Σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από εκείνον που γνώριζε μέχρι τότε βρέθηκε ο Θάνος Αλεξανδρής τη δεκαετία του ’80, όταν η νυχτερινή διασκέδαση, το άφθονο χρήμα και οι υπερβολές δημιουργούσαν εικόνες που σήμερα μοιάζουν σχεδόν κινηματογραφικές.
Καλεσμένος στην εκπομπή «Νωρίς Νωρίς» το πρωί της Τρίτης (22/9), ο ηθοποιός γύρισε τον χρόνο πίσω, μιλώντας τόσο για την είσοδό του στον χώρο της υποκριτικής όσο και για τη στενή σχέση που είχε από νεαρή ηλικία με τη Μαλβίνα Κάραλη.
«Η μάνα μου ήθελε να γίνω δικηγόρος. Στα 16-17, λίγο πριν μπω στη Νομική, μου ήρθε αυτή η έμπνευση να γίνω τραγουδιστής, ηθοποιός», ανέφερε αρχικά ο Θάνος Αλεξανδρής.
Η Μαλβίνα Κάραλη και η συμβουλή που του άλλαξε τον δρόμο
Η Μαλβίνα Κάραλη ήταν ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο αποκάλυψε τη νέα του επιθυμία. Οι δυο τους γνωρίζονταν ήδη από την εφηβεία τους στη Χαλκίδα και εκείνη τον προέτρεψε να απευθυνθεί στον Κάρολο Κουν.
«Με τη Μαλβίνα γνωριζόμασταν από 14-15 ετών. Ήμασταν μαζί στη Χαλκίδα. Μου είπε: “Εάν γίνεις ηθοποιός, να πας στον Κουν”. Χωριατόπαιδο εγώ τότε, δεν ήξερα τι είναι ο Κουν ούτε τίποτα. Τρελάθηκε όταν της το είπα, ενθουσιάστηκε».
«Για πολλά χρόνια ήμασταν μαζί. Μου είχε πει ότι το όνειρό της, αν ξαναγυρνούσε στη ζωή, θα ήταν να ήταν ντίβα σε σκυλάδικο της επαρχίας. Θεωρούσε μαγική τη ζωή των κοριτσιών που ζουν εκεί. Βέβαια, μεταξύ μας, είναι επώδυνη. Εγώ της είπα: “Δεν είναι εύκολο, δεν είναι λογοτεχνία το σκυλάδικο”. Είναι άγριο πράγμα, ειδικά για τις γυναίκες. Για τα αγόρια είναι πιο εύκολο».
«Δύο εκατομμύρια – Τότε αγόραζες ένα δυάρι»
Περιγράφοντας τη νυχτερινή Ελλάδα των ’80s, ο ηθοποιός μίλησε για μια περίοδο όπου το χρήμα έρεε και οι υπερβολές αποτελούσαν μέρος της διασκέδασης.
«Ήταν η δεκαετία του ’80. Ήταν η εποχή που υπήρχε άφθονο το χρήμα. Ήταν η εποχή του έρωτα, της τρέλας. Ήταν διαφορετικός ο κόσμος. Υπάρχουν σκηνές με ανθρώπους που είχαν μαύρες σακούλες σκουπιδιών γεμάτες χιλιάρικα. Δύο εκατομμύρια. Τότε αγόραζες ένα δυάρι με δύο εκατομμύρια. Απλά γιατί ήθελε να τα ρίξει σε μια τραγουδίστρια ή μια χορεύτρια ο Γιώργος, ας πούμε».
«Ήταν ένας κόσμος που τον γνώριζα από τη λογοτεχνία και ξαφνικά όχι απλά τον ζω, γίνομαι ένας με αυτούς. Δεν μένω απ’ έξω και λέω ότι εγώ είμαι του Κουν ή της Νομικής. Γίνομαι ένας, γίνομαι το ίδιο με αυτούς τους ανθρώπους».
«Υποδύομαι όμως έναν ρόλο. Γυρνώντας μετά στο ξενοδοχείο ή στο χωριό μου, είμαι ο Θάνος Αλεξανδρής. Δεν με παρασύρει αυτό το πράγμα».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
