Ο Γιώργος Παράσχος, που αυτή την περίοδο εμφανίζεται στην παράσταση «Ο Φονιάς» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μίλησε ανοιχτά για την πιο δύσκολη περίοδο της ζωής του, περιγράφοντας τη μάχη που δίνει με τον καρκίνο και τη νέα οπτική που απέκτησε.
Η κατάσταση της υγείας του σήμερα
Ο ηθοποιός εμφανίζεται συγκρατημένα αισιόδοξος, τονίζοντας πως η κατάσταση είναι ελεγχόμενη.
«Είμαι καλά, είμαι σταθερά, δόξα τω Θεώ. Δεν θα πω μέρα με την ημέρα, βδομάδα με τη βδομάδα καλύτερα. Το παρακολουθώ κάθε μήνα. Τις εξετάσεις που προσκομίζω, δόξα τω Θεώ, ακόμα είναι σε καταστολή. Ο γιατρός μου σαν στόχο είχε να μπορέσω εγώ να ζω τη ζωή μου. Και μέχρι στιγμής το πετυχαίνει αυτό».
Γιώργος Παράσχος: «Ένας από τους δύο καρκίνους πάει να ανέβει αλλά δεν τον φοβάμαι γιατί…»
Όταν αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή
Μέσα από αυτή την εμπειρία, ο ίδιος εξηγεί πως η έννοια του φόβου μετατοπίστηκε.
«Όσοι έχουν περάσει μέσα από αυτό καταλαβαίνουν τι θα πει ζωή, την εκτιμούν με άλλον τρόπο. Και δε νομίζω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις σε φοβίζει το να χάσεις τη ζωή σου. Σε φοβίζει το ότι δεν θα προλάβεις να ζήσεις πράγματα, να βιώσεις πράγματα, πριν “φύγεις”. Αυτός είναι ο φόβος περισσότερο. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν θα πεθάνω τώρα ή αν θα χαθώ ή αν θα με θυμούνται. Το μόνο που παρακαλάω είναι, άμα θα φύγω να σηκώσει ο Χριστός μας το δεξί του χέρι και να μου πει “έλα, σε περιμένω”».
Η πίστη που έγινε δύναμη
Ιδιαίτερη θέση στη ζωή του έχει πλέον η πίστη, την οποία περιγράφει χωρίς δισταγμό.
«Η πίστη μου στον Θεό ήταν πάρα πολύ μεγάλη πριν, μετά τον καρκίνο ακόμα περισσότερο. Στο δεκαπλάσιο. Κοίτα, κάποιοι μπορεί ακόμα και στο χώρο μας να με παρεξηγήσουν, ότι «αυτός τα ‘χασε, έχει φύγει η μπίλια αλλού…». Δεν είναι έτσι. Όποιος τολμάει, δηλαδή, και εκφράζει την πίστη του, σημαίνει ότι είναι τρελός; Εγώ φροντίζω λοιπόν να μην τον αφήσω και να μη μ’ αφήσει. Θέλω να τον έχω κοντά μου, τον έχω μέσα μου. Κι αυτό το πράγμα να ξέρεις μεγαλουργεί».
Η στιγμή που δεν θα ξεχάσει ποτέ
Ο Γιώργος Παράσχος «λυγίζει» όταν περιγράφει τη στιγμή της διάγνωσης και τα συναισθήματα που τον κατέκλυσαν.
«Το πιο δύσκολο νομίζω ότι ήταν η στιγμή που μου το ανακοίνωσαν. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που μου το είπε ο γιατρός, όταν ήμουν στην καρέκλα απέναντί του. Δεν θα το ξεχάσω.
Έκλαψα πάρα πολύ, πιέστηκα αρκετά μέσα μου τρεις μέρες και ήθελα να το βγάλω. Ήθελα κάπου να ξεσπάσω ακόμα περισσότερο, δεν μου έφτανε το δάκρυ που έριξα, δεν είχε ξεπλυθεί καλά η ψυχή μου. Και φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω τηλέφωνο την αδερφή μου. Θα ήθελα να είχα δίπλα μου τον πατέρα μου στον καρκίνο, πολύ».
