Ο Αντώνης Γιαννακός ανήκει σε εκείνη τη νέα γενιά ηθοποιών που χτίζουν την πορεία τους αθόρυβα αλλά σταθερά, περνώντας με την ίδια άνεση από τη θεατρική σκηνή στην τηλεόραση. Από τη Λέρο και τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μέχρι σημαντικές συνεργασίες, απαιτητικούς ρόλους και σειρές που τον έφεραν πιο κοντά στο ευρύ κοινό, κάθε επόμενο βήμα μοιάζει να προσθέτει και ένα διαφορετικό κομμάτι στο καλλιτεχνικό του παζλ.
Τη νέα τηλεοπτική σεζόν γίνεται μέλος της παρέας της «Νταντάς της Γειτονιάς» στο MEGA, υποδυόμενος τον Αλέξανδρο, έναν καλόκαρδο, εσωστρεφή και μάλλον… αθεράπευτα ντροπαλό άνδρα που κρύβει έναν μεγάλο έρωτα για τη Χριστίνα. Έναν χαρακτήρα που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ, την ευαισθησία και όλα εκείνα που δεν τολμά πάντα να πει δυνατά.
Στο Znews, ο Αντώνης Γιαννακός ξεδιπλώνει τις σελίδες της προσωπικής και καλλιτεχνικής του διαδρομής. Επιστρέφει στα πρώτα του βήματα, μιλά για τις αποφάσεις που καθόρισαν την πορεία του, τους ανθρώπους που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στη ζωή του και τις φιλίες που άντεξαν στον χρόνο.
Έχεις πει ότι η πρώτη σου επαφή με την υποκριτική ήρθε στη θεατρική ομάδα της Λέρου, όσο ήσουν στον στρατό, και μάλιστα είχε και ένα… πρακτικό κίνητρο. Τελικά, όμως, εκεί ανακάλυψες τι ήθελες να κάνεις στη ζωή σου. Θυμάσαι τη στιγμή που είπες μέσα σου «αυτό θέλω να κάνω»;
Αυτή τη μέρα δεν τη θυμάμαι. Θυμάμαι τη μέρα που είπα «Εύκολο είναι αυτό». Και από εκείνη τη μέρα δεν το ξαναείπα ποτέ. Ήταν σε κάποιες πρόβες στη θεατρική ομάδα. Είχα τόση απόσταση από το αντικείμενο, που νόμιζα πως αυτή η δουλειά είναι καθαρά η προσωπική σου έκφραση μέσα από λόγια που έγραψαν άλλοι. Τελικά, δεν ήταν τόσο απλό. Αλλά, ακόμα κι αν για κάποιους είναι αυτό ακριβώς, εγώ το βλέπω πολύ διαφορετικά πια.
Ήθελες κάποτε να γίνεις γυμναστής, πέρασες στο Μηχανολογικό Κοζάνης αλλά αποφάσισες να μην πας και τελικά η ζωή σε οδήγησε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού. Κοιτώντας πίσω, νιώθεις ότι υπήρχε πάντα μέσα σου η ανάγκη να ακολουθήσεις έναν πιο δημιουργικό δρόμο ή ήταν κάτι που ανακάλυψες στην πορεία;
Ναι! Η αλήθεια είναι πως σκεφτόμουν να ασχολούμαι με κάτι για λίγες ώρες, με επαρκή μισθό επιβίωσης, ώστε να έχω χρόνο να ασχοληθώ δημιουργικά με κάτι άλλο. Ήθελα να κάνω ταινιάκια. Αυτό ήταν το όνειρό μου. Και όσο δεν το κάνω, σαν ιδέα μού φαίνεται εύκολο.
Έχεις περάσει από Μπρεχτ, Σαίξπηρ και Ευριπίδη μέχρι την τηλεοπτική μυθοπλασία. Υπάρχει μέσα σου σύγκρουση ανάμεσα στον θεατρικό ηθοποιό και στον τηλεοπτικό ή θεωρείς ότι ο ένας κάνει καλύτερο τον άλλον;
Ναι, δυστυχώς υπάρχει. Χρησιμοποιώ άλλα εργαλεία. Δεν ξέρω, βέβαια, αν θα έπρεπε να υπάρχει. Ο ένας έχει κάνει καλύτερο τον άλλο. Παρ’ όλα αυτά, η όσμωση γέννησε και νέα «κουσούρια».
Η συνεργασία σου με τον Στάθη Λιβαθινό κρατά χρόνια και την έχεις χαρακτηρίσει μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές σχέσεις της ζωής σου. Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σου έχει δώσει — όχι μόνο ως ηθοποιό αλλά και ως άνθρωπο;
Τα πλαίσια, η δομή και η οργάνωση δεν είναι εχθροί της δημιουργικής διαδικασίας, αλλά σύμμαχοι. Μετά, αν θες, τα πετάς όλα. Αλλά, όταν γεννιέται κάτι, αν δημιουργείς μέσα σε αυτά, βοηθούν. Αυτό σιγά σιγά πέρασε και στη ζωή, σε κάποιους τομείς.
