Πίσω από το χιούμορ, την ενέργεια και την ξεχωριστή παρουσία του Ζερόμ Καλούτα κρύβεται μια προσωπική διαδρομή με δυσκολίες, θυσίες και σημαντικές απώλειες. Ο καλλιτέχνης μίλησε στην εκπομπή «Μια Ελλάδα παρέα» και την Πέννυ Καβέτσου, ανοίγοντας την καρδιά του για την οικογένειά του, τα επαγγελματικά βήματα που χρειάστηκε να κάνει μέχρι να ακολουθήσει το όνειρό του, αλλά και τη μητέρα του, η οποία παραμένει σημείο αναφοράς στη ζωή του, παρότι έχει φύγει από τη ζωή.
Οι δουλειές που έκανε για να κυνηγήσει το όνειρό του
Η απόφαση να ασχοληθεί με αυτό που αγαπά ήρθε για τον Ζερόμ Καλούτα από πολύ μικρή ηλικία. Όπως αποκάλυψε, ήξερε ήδη από παιδί ποια κατεύθυνση ήθελε να ακολουθήσει, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι η επαγγελματική του πορεία ήταν εύκολη.
Η επιμονή και η υπομονή αποτέλεσαν βασικά στοιχεία της προσπάθειάς του, ενώ χρειάστηκε να εργαστεί και σε άλλους τομείς, ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται στις οικονομικές του υποχρεώσεις και παράλληλα να συνεχίζει να επενδύει στο όνειρό του.
«Εγώ από παιδί είχα αποφασίσει ότι θα κάνω αυτό το πράγμα. Από 5 χρονών μπορώ να σου πω. Έχει πάρα πολύ κόπο, έχει πάρα πολύ υπομονή, πρέπει να επιμένεις. Δεν υπήρξε στιγμή που να πω ότι δεν αντέχω άλλο, γιατί αγαπούσα πάρα πολύ αυτό που έκανα και θα το έκανα με κάθε κόστος. Έκανα άλλες δουλειές για να βγάζω χρήματα, να ζω, να είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου και να στηρίζω αυτό που αγαπάω».
Η καταγωγή του και ο πατέρας του που ζει στο Κονγκό
Μιλώντας για την οικογένειά του, ο Ζερόμ Καλούτα περιέγραψε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γνωρίστηκαν οι γονείς του στην Ελλάδα. Ο πατέρας του ήρθε στη χώρα για να σπουδάσει στη Σχολή Ικάρων, ενώ η μητέρα του έφτασε το 1976, εργαζόμενη ως νταντά σε μια οικογένεια.
Η ζωή τούς έφερε κοντά και από τη σχέση τους γεννήθηκε ο ίδιος. Ωστόσο, η σύνδεσή του με το Κονγκό, τη χώρα καταγωγής του πατέρα του, παραμένει μέχρι σήμερα μια εκκρεμότητα, καθώς δεν έχει ταξιδέψει ποτέ εκεί ούτε έχει συναντήσει από κοντά τον πατέρα του, ο οποίος ζει εκεί εδώ και πολλά χρόνια με τη δική του οικογένεια.
«Ο πατέρας μου ήρθε στην Ελλάδα, στη Σχολή Ικάρων, και σπούδασε μηχανικός. Η μητέρα μου ήρθε το 1976 ως νταντά μιας οικογένειας. Γνωρίστηκαν εδώ και προέκυψα εγώ. Στο Κονγκό δεν έχω πάει ποτέ. Είναι ντροπή. Ο πατέρας μου ζει εκεί πολλά χρόνια με την άλλη του οικογένεια. Δεν έχουμε βρεθεί από κοντά, υπάρχει όμως η υπόσχεση ότι κάποια στιγμή ότι θα τα πούμε από κοντά», ανέφερε.
«Η μητέρα μου εξακολουθεί να είναι η πηγή της ενέργειάς μου»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του Ζερόμ Καλούτα στη μητέρα του, την οποία έχασε πριν από περίπου έναν χρόνο. Η σχέση τους υπήρξε καθοριστική για τη ζωή του, καθώς εκείνη ήταν ο άνθρωπος που τον μεγάλωσε, του μετέδωσε αξίες και τον βοήθησε να διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τους γύρω του.
Ο καλλιτέχνης εξήγησε πως, παρά την απουσία της, εξακολουθεί να αισθάνεται την παρουσία της δίπλα του. Μίλησε για μια σύνδεση που δεν θεωρεί ότι διακόπτεται με τον θάνατο, αλλά αποκτά μια διαφορετική μορφή.
«Η μητέρα μου εξακολουθεί να είναι η πηγή της ενέργειάς μου. Μεγάλωσα μαζί της, είναι το πρότυπό μου. Μου έμαθε και ακόμα μου μαθαίνει πολλά πράγματα για τη ζωή και για το πώς πρέπει να είσαι με τους άλλους ανθρώπους. Είναι σαν κάποιος να πηγαίνει κάπου όπου δεν μπορείτε να βρεθείτε, αλλά να είναι πάντα εδώ, πάντα μαζί σου. Το πιστεύω αυτό. Υπάρχει άλλη διάσταση τώρα», εξομολογήθηκε.
Τα λόγια του αποτύπωσαν τη βαθιά επιρροή που εξακολουθεί να έχει η μητέρα του στην καθημερινότητά του, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι συμβουλές και οι αξίες της παραμένουν ζωντανές μέσα του.
Η στάση του απέναντι στα αρνητικά σχόλια στα social media
Ο Ζερόμ Καλούτα αναφέρθηκε και στην αυξανόμενη σκληρότητα που, όπως παρατηρεί, χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των ανθρώπων, ιδιαίτερα στο διαδίκτυο. Σχολιάζοντας τα αρνητικά μηνύματα και τις κρίσεις που διατυπώνονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στάθηκε ειδικά στα σχόλια για την εξωτερική εμφάνιση και το βάρος ενός ανθρώπου.
Όπως υπογράμμισε, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τις προσωπικές συνθήκες ή τους λόγους που βρίσκονται πίσω από την εικόνα κάποιου, γι’ αυτό και θεωρεί άδικη την ευκολία με την οποία ορισμένοι προχωρούν σε προσβλητικές παρατηρήσεις.
«Έχουμε γίνει πιο σκληροί άνθρωποι και πολλές φορές άδικοι. Είναι θέμα παιδείας και αισθητικής, που τα τελευταία χρόνια περνούν κρίση. Θεωρώ απαράδεκτο να σχολιάζεις το βάρος κάποιου, είτε είναι πολλά είτε λίγα τα κιλά του, γιατί δεν ξέρεις την αιτία. Τα αρνητικά σχόλια δεν με έχουν πληγώσει πραγματικά, αλλά μου προκαλούν απορία.
Αναρωτιέμαι τι οδηγεί κάποιον να σκεφτεί και να πει κάτι τέτοιο και γιατί δεν επιλέγει να πει κάτι καλό. Ψυχοθεραπεία δεν έχω κάνει. Έχω καλούς φίλους, ανθρώπους με τους οποίους συζητάω και με βοηθούν, και καλούς συναδέλφους. Αυτοί οι άνθρωποι καλύπτουν αυτή την ανάγκη», πρόσθεσε.
