Καλεσμένη στο Στούντιο 4 της ΕΡΤ βρέθηκε η Στεφανία Γουλιώτη το απόγευμα της Τετάρτης 4 Μαρτίου. Η γνωστή ηθοποιός προχώρησε σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση, μιλώντας για τη διαδικασία αυτογνωσίας, τη θλίψη αλλά και την ανάγκη να συμφιλιωθεί κανείς με τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού του.
Η ίδια εξήγησε πως η αναγνώριση αυτών των συναισθημάτων δεν είναι εύκολη διαδικασία και απαιτεί χρόνο, εσωτερική δουλειά και μεγάλη προσπάθεια.
«Μέχρι να μάθεις και να αναγνωρίσεις τα σκοτάδια σου υπάρχει ένας μεγάλος χρόνος. Μέχρι τότε καίνε τα μέσα σου. Καίει το σύστημα, εγώ τουλάχιστον καίω. Μέχρι να συνειδητοποιήσω και να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου και τη λογική μου, να τα βγάλω έξω και να μπορώ να συνομιλήσω μ’ αυτά είναι ένας μεγάλος κόπος. Εντάξει, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν το έχουν αυτό γιατί έζησαν με άλλες προσλαμβάνουσες.
Υπάρχουμε και άνθρωποι που είμαστε σε μια διαρκή συνομιλία μ’ αυτό, το αποδέχεσαι. Εγώ ενοχοποιούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ γιατί έχουμε μια ταμπέλα ότι το να είσαι θλιμμένος σημαίνει ότι είσαι αυτοκαταστροφικός. Όχι, είναι απολύτως φυσιολογικό να είσαι θλιμμένος και να είσαι μες στη θλίψη και να το αγκαλιάζεις αυτό. Χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου που θα το αγκαλιάσουν αυτό, μαζί σου».
Η πίεση της εικόνας
Στη συνέχεια, η ηθοποιός αναφέρθηκε και στο πώς η εποχή της εικόνας επηρεάζει τον τρόπο που εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, τονίζοντας ότι πολλές φορές η κοινωνία μάς ωθεί να κρύβουμε όσα πραγματικά νιώθουμε.
«Αυτή η εποχή της εικόνας που ζούμε, στην παγίδα της οποίας έχω πέσει και εγώ, δεν βοηθάει σ’ αυτό που λέω. Αυτό είναι που λέω ότι πάει τον κόσμο πίσω όλο αυτό, το να μην βλέπουμε και να μην εκφραζόμαστε. Να είμαστε δηλαδή μόνο μες στο χρώμα. Περισσότερη δυστυχία είχα όταν προσπαθούσα να κάνω ότι δεν υπάρχουν τα σκοτάδια μου και να ενοχοποιώ τον εαυτό μου γι’ αυτά παρά τώρα, που ζω και τους δίνω χώρο και χρόνο».
Η εσωτερική σύγκρουση και οι εναλλαγές
Η Στεφανία Γουλιώτη μίλησε επίσης για τις εναλλαγές στη διάθεσή της και για τη δυσκολία που πολλές φορές έχει να αποδεχτεί τις όμορφες στιγμές της ζωής της.
«Κάνω δουλειά στο να δέχομαι ότι τις ωραίες στιγμές που ζω στην προσωπική μου ζωή, τις αξίζω. Έχω μια δυσκολία. Ζω πάρα πολύ ωραίες στιγμές. Πάρα πολύ όμορφες στιγμές. Και έρχεται το σαμποτάζ αμέσως. Εγώ το σαμποτάρω. Μπορώ να βρω ό,τι θες. «Ναι αλλά τα παιδάκια στη Γάζα πεθαίνουν». Εγώ θα σου πω. Μπορώ να βρω άπειρους λόγους να σαμποτάρω κάτι και νομίζω ότι, ξέρεις, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που πρέπει να το αποδεχτώ πια, ότι είναι και έτσι. Έχω διώξει ασυνείδητα ανθρώπους από δίπλα μου για αυτό το λόγο, γιατί σου λέει «κάτσε ρε, εμείς τώρα περνάμε ωραία». Και εσύ πώς πας αμέσως σε ένα σκοτάδι; Νομίζω ότι είναι, πέρα από την προσωπική μου ιδιοσυγκρασία, είναι και ένα κομμάτι καλλιτεχνικό.
Χρειάζομαι εναλλαγές. Και είμαι καλά μέσα τις εναλλαγές. Δηλαδή να μη βαλτώνω. Είναι δύσκολο, ναι. Όχι, οι άνθρωποι δίπλα μου δεν νιώθουν ασφαλείς μαζί μου, να το πω έτσι. Επειδή έχω αυτές τις μεγάλες… Καλά δεν φτάνεις στα όρια του διπολισμού αλλά έχω μια ιδιοσυγκρασία που αλλάζει πολύ εύκολα, γίνεται από άσπρο μαύρο πολύ γρήγορα. Μα τι είναι η καταστροφή; Αυτοκαταστροφικό και καταστροφικό θεωρώ μόνο κάτι που σε κάνει μη λειτουργικό κοινωνικά. Απ’ τη στιγμή που είσαι λειτουργικός, δεν έχεις addictions που σε καταστρέφουν, νομίζω ότι τίποτα δεν είναι αυτοκαταστροφικό.
Είναι μια επαφή με τα σκοτάδια μου που είναι πολύ ωραία, που είναι πολύ ζωντανά, που είναι πολύ εκεί και θεωρώ ότι τα ακούω πολύ περισσότερο από ανθρώπους οι οποίοι θα βγουν να τα σπάσουν για να μην τα ακούσουν ή θα πάνε κατευθείαν σε μια σχέση…».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
