Ο Άρης Μουγκοπέτρος βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Action Τώρα» το πρωί της Τετάρτης 9 Ιουλίου και μίλησε ανοιχτά για τη δύσκολη περίοδο που βίωσε μετά τον σοβαρό τραυματισμό και τον ακρωτηριασμό του, αλλά και για τη μεγάλη του επιστροφή στη μουσική.
Ο γνωστός σολίστ του κλαρίνου αναφέρθηκε στις αλλεπάλληλες δοκιμασίες που αντιμετώπισε τον τελευταίο χρόνο, εξηγώντας πως, παρά τις δυσκολίες, κατάφερε να σταθεί ξανά στα πόδια του και να επιστρέψει σε αυτό που αγαπά περισσότερο.
«Είναι περίεργο, περίεργο πολύ, γιατί είναι ανάμεικτα τα συναισθήματα. Από τη μία όντως είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα και από την άλλη μόλις σκέφτομαι τι έχει περάσει, μου φαίνεται ένας αιώνας. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός αλλά ξέρετε τι γίνεται; Ήταν πολλές οι αλλαγές. Καταρχήν, έχασα δύο δάχτυλα. Έτσι; Έχασα τη δουλειά μου. Στην πορεία τράκαρα κιόλας με το αυτοκίνητο και έζησα από θαύμα. Και μετά χώρισα κιόλας. Και με δύο κοριτσάκια 3,5 ετών, ήτανε πάρα πολύ δύσκολο αυτό στην αρχή».
Στη συνέχεια μίλησε με συγκίνηση για τις δύο κόρες του, τις οποίες χαρακτήρισε τη μεγαλύτερη δύναμη της ζωής του.
«Νομίζω ότι τα παιδιά μου είναι ό,τι πιο καλό κάνω στη ζωή μου. Είναι η σχέση αυτή που έχω δημιουργήσει μαζί με τις κόρες μου. Είναι απίστευτο, είναι μαγικό. Θα είμαι εκεί πάντα για αυτές, όσο ζω τουλάχιστον. Και νομίζω ότι αυτό που είχα σαν όνειρο σαν παιδάκι, ώστε ποτέ να μη λυπηθεί το παιδί τον μπαμπά ή, ξέρω γώ, να ντρέπεται, ότι το έχω καταφέρει και ξέρω ότι θα είναι περήφανες για μένα».
Οι δυσκολίες στην προσωπική του ζωή
Ο Άρης Μουγκοπέτρος αναφέρθηκε και στις περιπέτειες που πέρασε στην προσωπική του ζωή, εξηγώντας πως όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν και ότι πλέον έχει στρέψει όλη του την προσοχή στο μέλλον και στη μουσική.
«Περάσαμε φουρτούνες με την πρώην σύζυγό μου δύσκολες, γιατί τα Χριστούγεννα βρέθηκα στο κρατητήριο. Είμαι, βέβαια, ο πρώτος άντρας στην Ελλάδα που δικαιώθηκε από ενδοοικογενειακή απειλή. Αλλά όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Και κοιτάζουμε μπροστά.
Πλέον μένω στην Αθήνα, έχω εστιάσει απόλυτα σε αυτό που έμαθα να κάνω από μικρό παιδάκι. Όλη αυτή η χρονιά που πέρασε με έβαλε να να σκεφτώ, υπήρξαν στιγμές που δεν ήξερα αν θέλω να ξανακάνω αυτό που έκανα. Όχι λόγω του κλαρίνου, λόγω της απογοήτευσης μου που υπήρχε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχω γεννηθεί γι’ αυτό».
«Ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για μένα»
Απαντώντας σε ερώτηση για το αν ένιωσε προδομένος από ανθρώπους του επαγγελματικού και φιλικού του περιβάλλοντος, ο μουσικός παραδέχθηκε πως λίγοι ήταν εκείνοι που στάθηκαν πραγματικά δίπλα του στις δύσκολες στιγμές.
«Είναι πολύ ελάχιστα τα άτομα τα οποία ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για μένα και ειδικά με αυτούς που συνεργαζόμουν συχνά. Μπορώ να πω ότι έχω και μία αίσθηση ότι είχαν χαρεί με αυτό που μου είχε συμβεί. Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό ακριβώς τι ένιωθαν, γιατί εγώ είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος ποτέ δεν λειτουργούσα με ζήλια μέσα μου.
