Η απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη συγκλόνισε τον δημοσιογραφικό χ΄ωρο και άνοιξε έναν κύκλο μνήμης και απολογισμο από τους ανθρώπους που τον γνώρισαν από κοντά.
Ο Τέρενς Κουίκ μίλησε στο Στούντιο 4 για τον άνθρωπο και τον δημοσιογράφο που σημάδεψε την πρωινή ενημέρωση, σκιαγράφησε με ειλικρίνεια και τρυφερότητα μια προσωπικότητα βαθιά ανθρώπινη, μακριά από φτιασίδια και σκοπιμότητες.
«Δηλαδή ήταν πάντα στο πλευρό του μεσαίου και του μικρομεσαίου πολίτη, του αδύναμου. Και αυτό βεβαίως ήταν ένα από τα θετικά του. Αλλά τζόρας, όταν καταλάβαινε ότι κάποιος έπεφτε στην μέγγενη ενός αδυσώπητου κράτους, εκεί δίπλα ο Γιώργος και αυτά βεβαίως όλα είναι στο θησαυρό του μέσα και έτσι τον κρατάμε και έτσι τον θυμόμαστε.
«Στην πρωινή μου ζώνη, αναφέρομαι στην ραδιοφωνική μου εκπομπή αλλά και αργότερα, έβγαζα τις κομματικές μου ρίζες. Ποτέ, ποτέ, ποτέ, δεν έβγαλε τις κομματικές του ρίζες πάνω στην άσκηση αυτής της δουλειάς που έκανε. Ποτέ. Οπότε ναι, αυτό ήταν κάτι που καταγράφω στα συν του. Ο Γιώργος δούλευε, σαν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, για τον πολίτη.
«Κάθε φορά που μιλάγαμε όταν βρισκόμασταν, γιατί δεν μιλάγαμε ποτέ τηλεφωνικά υπ’ όψιν, εγώ δεν είχα το κινητό του το τηλέφωνο, δεν μου το έδινε. Από τότε δε μου το έδινε, από τις αρχές του ΑΝΤ1 δε μου το έδινε. Η κουβέντα μας ήταν κυρίως στο πώς πορεύεται η δημοσιογραφία, δηλαδή αισθανόταν κι αυτός μία όχληση, στο ότι δεν πάει καλά η νέα γενιά, χωρίς να φταίει η ίδια».
«Και αυτό τον απασχολούσε. Το έλεγε, το έλεγε, δηλαδή έλεγε ότι αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δημοσιογραφία. Δεν ήταν της κλειδαρότρυπας ο Γιώργος, για να οριοθετήσω λίγο τι ακριβώς κουβεντιάζαμε και για ποιες εκπομπές κουβεντιάζαμε. Αλλά από την άλλη του την πλευρά αρκετές φορές κάναμε κουβέντα και για το πώς ξεκίνησε στον Αντέννα, μιλάγαμε για τον Μίνω τον Κυριακού και θέλω να ελπίζω πως αυτός ο μπαγάσας εκεί που έχει πάει, που θα πέσει σίγουρα πάνω στον Μίνω εκεί στον παράδεισο, μην αρχίσουνε τώρα να σκέφτονται να κάνουν και εκεί τηλεοπτικές εκπομπές και να λέει “Καλημέρα Παράδεισε”, αντί να λέει “Καλημέρα Ελλάδα”».
«Αποχαιρετήσαμε και τον Κώστα Χαρδαβέλα, αφήστε τα εντάξει, ξέρεις όταν φτάνεις σε ηλικίες δύσκολες και βλέπεις ότι φεύγουν εκείνοι με τους οποίους συγχρωτίστηκες, μεγάλωσες, δούλεψες, αισθάνεσαι μια μελαγχολία. Και βεβαίως πολύ τυχερός που το δικό σου το καντήλι είναι ανοιχτό και πολύ τυχερός που υπάρχεις και δουλεύεις… δεν ξέρω, δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Απλά και μόνο να κάτσει φρόνιμα εκεί που είναι και να μάθει να κολυμπάει εκεί στα νερά του παραδείσου. Θυμάμαι τα καλαμπούρια που κάναμε μεταξύ μας, εμένα μου έλεγε ότι είμαι ένας μαϊμού ψαροντουφεκάς και δε βγάζω ψάρια και πάω και τα αγοράζω από την ψαραγορά και τα τρυπάω με την τρίαινα και τα δείχνω μετά στη φωτογραφία ότι δήθεν εγώ το ψάρεψα, και εγώ του έλεγα: “εντάξει ρε Γιώργο εσύ που δεν μπορείς να μπεις μέχρι τη μέση στη θάλασσα γιατί αν μπεις θα χρειάζεσαι μπρατσάκια”».
«Ήμασταν παιδιά. Ακόμα και τώρα που μιλάγαμε, μιλάγαμε σαν παιδιά. Αυτός ήταν ο Γιώργος. Ένας μοναχικός καβαλάρης σε μια οικογένεια που λάτρευε, αλλά ένας καλπάζων καβαλάρης στην ενημέρωση».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τέρενς Κουίκ: «Η τηλεόραση δεν μπορεί να πεθάνει» – Οι αλλαγές στα ΜΜΕ και ο ρόλος της ενημέρωσης
