Η Ελένη Κοκκίδου μίλησε στο Buongiorno για την παράσταση “Εγώ θα σας τα πω”, στο Κηποθέατρο Παπάγου και για την άνωση που νιώθουν οι ηθοποιοί όταν παίζουν στην Επίδαυρο.
«Λείπει πάρα πολύ η κωμωδία»
«Η επιθεώρηση είναι τόσο άμεσο είδος θεάτρου. Εκείνη την ώρα που λέγονται τα πράγματα, εκείνη την ώρα γελάει ο κόσμος. Είναι μεγάλη χαρά για τον ηθοποιό. Λείπει πάρα πολύ η κωμωδία, γιατί η καθημερινότητα είναι πάρα πολύ δύσκολη, είναι πολύ άχαρη. Έχει πολλά νεύρα, ο κόσμος δυσκολεύεται. Και η κωμωδία είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να έχεις σαν εμπειρία, και ειδικά το καλοκαίρι. Εγώ κάνω μία εισαγγελέα, κάνω μία μαμά υπερπροστατευτική που πηγαίνει στο pride για να συμπαρασταθεί στο γιο της με σπανακόπιτες και τέτοια και άλλα πολλά», είπε η Ελένη Κοκκίδου.
«Δεν υπάρχει το τρακ του τι θα κάνω τα χέρια μου και τα πόδια μου, δηλαδή πώς θα σταθώ στη σκηνή. Σιγά σιγά αποκτάς τεχνική και αποκτάς μία συνήθεια, ας πούμε, να βρίσκεσαι εκεί. Αυτό που μεγαλώνει είναι το άγχος του να είσαι ακόμα καλύτερος και αντάξιος των προσδοκιών σου, οι οποίες μεγαλώνουν όσο μεγαλώνεις και εσύ», συμπλήρωσε.
«Η γιαγιά μου ήταν το μοντέλο μου»
Για την σχέση της με την γιαγιά της: «Ήταν το μοντέλο μου. Ήταν πολύ δυναμική γυναίκα και εγώ είχα από παιδί ένα δυναμισμό και μου πήγαινε πιο πολύ, σε σχέση με τη μητέρα μου, ας πούμε, που ήτανε πιο απαλή. Εξακολουθώ να θέλω να της μοιάζω. Και την έχω μιμηθεί, σε εισαγωγικά, πολύ συχνά στη σκηνή».
«Σε σηκώνει ψηλά προς τους θεούς»
Για την Επίδαυρο: «Η Επίδαυρος είναι ένα μαγικό θέατρο. Δηλαδή ο χώρος, ο φυσικός εκεί, η επικοινωνία που έχει ο ηθοποιός και ο θεατής με τη φύση και νιώθεις μία άνωση όταν παίζεις στην Επίδαυρο. Σαν να σε αγκαλιάζει αυτό το θέατρο και να σε σηκώνει ψηλά προς τους θεούς. Αυτό είναι η μοναδικότητά του, δεν είναι όλα αυτά που λένε ότι είναι ιερό και πρέπει να σεβόμαστε. Το θέατρο είναι ένα ζωντανό πράγμα. Και κάθε γενιά έχει τους δικούς της κώδικες, και τις δικές της αναζητήσεις, και τους δικούς της τρόπους να ανεβάζει μία παράσταση».
Ελένη Κοκκίδου: «Διαγνώστηκα με αγχώδη διαταραχή- Άρχισα να φωνάζω, με έβλεπαν ότι δεν ήμουν καλά»
