Φινετσάτη, ευφυής και με εκείνη τη διακριτική εσωτερική ένταση που δεν χρειάζεται να υψώσει τον τόνο για να γίνει αισθητή, η Στεφανή Καπετανίδη έχει κάτι από τις ηθοποιούς που αφήνουν πρώτα τη δουλειά να μιλήσει και ύστερα τις ίδιες. Δεν την ενδιαφέρει η παρουσία για την παρουσία· την ενδιαφέρει ο λόγος για τον οποίο αξίζει να βρίσκεται μέσα σε έναν ρόλο.
Τα τελευταία χρόνια επέστρεψε δυναμικά στην τηλεόραση, επιλέγοντας χαρακτήρες που έχουν ρωγμές, αντιφάσεις και εσωτερικό βάθος. Από τις «Κρίσιμες στιγμές» και το «Κόκκινο Ποτάμι» μέχρι τη «Μάγισσα», το «Grand Hotel» και τη Ζωή στο «Να μ’ αγαπάς», η διαδρομή της μοιάζει να χτίζεται πάνω σε γυναίκες που δεν εξαντλούνται στην επιφάνεια.
Τώρα, στις «Σπιλιάδες», έρχεται η Ανθώ, μια γυναίκα που γνώρισε τον εγκλωβισμό χωρίς να παραδοθεί στην αδυναμία του, που κουβαλά τις επιταγές μιας οικογένειας και μιας εποχής, αλλά επιλέγει να υπάρχει με περηφάνια και καθαρή φωνή.
Στη συζήτησή μας, αναφέρθηκε στη δημιουργική της επιστροφή, για όσα την έχουν διαμορφώσει, για την ελευθερία που αναζητά πλέον στη δουλειά της, για τις δυσκολίες που την έφεραν πιο κοντά στον εαυτό της και για την ανάγκη να υπερασπίζεται χωρίς φόβο όσα αισθάνεται αληθινά.
Δείτε το α΄μέρος της συνέντευξης παρακάτω
Η Ζωή στο «Να μ’ αγαπάς» ήταν ένας χαρακτήρας που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό. Τι πιστεύεις ότι θα κρατήσεις από εκείνη και τι θεωρείς ότι άφησε εκείνη σε σένα ως άνθρωπο;
Από αυτόν τον ρόλο θα κρατήσω κυρίως τη δύναμη – ή μάλλον τη θέληση – που είχε να αλλάξει τη ζωή της. Στάθηκε γενναία και θέλησε να αγκαλιάσει εν τέλη αυτά τα παιδιά, ενώ κουβαλούσαν όλοι ένα τόσο τραυματικό παρελθόν, και μέσα από αυτήν την ένωση έμαθε να γίνεται μια καλύτερη μαμά.
Αυτός ο ρόλος μού άφησε μια μεγαλύτερη ευαισθησία και μια βαθύτερη αποδοχή για όλους εμάς που παλεύουμε με τα τραύματά μας, που προσπαθούμε να ορθοποδήσουμε και να σταθούμε ξανά στα πόδια μας, έχοντας περάσει τόσο πόνο.
Και, τελικά, αυτό που θα κρατήσω περισσότερο από την «Ζωή» μου είναι ότι επέλεξε το πιο φωτεινό και αισιόδοξο δρόμο που θα μπορούσε να διαλέξει. Συγχώρεσε τον εαυτό της αλλά και τις σκληρές συμπεριφορές άλλων για να ενώσει τα παιδιά της και να γίνουν μια οικογένεια. Και αυτό, για μένα, είναι πραγματικά πολύτιμο.
Μέσα σε τρία χρόνια από την «επιστροφή» σου στην τηλεόραση πέρασες από τη «Μάγισσα», στο «Να μ’ αγαπάς» και τώρα στις «Σπιλιάδες». Νιώθεις ότι αυτή είναι η πιο δημιουργική περίοδος της καριέρας σου;
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα πέντε τελευταία χρόνια είναι η πιο δημιουργική περίοδος της ζωής μου, μόνο και μόνο επειδή οι ρόλοι που έχω κάνει είναι πάρα πολύ διαφορετικοί.
Ξεκίνησα με την Μπριγκίτε, μια ναζί στις «Κρίσιμες στιγμές» του Μανουσάκη, σε μια μαμά που πίστευε ότι όλα θα πάνε καλά την εποχή της καταστροφής της Σμύρνης, στο «Κόκκινο Ποτάμι 2». Μετά, στη «Μάγισσα» υποδύθηκα την Αναστασία όπου έμαθα τι σημαίνει σύγκρια… Στο Grand Hotel», με τη Μαργαρίτα μου, και μετά η Ζωή στο «Να μ’αγαπάς», έναν ρόλο τόσο σύνθετο για μένα…και μαζί με όλα αυτά έπαιξα στην Ιταλική σειρά «Kostas», έκανα τρεις παραστάσεις στο θέατρο και δυο μεγάλου μήκους ταινίες.
