δελτίο. Γίνεται κάτι και πρέπει να είσαι εσύ εκεί, να έχεις την εγρήγορση να τα αντιμετωπίσεις όλα χωρίς να παίρνεις μέρος. Δεν είναι εύκολο αλλά το συνήθισα και το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση. Μέχρι που έφυγα από την ΕΡΤ και… ησύχασα. Από ένα σημείο και μετά, είχα πάρει τον αέρα», παραδέχεται.
Μάλιστα, αποκαλύπτει και στιγμές που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το γέλιο του — ακόμη και σε κρίσιμες πολιτικές βραδιές.
«Πολλές φορές μου έχει συμβεί να με πιάσουν τα γέλια σε δελτίο ειδήσεων. Και σε εκλογές και στο περίφημο δημοψήφισμα για το για το ναι ή όχι στην βασιλευομένη δημοκρατία. Εκεί είχα γελάσει πάρα πολύ», παραδέχεται.
Το περιστατικό με το τραγούδι και το… μωρό στο στέμμα
Μία από τις πιο αστείες στιγμές που θυμάται συνέβη την περίοδο του δημοψηφίσματος, όταν τα αποτελέσματα έφταναν με διπλότυπα χαρτιά.
«Λέγαμε τα αποτελέσματα από το Υπουργείο Εσωτερικών, υπήρχε το τραγούδι της Αλέκας Κανελίδου, “Άσε με να φύγω, σε παρακαλώ”. Εμείς το είχαμε φυσικά λίγο διασκευάσει μέσα και στις ειδήσεις, “Άσε με να φύγω, σε παρακαλώ, όλο και πιο λίγο είναι το ποσοστό”. Γιατί έπεφτε η βασιλευομένη δημοκρατία. Και ταυτόχρονα είχε βγει και μια αφίσα με ένα στέμμα και ένα μωρό που έκανε πιπί μες στο στέμμα», θυμάται.
Και συνεχίζει:
«Ερχόντουσαν τα τα αποτελέσματα σε διπλότυπα. Είχαν γίνει τα χέρια μας μαύρα. Επειδή με ξέραν βέβαια τι άνθρωπος είμαι, ερχόταν ένα χαρτί, δεύτερο χαρτί, το τρίτο χαρτί ήτανε το στέμμα με το μωρό. Μία φορά δεν γέλασα, δύο φορές… την τέταρτη φορά έβαλα τα γέλια. Και ταυτόχρονα, πίσω από την κάμερα, ο cameraman τραγουδούσε το τραγούδι αυτό».
Η πίεση του κοντρόλ και η ψυχραιμία του παρουσιαστή
Ο Αντωνόπουλος εξηγεί ότι η δουλειά σε ζωντανή εκπομπή απαιτεί απόλυτη πειθαρχία, καθώς πίσω από τις κάμερες επικρατεί συχνά πανικός.
«Όλοι οι άνθρωποι αυτοί που κάνουν εκπομπές live, ζούνε σε ένα διαρκές άγχος, διότι είναι στο κοντρόλ και ουρλιάζουνε. Και είσαι εσύ με το ακουστικό εδώ και πρέπει να είσαι πολύ ψύχραιμος και εν τω μεταξύ ακούς ό,τι μπορείς να φανταστείς μες στο αυτί σου. Πήρα αυτή την είδηση, “πήγαινε στην επόμενη”, όχι, “πήγαινε στην προηγούμενη”, “κάνε αυτό”. “Δεν έχει”, “δεν θα πέσει το βίντεο”. Δηλαδή εσύ λες “τώρα θα δούμε” και σου λέει αυτός “δεν θα το δούμε, γιατί δεν έχει έρθει”», σχολιάζει.
«Ή γελάς ή δεν γελάς» – Η φιλοσοφία του πάνω στο χιούμορ
Ο γνωστός ηθοποιός μιλά για τη δυσκολία και την αμεσότητα της κωμωδίας.
«Το δράμα μπορεί να το σκεφτεί ο θεατής, το γέλιο είναι χαστούκι. Δηλαδή ή σε χτυπάει ή δεν σε χτυπάει. Είναι πολύ λίγα τα αστεία που πρέπει να τα σκεφτείς για να γελάσεις. Και στην κωμωδία δεν υπάρχει αυτό. Δεν υπάρχει αυτό το περιθώριο. Ή γελάς ή δεν γελάς».
Παραδέχεται επίσης ότι γελά εύκολα: «Γελάω πολύ εύκολα. Αυτό είναι ένα μεγάλο μου ελάτωμα, το οποίο το προσπαθώ να το πολεμήσω. Δεν πολεμιέται. Έχω γελάσει και στην Επίδαυρο…».
Ένα μήνυμα ζωής
Κλείνοντας, μιλά για τη στάση του απέναντι στη ζωή και την επιμονή του.
«Το πρώτο πράγμα που λέω στον εαυτό μου όταν ξυπνάω το πρωί είναι “Καλημέρα” και “είσαι ακόμα ζωντανός, ελπίζω να είσαι και την υπόλοιπη μέρα”. Ο επιμένων νικά. Έχω επιμείνει πολύ στη ζωή μου και έχω νικήσει. Για να βρίσκομαι σε αυτή τη θέση που βρίσκομαι, μάλλον τα έχω καταφέρει».