Στην Νταντά της Γειτονιάς έρχονται κοντά άνθρωποι που υπό άλλες συνθήκες ίσως να μη συναντιόντανποτέ και καλούνται να συνυπάρξουν. Πιστεύεις ότι οι πιο δυνατοί δεσμοί μπορούν τελικά ναδημιουργηθούν εκεί που δεν τους περιμένουμε; Και πόσο εύκολο είναι σήμερα να εμπιστευτούμε πραγματικά έναν άνθρωπο και να του επιτρέψουμε να μπει στη ζωή μας;
Θυμάμαι να μπαίνω στη δραματική σχολή και να παθαίνω πανικό. Δεν υπήρχε κανείς με τον οποίο θα μπορούσα να κάνω παρέα ή να ταιριάζω. Κατέληξα να κάνω φιλίες ζωής με συμμαθητές μου και, αργότερα, με συνεργάτες που δεν θα συναντιόμασταν ποτέ υπό άλλες συνθήκες. Ένας πολύ αγαπημένος άνθρωπος και συνεργάτης είχε πει: «Η αναγκαστική τριβή — συνύπαρξη με το διαφορετικό — “ψηλώνει” την ψυχή». Μου αρέσει αυτή η οπτική!
Στα 19 σου ήρθες στην Αθήνα μαζί με τον κολλητό σου, με ένα κοινό όνειρο: να ασχοληθείτε με την τέχνη. Έχεις πει μάλιστα ότι είναι ένας άνθρωπος που σε κάνει καλύτερο χωρίς να χρειάζεται να πείτε πολλά. Πόσο σημαντικό είναι, όσο αλλάζει η ζωή σου, να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε γνώριζαν πριν από τους ρόλους, την τηλεόραση και την αναγνωρισιμότητα;
Φέτος γύρισε στο νησί για να ξεχειμωνιάσει εκεί. Το είχε ανάγκη. Είναι ένα καινούριο στάδιο ενηλικίωσης για μένα, καθώς πάντα τον είχα δίπλα μου. Δεν το είδε ποτέ έτσι. Γελάει όταν με σταματάνε άκυροι στον δρόμο για να με χαιρετήσουν. Πολλές φορές, στις συναντήσεις μας, φωνάζει καθώς πλησιάζει: «Είσαι ο γνωστός ηθοποιός, φίλε; Παίξε μου λίγο!». Αυτό έχει αλλάξει. Πάντα ήταν ο πρώτος στον οποίο πήγαινα όταν είχα πρόβλημα! Με έχει σώσει ψυχικά πάμπολλες φορές. Σε κάθε αδιέξοδο, δημιουργούσε για μένα μια διαφυγή. Μεγαλώσαμε μαζί και ωριμάσαμε μαζί, αλλά και τελείως διαφορετικά.
Έχεις πει ότι όνειρό σου είναι να παίξεις μαζί με τους φίλους σου σε θεατρικά έργα και σειρές που έχεις γράψει και, γιατί όχι, κάποια στιγμή να κάνεις και τη δική σου ταινία. Τι γράφει ο Αντώνης Γιαννακός όταν δεν υποδύεται τις ιστορίες των άλλων; Και πόσο κοντά είσαι στο να δούμε μία δική σου ιστορία να παίρνει σάρκα και οστά;
Θα συμβεί φέτος. Θα κάνουμε παράσταση και θα δείξει πώς θα πάει. Γράφω για το παράλογο της ζωής. Δεν το κάνω καλά, αλλά αυτό με γοητεύει. Το ψάχνω, το καταγράφω και προσπαθώ να το μεταβολίσω με αυτόν τον τρόπο. Μου είναι δύσκολο το «παράλογο».
Αν μπορούσες σήμερα να μιλήσεις στον 19χρονο Αντώνη που έφτασε από τη Λέρο στην Αθήνα, δούλευε σερβιτόρος και πήγε να δώσει εξετάσεις στο Εθνικό χωρίς να ξέρει τι ακριβώς τον περιμένει, τι θα του έλεγες — και τι πιστεύεις ότι εκείνος θα σου έλεγε βλέποντας πού έχεις φτάσει;
Ψάξε το αυθεντικό σου. Μην προσπαθείς να μοιάσεις και μην περιμένεις να σου αναγνωρίσουν τι είσαι. Διάλεξε τι θέλεις να είσαι και πράξε αναλόγως, με συνέπεια. Δεν θα χαιρόταν για τη φάση μας, αλλά ήταν πιο αθώος και άπειρος σε σχέση με τη ζωή. Διατηρούμε την αγνότητα.
Photo Credits: Νίκος Κουστένης
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
