Η καθημερινότητα μιας μητέρας που έχει την ευθύνη των αποφάσεων, οι ισορροπίες στην προσωπική ζωή και η στάση απέναντι στις επαγγελματικές συνεργασίες βρέθηκαν στο επίκεντρο της συζήτησης της Κλέλιας Ρένεση με τη Φαίη Σκορδά. Η ηθοποιός βρέθηκε το πρωί του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου στο πλατό της εκπομπής «For You» και μίλησε χωρίς περιστροφές για τον τρόπο με τον οποίο έχει οργανώσει τη ζωή της με την κόρη της.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν όσα είπε για την προοπτική μιας νέας συντροφικής σχέσης, ξεκαθαρίζοντας ποια θα ήταν η θέση ενός άνδρα στη ζωή της και ποια όρια θεωρεί δεδομένα σε ό,τι αφορά την ανατροφή του παιδιού της.
Κλέλια Ρένεση: «Εγώ παίρνω τις αποφάσεις» για την κόρη της
Η ηθοποιός περιέγραψε ένα καθημερινό πρόγραμμα στο οποίο οι περισσότερες ευθύνες για την ανατροφή της κόρης της περνούν από την ίδια. Παρότι η μητέρα της βρίσκεται κοντά και προσφέρει τη βοήθειά της, η Κλέλια Ρένεση έχει φροντίσει να υπάρχει και επαγγελματική υποστήριξη τις ώρες που απουσιάζει λόγω δουλειάς.
«Είμαι από πάνω. Είμαι και μόνη. Είμαι από πάνω πάνω», είπε για την κόρη της. «Η μαμά μου ζει κοντά μου και βοηθάει όσο μπορεί, αλλά αυτό που λέμε βοήθεια σε καθημερινό πλαίσιο, μια φροντίδα τύπου κάποιος να είναι εκεί, να υπάρχει φαγητό μαγειρεμένο, το παιδί διαβασμένο, αυτό και τα λοιπά, όχι. Έχω άνθρωπο που πληρώνεται γι’ αυτό και έρχεται και την κρατάει όταν εγώ λείπω».
Όπως εξήγησε, η μητέρα της, λόγω και της επαγγελματικής της ιδιότητας ως φιλολόγου, αποτελεί ένα πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται για συμβουλές, ακόμη και για ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση της μικρής. Ωστόσο, η τελική ευθύνη παραμένει αποκλειστικά δική της.
«Εγώ κρατάω τις Θερμοπύλες. Δηλαδή εγώ παίρνω τις αποφάσεις, εγώ έχω τα γένια, εγώ έχω τα χτένια. Εγώ το πληρώνω το έργο».
Θα ήθελε έναν σύντροφο στη ζωή της; Η απάντηση για τον ρόλο του απέναντι στο παιδί
Στη συζήτηση με τη Φαίη Σκορδά τέθηκε και το ερώτημα κατά πόσο είναι πιο απαιτητικό το μεγάλωμα ενός παιδιού χωρίς σύντροφο. Η Κλέλια Ρένεση απέφυγε να δώσει μια απόλυτη απάντηση, επισημαίνοντας ότι κάθε οικογενειακή συνθήκη έχει τις δικές της δυσκολίες.
«Πού να ξέρω; Δεν το έχω κάνει το άλλο έργο να το συγκρίνω. […] Έχω δει και περιπτώσεις χειρότερες, δηλαδή να είναι πιο δύσκολο το έργο γιατί υπάρχει ασυνεννοησία στο ζευγάρι σε σχέση με τις επιλογές».
Παραδέχτηκε, παράλληλα, ότι μια σχέση μπορεί να προσφέρει σημαντική ανακούφιση, καθώς οι ευθύνες μοιράζονται και υπάρχει περισσότερη ξεγνοιασιά.
Η ίδια, πάντως, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να μοιραστεί τη ζωή της με έναν νέο σύντροφο. Έθεσε όμως με σαφήνεια τα όρια που θα υπήρχαν σε αυτή τη σχέση, καθώς δεν θεωρεί ότι ένας νέος άνθρωπος θα αναλάμβανε τον ρόλο του δεύτερου γονέα.
«Βεβαίως, αυτό μπορώ να το κάνω, αλλά ποτέ δεν θα είναι μοίρασμα του μεγαλώματος του παιδιού. […] Ο σύντροφος μπαίνοντας στη ζωή μου θα στηρίξει εμένα, τις επιλογές μου και το πλαίσιό μου. Εντάξει, θα μπορεί να αγαπήσει το παιδί μου, αλλά επί της ουσίας λόγω εμού είναι. Δηλαδή αν σταματήσει η σχέση, δεν πιστεύω ότι θα συνεχίσει η σχέση με το παιδί. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Εγώ είμαι ο αγωγός που τα ενώνει όλα. Πάλι εγώ».
Τα κριτήρια με τα οποία επιλέγει τις δουλειές της και οι δύσκολες συνεργασίες
Η Κλέλια Ρένεση αναφέρθηκε και στη σχέση της με το επάγγελμα της υποκριτικής, εξηγώντας πως δεν την απασχολεί να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο. Αυτό που αναζητά σε κάθε νέα δουλειά είναι ένας ρόλος που θα την ενδιαφέρει ουσιαστικά, αλλά και ένα περιβάλλον στο οποίο θα μπορεί να εργαστεί με ανθρώπους που εκτιμά.
«Δεν έχω τέτοιες αγωνίες. Τη δουλειά αυτή την κάνω γιατί μ’ αρέσει το ταξίδι της. Είμαι ταξιδιάρα γενικότερα. Μ’ αρέσει το ταξίδι μέσα στον ρόλο. Πρέπει να μου αρέσει η γραφή και ο ρόλος πρώτα απ’ όλα. Κοιτάω αυτό. Δεύτερο πράγμα που κοιτάω είναι οι συνεργάτες και πίσω από τις κάμερες και μπροστά από τις κάμερες. Θέλω να ξέρω με ποιους θα δουλέψω».
