Στην εκπομπή «Happy Day» φιλοξενήθηκε η Λένα Μαντά με αφορμή την κυκλοφορία και την περιοδεία του νέου της βιβλίου «Ελένη της Ζέντας». Η γνωστή συγγραφέας μίλησε ανοιχτά για την επαγγελματική της καθημερινότητα, αλλά και για τις προσωπικές δυσκολίες που βιώνει στα ταξίδια της, μετά την απώλεια του συζύγου της.
Η επαφή με το κοινό και η εμπειρία των παρουσιάσεων
Η Λένα Μαντά περιέγραψε τη χαρά που αντλεί από τις συναντήσεις με τους αναγνώστες της, τονίζοντας ότι η ώρα της παρουσίασης αποτελεί για εκείνη την πιο δημιουργική στιγμή.
«Την ώρα της εκδήλωσης την απολαμβάνω πάρα πολύ. Δηλαδή είναι πολύ όμορφο να έχεις τον κόσμο, να μιλάς μαζί του… Μου αρέσει να είναι πιο διαδραστική η παρουσίαση, οπότε ρωτάω, απαντάνε, με ρωτάνε, απαντάω. Η ώρα της παρουσίασης είναι υπέροχη. Το υπόλοιπο κομμάτι όχι, δεν το απολαμβάνω πια», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η μοναξιά των ταξιδιών
Η συγγραφέας μίλησε για τη δύσκολη πλευρά των περιοδειών, σημειώνοντας ότι πλέον βιώνει έντονα τη μοναξιά, σε αντίθεση με το παρελθόν.
«Έχεις πολλές ώρες μοναξιάς. Είσαι σε έναν τόπο ξένο που δεν τον ξέρεις, είσαι μόνος σου την υπόλοιπη ημέρα, δεν ξέρεις κανέναν. Όταν είχα τον σύζυγό μου δεν με ένοιαζε. Με τον Γιώργο ήτανε οι διακοπές μας. Δηλαδή φεύγαμε δυόμισι μήνες σερί. Δεν με ένοιαζε καθόλου. Περνάγαμε καλά, βλέπαμε πόλεις. Ήταν μια χαρά», εξομολογήθηκε.
Η ψυχοθεραπεία και η διαχείριση του πένθους
Σε πιο προσωπικό τόνο, η Λένα Μαντά αναφέρθηκε και στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας που ακολουθεί, καθώς και στη δύσκολη σχέση της με το πένθος.
«Συνεχίζω την ψυχοθεραπεία μου, άπαξ της εβδομάδος απαρέγκλιτα και χωρίς να χάνω ούτε συνεδρία. Είμαι σε πολύ καλό δρόμο. Κλείνουμε δυο χρόνια σε λίγο. Τώρα είμαι στη διαδικασία της προετοιμασίας μου για να βγάλω τα μαύρα. Δηλαδή δουλεύουμε αυτό με την ψυχολόγο, γιατί δεν είναι πάρα πολύ εύκολο. Αισθάνεσαι περίεργα, γιατί όταν δυο χρόνια είναι το μοναδικό χρώμα που φοράς, παπούτσια, κοσμήματα… φαντάσου ότι μέχρι και οι νυχτικές μου μέσα στο σπίτι είναι μαύρες. Μέσα και έξω απ’ το σπίτι μαύρα.
Δεν είναι ότι τα φοράω για το θεαθήναι ή για το τι θα πει ο κόσμος επειδή μένω σε χωριό. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Το θέμα είναι η ψυχή μου τι έλεγε. Το μαύρο γίνεται ένα είδος κάστρου, που αισθάνεσαι ασφάλεια μέσα του. Και μένεις κολλημένος εκεί. Αυτό πρέπει να ξεκολλήσει», κατέληξε.
