Πίσω από τη μακρά πορεία του Βλαδίμηρου Κυριακίδη στο θέατρο κρύβονται χρόνια στερήσεων, προσωπικές απώλειες και αποφάσεις που απαιτούσαν μεγάλη δύναμη. Ο αγαπημένος ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή της ΕΡΤ «Καλημέρα Είπαμε;», με αφορμή την παράσταση «Ποιός φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ», και παραχώρησε μια συνέντευξη με πολλές προσωπικές αποκαλύψεις.
Μιλώντας στη δημοσιογράφο Έρη Βαρδάκη, περιέγραψε τις δυσκολίες που συνάντησε όταν αποφάσισε να ακολουθήσει την υποκριτική, τις περιόδους που δεν είχε χρήματα ούτε για τα απαραίτητα, αλλά και τις οικονομικές υποχρεώσεις που ανέλαβε προκειμένου να στηρίξει τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόταν. Παράλληλα, αναφέρθηκε στη σύζυγό του, Έφη Μουρίκη, στην απώλεια της μητέρας του και στα παιδικά βιώματα που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του.
«Ζούσα με ψωμοτύρι» – Η δύσκολη αρχή στο θέατρο
Η υποκριτική δεν ήταν εξαρχής στα σχέδια του Βλαδίμηρου Κυριακίδη. Όπως αποκάλυψε, ήταν ένα εσωστρεφές παιδί και η απόφαση να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο προέκυψε σχεδόν τυχαία. Η επιλογή του, ωστόσο, δεν έγινε εύκολα αποδεκτή από την οικογένειά του, καθώς οι γονείς του ανησυχούσαν για το κατά πόσο θα μπορούσε να εξασφαλίσει τα προς το ζην μέσα από αυτή τη δουλειά.
«Ήμουν ένα πολύ κλειστό παιδί που δεν είχε ιδέα ότι θα γίνει ηθοποιός κάποια στιγμή. Τυχαία συνέβη…Στους γονείς μου ήταν αρκετά δύσκολο να καταλάβουν πώς θα ζήσει κάποιος από την ηθοποιία . Οι ηθοποιοί πεθαίνουν στην ψάθα, αυτό λέγανε τότε. Δεν ήθελε ισχυρή ρήξη με τους γονείς μου, αλλά αποφασιστικότητα να κάνω αυτό που θέλω εγώ. Και πείνασα πάρα πολύ, αλλά δε με ένοιαξε ποτέ.
Όταν ξεκινήσαμε με την πειραματική σκηνή, δεν πληρωνόμουν. Ζούσα με ψωμοτύρι. Δε με ένοιαζε. Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα έτρωγα ένα καλαμάκι το μεσημέρι και ένα το βράδυ. Δε με ένοιαξε ποτέ. Δε τα βρήκα και ποτέ στρωμένα στη ζωή μου…Το θέατρο μου έδωσε και μου πήρε χρήματα…Πήρα δάνεια γιατί έπρεπε να πληρωθούν όλοι. Άλλο το δικό μου όραμα, και άλλο οι άνθρωποι που έρχονται να είναι κοντά μου…Ακόμη δεν έχουν ξεχρεωθεί».
Η απώλεια της μητέρας του και η παράσταση που έπρεπε να συνεχιστεί
Μια ακόμη ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή της συνέντευξης αφορούσε τον θάνατο της μητέρας του. Ο ηθοποιός αποκάλυψε πως χρειάστηκε να ανέβει στη σκηνή και να παίξει ενώ βίωνε την απώλειά της. Μια εμπειρία που περιέγραψε με λίγες λέξεις, οι οποίες αποτυπώνουν το βάρος εκείνης της στιγμής.
«Όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα μου, εγώ έπρεπε να παίξω, και το έκανα. Και όταν τέλειωσε η παράσταση είπα “ευτυχώς”».
Η Έφη Μουρίκη και η περίοδος που ένιωσε έπαρση
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δεν δίστασε να παραδεχτεί πως υπήρξε μια περίοδος κατά την οποία είχε αρχίσει να υιοθετεί μια διαφορετική συμπεριφορά, θεωρώντας ίσως πως η επαγγελματική του πορεία τού επέτρεπε να βλέπει τα πράγματα με περισσότερη έπαρση.
«Έχω φλερτάρει με την έπαρση…Έβαλα για λίγο την ενδυμασία της έπαρσης και του ψωροπερήφανου, αλλά για πολύ λίγο και μετά την πέταξα από πάνω μου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η σύζυγός μου, Έφη Μουρίκη, που είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος. Εμένα τότε τα μυαλά μου ήταν πάνω από το κεφάλι μου, ως νέος, και κάποιος έπρεπε να με προσγειώσει».
«Πάντα ήθελα να γεράσω» – Τα παιδικά βιώματα που τον διαμόρφωσαν
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν και όσα είπε για τη σχέση του με τον χρόνο και την ηλικία. Σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους που δυσκολεύονται να αποδεχτούν το πέρασμα των χρόνων, ο ίδιος εξομολογήθηκε πως πάντα επιθυμούσε να μεγαλώσει. Όπως εξήγησε, τα βιώματά του μέσα στην οικογένεια τον ανάγκασαν από νωρίς να αναλάβει έναν ρόλο που δεν αντιστοιχούσε στην ηλικία του.
Συχνά λειτουργούσε ως ο άνθρωπος που έπρεπε να διατηρεί τις ισορροπίες ανάμεσα στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, κάτι που τον έκανε να αισθάνεται μεγαλύτερος από την πραγματική του ηλικία. Μέσα από αυτή την εμπειρία, όπως παραδέχτηκε, έμαθε να σκέφτεται διαφορετικά και να αντιμετωπίζει τη ζωή με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
«Κρίση ηλικίας δεν έχω περάσει ποτέ. Πάντα ήθελα να γεράσω. Τα κατάφερα και γερνάω. Ήμουν μεγαλύτερος και έδειχνα μικρότερος, αυτό το είχα πάντα πρόβλημα…Ήθελα να μεγαλώσω και να γεράσω γιατί πάντα έπαιζα τον διαιτητή μέσα στην οικογένειά μου. Τα μεγαλύτερα μέλη μέσα στην οικογένεια χρειαζόντουσαν έναν πατέρα, κι έτσι γύμνασα την πατρότητά μου, και έτσι από τότε αντιμετωπίζω όλη μου τη ζωή. Είναι δύσκολο αυτό για ένα παιδί, αλλά και πολύ διδακτικό. Τους ευχαριστώ για τα λάθη και τις αστοχίες τους γιατί με μάθανε να σκέφτομαι με έναν άλλο τρόπο…Το θέατρο ήταν μια πόρτα για να ξορκίσω τα παιδικά μου φαντάσματα».
«Αν μου πάρει κάποιος το θέατρο, θα πέσω να πεθάνω»
Για τον Βλαδίμηρο Κυριακίδη, η υποκριτική δεν αποτελεί απλώς επάγγελμα, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του. Παρά τις δυσκολίες, τις οικονομικές θυσίες και τις προσωπικές δοκιμασίες που έχει συνδέσει με αυτήν, το θέατρο παραμένει ο χώρος στον οποίο αισθάνεται πως ανήκει.
Κλείνοντας, δεν έκρυψε πόσο σημαντική θέση έχει στη ζωή του, περιγράφοντάς το ως το δεύτερο σπίτι του.
«Αν μου πάρει κάποιος το θέατρο, θα πέσω να πεθάνω. Για μένα είναι το δεύτερό μου σπίτι».
