Λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωσή της ότι θα ιδρύσει κόμμα και θα συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές, η Μαρία Καρυστιανού παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο περιοδικό Down Town της Κύπρου και στον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου.
Η ίδια αναφέρεται στην απόφασή της να ασχοληθεί ενεργά με την πολιτική, ενώ μοιράζεται για πρώτη φορά τις συγκλονιστικές στιγμές με την κόρη της, Μάρθη, που έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα των Τεμπών.
Νίκος Πλακιάς για Καρυστιανού: «Όταν μπαίνει το χρήμα, έρχονται αυτά τα αποτελέσματα»
Η απόφαση να ασχοληθεί με την πολιτική
Η Μαρία Καρυστιανού εξηγεί γιατί αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα και να ιδρύσει κόμμα.
«Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα για να γίνω πολιτικός. Από τη θέση ευθύνης ως ενεργός πολίτης δηλώνω ότι ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σε αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω από όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής».
Μαρία Καρυστιανού: Παραιτήθηκε από πρόεδρος του συλλόγου συγγενών θυμάτων Τεμπών
Η τελευταία συνομιλία με την κόρη της, Μάρθη
Η Μαρία Καρυστιανού αποκαλύπτει για πρώτη φορά τη συγκλονιστική τελευταία επικοινωνία με την κόρη της.
«Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα γύρω στις 7:00 η ώρα. Ήμουν στο ιατρείο μου αλλά εγώ εξέταζα και δεν του απάντησα. Κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολύ δουλειά και ξεχάστηκα και με ξαναπήρε εκείνη στις 9:00 το βράδυ. Το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει: “Μαμά θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω. Μην τρομάξεις. Εγώ θα είμαι”.
Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό, αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα. Τέλος πάντων. Αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία η αναπάντητη και η άλλη η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν. Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα, όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει. Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα για να τα αλλάξω».