Για την ίδια, άλλωστε, η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων στον χώρο εργασίας έχει εξίσου μεγάλη σημασία με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.
«Με ενδιαφέρει και να είναι και καλοί συνεργάτες. Περνάς δέκα ώρες την ημέρα, Φαίη, μαζί τους. Είναι αστείο. Είναι παραπάνω από τη μισή σου ζωή».
Δεν έκρυψε ότι έχει βρεθεί σε συνεργασίες που την πίεσαν και την έφεραν σε δύσκολη θέση. Όπως περιέγραψε, η επιλογή της ήταν να ολοκληρώνει τις επαγγελματικές της υποχρεώσεις και στη συνέχεια να αποχωρεί, εφόσον τα προβλήματα δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν.
«Αν έχω έρθει σε δύσκολη θέση και έχω ζοριστεί και έχω καταπιεστεί, ναι. Αλλά περίμενα να λήξει η χρονιά και το συμβόλαιο και να θέσω επί τάπητος τους προβληματισμούς μου. Και αν δεν μπορούσαν να λυθούν, ανθρώπινα έτσι απλά, αποχωρούσα. Αλλά ολοκλήρωνα τη συνεργασία μου».
Μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι δεν θα έμενε αμέτοχη αν διαπίστωνε πως κάποιος συνάδελφός της αντιμετωπίζει άδικη συμπεριφορά. Για την ηθοποιό, μια παραγωγή δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά όταν κάποιοι άνθρωποι αισθάνονται παραγκωνισμένοι.
«Εκατό τα εκατό. Γιατί είναι ομαδική δουλειά και πρέπει όλη η ομάδα να είναι τακτοποιημένη μέσα της, να νιώθει καλά που δουλεύει, να μη νιώθουν ότι είναι κορόιδα, να μη νιώθουν ότι τους εκμεταλλεύονται, να μη νιώθουν οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης. […] Ο τρίτος βοηθός παραγωγής πρέπει να νιώθει καλά που είναι παρών και που δουλεύει».
Γιατί η Κλέλια Ρένεση αναζητά τη φύση μακριά από το αστικό περιβάλλον
Η συζήτηση στράφηκε και σε όσα την προβληματίζουν στη σύγχρονη καθημερινότητα. Η Κλέλια Ρένεση μίλησε για την οικονομική πίεση και τη βία που υπάρχει γύρω μας, εξηγώντας ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη δική της προσωπική ηρεμία ως κάτι ανεξάρτητο από όσα συμβαίνουν στην κοινωνία.
«Δεν είναι όλες οι καταστάσεις γύρω μας επιλογές μας. Μπορεί κάποιος να έχει γεννηθεί σε μια περιοχή που του σφίγγει το στομάχι. Μπορεί κάποιος να έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια που του σφίγγει το στομάχι. Δεν συμβαίνουν σε εμένα αυτά. Απλά λέω γενικότερα ότι το στομάχι σφίγγει».
«Μου σφίγγεται το στομάχι με τη βία γύρω, με την οικονομική βία, τη φτώχεια. […] Δεν μπορώ να πω ότι μια χαρά είμαι εγώ, παιδιά. Όλα καλά», τόνισε.
Εξηγώντας τι είναι αυτό που την κάνει να αναζητά την επαφή με τη φύση, διευκρίνισε ότι δεν απορρίπτει τις μεγάλες πόλεις ως γεωγραφικές επιλογές. Εκείνο που την κουράζει είναι ο τρόπος ζωής που συνδέεται με το αστικό περιβάλλον.
«Δεν είναι θέμα πόλης. Αν μ’ αρέσει η Αθήνα ή το Παρίσι ή η Γενεύη ή οι Βρυξέλλες ή το Λονδίνο. Δεν είναι θέμα γεωγραφικό, είναι θέμα αστικό».
Στη συνέχεια περιέγραψε την εικόνα που έχει σχηματίσει για την καθημερινότητα στις πόλεις, μιλώντας για την ανάγκη να βρίσκεται κοντά σε ανθρώπους που διατηρούν τη ζωντάνια και την αγάπη τους για όσα κάνουν.
«Είναι γκρίζα τα πράγματα, ρε παιδί μου. Οι άνθρωποι είναι σκυφτοί, περπατάνε με το βλέμμα κάτω. Πολύ σπάνια βλέπεις φλογοβόλα μάτια να καίνε από ένα όνειρο, από μια λαχτάρα, από μια αγάπη. Και αυτό μου λείπει εμένα. Δεν θέλω να ζω σε ένα τέτοιο περιβάλλον».
Για την Κλέλια Ρένεση, η έμπνευση δεν αποτελεί κάτι που αναζητά απαραίτητα μέσα από τις συνθήκες της δικής της ζωής. Τη βρίσκει παρατηρώντας διαφορετικούς ανθρώπους, τις συνήθειές τους και τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται με τη φύση και την καθημερινότητά τους.
«Το κίνητρο το έχω μέσα μου. Δεν χρειάζεται να το βρω έξω. Εκεί βρίσκω έμπνευση. Με εμπνέουν. Μ’ αρέσει ο τύπος που θα ξυπνήσει έξι η ώρα το πρωί να πάει να μαζέψει τα ξύλα, να βγάλει τα πρόβατα. Έχει να μου πει ιστορίες που εγώ δεν θα τις ζήσω ποτέ και με γεμίζει, μου δίνει το παραμύθι», κατέληξε.