Και τώρα, στις «Σπιλιάδες» παίζω την Ανθώ όπου πραγματικά χαίρομαι την διαφορετικότητα της σε σχέση με τους άλλους ρόλους που έχω κάνει.
Αυτό που χαίρομαι στο τώρα είναι ότι όντως νιώθω ελεύθερη στην δημιουργία μου και αναζητώ πλέον να παίξω ρόλους που θα με δυσκολέψουν αρχικά. Θέλω να βρω ένα βάθος σε ότι κάνω.Επίσης δεν μπορώ να κρύψω την χαρά και την ευγνωμοσύνη που νιώθω για την αγάπη που λαμβάνω από τον κόσμο. Μέσα από αυτό νιώθω ότι όντως επέλεξα σωστά να ξαναμπώ τόσο ενεργά στον χώρο μου.
Έχεις πει ότι κάποτε απομακρύνθηκες από την τηλεόραση επειδή δεν σε εξέφραζαν οι προτάσεις που δεχόσουν. Αν η σημερινή Στεφανή συναντούσε τη Στεφανή του 2008, τι θα της έλεγε; Θα άλλαζε αυτήν την απόφαση;
Η Στεφανή του τώρα θα έπαιρνε από το χέρι την τρομαγμένη Στεφανή του τότε και θα της έλεγε: «Πάμε να το βρούμε μαζί, μπορούμε να βρούμε συνεργάτες με τους οποίους μπορείς να συνεργαστείς και να εμπιστευτείς ώστε να συνεχίσεις να είσαι σε αυτή τη δουλειά, της ηθοποιού, μέσα από τις δικές σου επιλογές. Ότι υπάρχει και άλλος δρόμος πιο αυθεντικός και πιο προσωπικός αρκεί να το πιστέψεις»
Τότε δεν είχα την ωριμότητα να τα δω πιο σφαιρικά και πιο αισιόδοξα. Χρειάστηκε να κάνω πολύ δουλειά με τον εαυτό μου για να καταλάβω ότι πρέπει πρώτα να σταθώ στα πόδια μου και να πιστέψω στην δύναμη και στον εαυτό μου για να μπορέσω να κατακτήσω την ζωή μου έτσι όπως εγώ νιώθω καλά.
Αυτή είναι και η συμβουλή μου σε όλα τα νέα παιδιά που παλεύουν να βρουν τον «χώρο» τους στην επαγγελματική ζωή. Θέλει δουλειά προσωπική για να συνειδητοποιήσεις πόση δύναμη έχουμε.
Στις «Σπιλιάδες» θα σε γνωρίσουμε ως Ανθώ. Ποια ήταν η πρώτη σκέψη που έκανες όταν διάβασες αυτόν τον χαρακτήρα;
Σκέφτηκα άλλη μία εγκλωβισμένη γυναίκα που θυσιάστηκε για τους γονείς της και το καλό της οικογένειας της. Παντρεύτηκε με συνοικέσιο έναν άντρα που δεν θα αγαπούσε ποτέ γιατί συνειδητοποίησε ότι ο άντρας της την ημέρα του γάμου θα είχε διπλή ζωή με την ερωμένη του.
Άλλη μία δυστυχισμένη γυναίκα που την πίεσαν «για το καλό»… αλλά αυτό που μου άρεσε σε εκείνη είναι η περηφάνεια της και η επιλογή της να μην δείξει καθόλου αδύναμη και δυστυχισμένη. Αντιθέτως βρήκε έναν δικό της τρόπο ύπαρξης που δεν είναι καθόλου αφανής.
Η παρουσία της και η άποψη της είναι ξεκάθαρα εμφανείς. Δεν το παίζει καθόλου κακόμοιρη ή μίζερη. Αυτό κι αν είναι δελεαστικό να το παίξεις.
Τα τελευταία χρόνια σε βλέπουμε να επιλέγεις ρόλους με έντονο ψυχολογικό βάθος. Είναι κάτι που αναζητάς συνειδητά ή σε επιλέγουν τελικά αυτοί οι χαρακτήρες;
Το αναζητώ η αλήθεια είναι γιατί μαθαίνω από αυτές τις ψυχές… και ευτυχώς μου έρχονται κι όλας! Νομίζω όμως ότι κάθε ρόλο μπορείς να τον δουλέψεις με πάρα πολύ βάθος ή να έχει μια πολύ σύνθετη ψυχική κατάσταση. Αυτό μου αρέσει ούτως ή άλλως: να μην είναι μονοδιάστατος ο χαρακτήρας. Να είναι, όπως και η ψυχή του κάθε ανθρώπου, μια παλέτα συναισθημάτων και σκέψεων με έντονο παρελθόν που τον καθορίζει στο παρών αλλά αφήνει και χώρο για την εξέλιξη του.