Εγώ, για παράδειγμα, τους καλούς σολίστ και τους καλούς μουσικούς πάντα τους θαύμαζα και προσπαθούσα να πάρω κάτι από αυτούς. Για παράδειγμα, δεν είναι τυχαίο ότι σε όλη αυτή τη διάρκεια της δοκιμασίας μου, οι τρεις κλαρινίστες που με έχουνε πάρει και ήτανε συχνά δίπλα μου σε όλα είναι οι τρεις καλύτεροι για μένα. Ο Αθανάσιος Βασιλόπουλος, ο Μάνος Αχαλινωτόπουλος και ο Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος. Αυτοί για μένα και οι τρεις είναι στην πρώτη γραμμή, ήτανε δίπλα μου, αυτοί οι άνθρωποι πράγματι πονέσανε με τον πόνο μου».
Η πατέντα που του επέτρεψε να παίξει ξανά κλαρίνο
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον άνθρωπο που κατάφερε να προσαρμόσει το κλαρίνο στις νέες συνθήκες, δημιουργώντας μια ειδική κατασκευή που του επέτρεψε να επιστρέψει στην αγαπημένη του τέχνη.
«Θέλω να πω καταρχήν ένα ένα τεράστιο ευχαριστώ στον μάστορα -να το πω έτσι- που μου επισκευάζει το κλαρίνο. Λέγεται Πελούμ Κουτσούκου και, αν δεν ήταν αυτός, δεν ξέρω αν εγώ θα βρισκόμουν εδώ και να συζητάμε γι’ αυτό. Είναι τετραπέρατος στη δουλειά του. Είναι μάγος, έτσι τον λέω. Και έχει φτιάξει μια πατέντα, όπου οι τρύπες που δεν έχω τα δάχτυλά μου και μου λείπουν αυτή τη στιγμή τις λειτουργώ με άλλον τρόπο εντελώς.
Στο δεξί μου το χέρι είναι εντελώς ο τρόπος διαφορετικός. Έχει κάνει μετατροπή. Έχει προσθέσει κάποια κλειδιά επάνω τα οποία, τις τρύπες που εγώ δεν μπορώ να παίξω πλέον με τα δάχτυλα που έχω χάσει, τις παίζω με άλλα δάχτυλα».
Κλείνοντας, ο Άρης Μουγκοπέτρος περιέγραψε τις πρώτες συγκινητικές στιγμές όταν κράτησε ξανά το κλαρίνο στα χέρια του, αλλά και την πορεία της αποκατάστασής του έπειτα από επτά χειρουργικές επεμβάσεις.
«Την πρώτη φορά που ξανάπιασα το κλαρίνο, τρελάθηκα. Λέω, τελειώσαμε. Πιάνω το κλαρίνο την ίδια μέρα στα χέρια μου και αρχίζω και παίζω, όχι να παίζω κανονικά, αλλά το αφήνω. Ξυπνάω το πρωί, λέω, “ξεκινάω από την αρχή”. Πάω να παίξω, μετά από κάποιο διάστημα βλέπω, “ώπα, τι γίνεται” λέω, “έρχεται”. Δεν το περίμενα να έρχεται τόσο γρήγορα.
Και την τρίτη μέρα πάω στον άνθρωπο που μου έφτιαξε την πατέντα και τον πήρα αγκαλιά και του έπαιξα και τραγούδι. Και πραγματικά ήταν τόσο συγκινητική στιγμή αυτή. Και από τότε και μετά, γιατί το κλαρίνο εγώ το πήρα στα χέρια μου 21 Μαρτίου. Περίμενα να περάσουν οι επεμβάσεις όλες.
Έκανα επτά επεμβάσεις μέσα σε 11 μήνες. Πέντε στο χέρι μου και δύο στο μάτι μου. Βλέπει 15% το δεξί μου το μάτι, αλλά εντάξει. Με τη βοήθεια του Θεού αλλά και τη θέληση τη δική μου, έχω έρθει αυτή τη στιγμή, είμαι στο 98% στο επίπεδο που έπαιζα».
Διαβάστε επίσης: Άρης Μουγκοπέτρος: Η μεγάλη επιστροφή στην πίστα μετά τον σοβαρό τραυματισμό του – «Σαν να μην πέρασε ούτε μέρα»
