Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εκπομπή «Καλημέρα, είπαμε;» με τη Ζωή Κρονάκη και τον Τάσο Ιορδανίδη, ο Σπύρος Πούλης μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για τον χώρο της υποκριτικής, τα νέα παιδιά που κάνουν τα πρώτα τους βήματα αλλά και τον αείμνηστο Δάνη Κατρανίδη, με τον οποίο είχε στενή προσωπική και επαγγελματική σχέση.
Αναφερόμενος στις δυσκολίες του επαγγέλματος, ο ηθοποιός εξήγησε πως όσοι σκέφτονται να ακολουθήσουν την υποκριτική θα πρέπει να έχουν και ένα εναλλακτικό πλάνο.
«Όποιος μου λέει τώρα ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, του λέω να κάνει και κάτι άλλο, να ‘χει κάτι πίσω του. Δεν γίνεται αλλιώς. Εγώ το ‘παιξα κορώνα-γράμματα. Δεν είχα κάνει τίποτα άλλο. Δηλαδή, 18 χρονών τελείωσα το Λύκειο και πήγα κατευθείαν στη σχολή. Δεν ήξερα. Και είναι και καλό για έναν ηθοποιό να ξέρει κάποια πράγματα, δηλαδή να πάει λίγο πιο μετά στη σχολή. Εγώ πήγα μόνο με το ένστικτό μου, αγρίμι ήμουνα! Δεν καταλάβαινα τι γινότανε».
Η αναφορά στον Δάνη Κατρανίδη
Ο Σπύρος Πούλης στάθηκε με συγκίνηση και στον εκλιπόντα Δάνη Κατρανίδη, μιλώντας με θερμά λόγια για τον χαρακτήρα και την ποιότητά του.
«Ήταν ένα ευγενικό παιδί. Είχε τρομερό χιούμορ! Φοβερή πλάκα. Εγώ έκανα παρέα με τον Δάνη. Με πήρε σε τρία έργα που σκηνοθέτησε και ήταν θιασάρχης. Ήταν ευγενής, ήτανε κύριος! Πολύ μεγάλος κύριος ο Δάνης. Σε όλα τα επίπεδα. Ήταν ένας Άρχοντας αλλά σεμνός, παιδί της παρέας».
«Τρελαίνονται απότομα»
Παράλληλα, δεν έκρυψε τον προβληματισμό του για τη συμπεριφορά ορισμένων νεότερων ηθοποιών, σχολιάζοντας πως η γρήγορη αναγνωρισιμότητα πολλές φορές οδηγεί σε υπερβολές.
«Σήμερα βλέπεις κάποια παιδιά, σαν να τρελαίνονται. Τι παθαίνουν; Έπαιξε μια χρονιά στην τηλεόραση και παίρνει κάποιον να δουλέψουνε και του λέει, «Είμαι κουρασμένος»! Από τι; Εδώ ο Γιώργος ο Κωνσταντίνου είναι τόσων χρονών και παίζει ο άνθρωπος. Και πετάει! Είναι αειθαλής και πετάει, και δεν κουράζεται ποτέ! Και σου λέει ο άλλος, «Κουράστηκα». Και ψωνίζονται ξαφνικά. Μου φαίνεται τόσο αστείο… Γελάω πάρα πολύ».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σπύρος Πούλης: «Πήδηξε κάποια πάνω στη σκηνή – Ήταν λίγο περίεργα…»
