Ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ήταν η εμφάνιση του Τάσου Ιορδανίδη στην εκπομπή «Καλημέρα είπαμε;», όπου αναφέρθηκε στον σπουδαίο ηθοποιό Στέφανο Ληναίο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών.
Με αφορμή αφιερωματικό βίντεο για τον εκλιπόντα καλλιτέχνη, ο παρουσιαστής και ηθοποιός δεν έκρυψε τη συγκίνησή του, μιλώντας για τη βαθιά σχέση και την ευγνωμοσύνη που αισθάνεται για εκείνον και τη σύζυγό του, Έλλη Φωτίου.
Η αναφορά στην προσωπική σχέση και την προσφορά
Ο Τάσος Ιορδανίδης τόνισε τη σημασία της παρουσίας του Στέφανου Ληναίου στη ζωή του, αλλά και το αποτύπωμα που άφησε στον χώρο του θεάτρου.
«Δε θέλω να επαναλάβω τώρα αυτό που έγραψα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν τι έχει κάνει ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου για μένα και για την οικογένειά μου. Εγώ αυτό που θέλω να πω είναι ότι έλεγε πάντα και νομίζω το κράτησε και ο ίδιος σε όλη την πορεία αυτή, ότι “έναν σκοπό έχει ο άνθρωπος στη ζωή του, είτε μέσω της τέχνης του είτε μέσω του επαγγέλματός του: να είναι ωφέλιμος”. Ήταν ωφέλιμος, μέχρι την τελευταία στιγμή».
Το αποτύπωμα στο θέατρο και η ξεχωριστή διαδρομή
Αναφερόμενος στη μακρά πορεία του εκλιπόντος και τη συμβολή του στο ελληνικό θέατρο, ο ηθοποιός περιέγραψε με λεπτομέρειες τη στάση ζωής και τις επιλογές που χαρακτήριζαν το έργο του:
«Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι αρθρογραφούσε στην Εφημερίδα των Συντακτών, με κείμενα τα οποία πραγματικά κάποιος αν μπει μέσα υπάρχουν, μπορεί να τα δει και να τα διαβάσει και να καταλάβει την αξία τους. Ένα άλλο το οποίο θα ήθελα να πω, είναι ότι το Θέατρο Άλφα, όσο δραστηριοποιήθηκε ο Στέφανος Ληναίος και η κυρία Έλλη Φωτίου -κι ήταν από άποψη και θέση και στάση αυτό- δεν ζήτησε ποτέ να επιχορηγηθεί. Ποτέ. Όποια δράση γινόταν, γινόταν καθαρά ιδιωτικά, καθαρά από τα έσοδα – έξοδά τους αυτοί οι άνθρωποι. Μ’ έναν τρόπο, με μια επιλογή ρεπερτορίου αξιοζήλευτη.
Από το Θέατρο Άλφα νομίζω ότι έχει περάσει αν όχι όλοι οι Αθηναίοι -καταλαβαίνω ότι κάποιοι από άλλες πόλεις- σχεδόν όλος ο κόσμος. Και έχει δει το ρεπερτόριο αυτού που υπηρέτησε αυτό το ζευγάρι, πάντα με άξονα τον ανθρωπισμό. Το ‘λεγα στη Ζωή πριν ξεκινήσουμε την εκπομπή, τότε που έβγαζε η εφημερίδα Απογευματινή -έχω μάθει από κάποιους δημοσιογράφους- το box office, το πώς κινούντο ας πούμε τα εισιτήρια, για πάνω από μια δεκαετία, κονταροχτυπιόταν με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, δηλαδή, για το ποιο θα ‘ναι πρώτο-δεύτερο σε εισπράξεις. Για να δώσουμε ας πούμε την αίγλη αυτού του θεάτρου»
Οι προσωπικές στιγμές που έμειναν ανεξίτηλες
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και σε προσωπικές αναμνήσεις, μοιραζόμενος δύο χαρακτηριστικά περιστατικά που αποτυπώνουν τη σχέση του Στέφανου Ληναίου με το θέατρο και τους ανθρώπους του.
«Τέλος πάντων, το τι έχει ζήσει αυτό το θέατρο… Δύο περιστατικά θα πω. Το ένα είναι με τον εγγονό του, ο οποίος είναι ένα παιδί το οποίο διαπρέπει. Ο Στεφανάκος. Και ο οποίος δεν το λέει απλώς συναισθηματικά “πόσο πολύ θα μου λείψει ο παππούς”. Σκέψου, έναν άνθρωπο ο οποίος έφυγε… στα 98… πόσο θα λείψει σε ένα νέο παιδί.
Κι όσον αφορά την ανταλλαγή απόψεων, συναισθημάτων, προβληματισμών, για οτιδήποτε. Και το τελευταίο που θέλω να σας πω, παιδιά, το οποίο είναι το πιο συγκινητικό, απ’ τα πιο συγκινητικά που έχω ζήσει. Πέρα από την επίσκεψή του στο θέατρο, κάποιες στιγμές πήγαινε κι έπινε το καφεδάκι του στο θέατρο. Έχουμε κάμερες στο θέατρο. Και τυχαία είμαι σ’ ένα γύρισμα. Τυχαία όπως είμαι, κοιτάω τις κάμερες στο θέατρο και τον ακούω να μπαίνει στην αίθουσα, μόνος του και να λέει: “Δώσε μου λίγο ακόμα… Δώσε μου λίγο ακόμα”.
Έτσι έπαιρνε ενέργεια απ’ αυτή την αίθουσα. Κι άλλο ένα, τελευταίο και κλείνω. Αποφάσισε κάποια στιγμή να σταματήσει ν’ ανεβαίνει στη σκηνή. Από τότε, τον παρακαλούσανε να βγει γενικότερα, να τοποθετηθεί, να δηλώσει κάτι, όχι μόνο για να παίξει… Δε βγήκε. Ποτέ. Και έλεγε: “Θέλω οι άνθρωποι, έτσι να με θυμούνται”. Πιο ακμαίο. Αν κι ήταν ακμαίος, το μυαλό του ήταν ξυράφι».
