Μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση έκανε η Άννα Φλωρινιώτη, μιλώντας για τη ζωή της μετά την απώλεια του πατέρα της, Γιάννης Φλωρινιώτης, και του αδελφού της, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να σταθεί όρθια μέσα από τον πόνο.
Σε συνέντευξή της στην Espresso, περιέγραψε πώς η εργασία έγινε στήριγμα σε μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της. Όπως εξήγησε, λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα της αποφάσισε να βοηθήσει προσωρινά στο κατάστημα μιας φίλης της, όμως τελικά έμεινε εκεί, βρίσκοντας ένα νέο καθημερινό καταφύγιο.
Άννα πόσο καιρό εργάζεσαι στο κομμωτήριο;
Είμαι περίπου δυόμισι χρόνια, πάω στα τρία, από τότε που έφυγε ο μπαμπάς μου. Αποφάσισα εκείνο το καλοκαίρι να έρθω για βοήθεια. Είναι της φίλης μου το μαγαζί και ήρθα για λίγο να τη βοηθήσω, για να πάει διακοπές και να κρατήσω το μαγαζί της. Κι έμεινα. Μου αρέσει ο χώρος της ομορφιάς κι έτσι κι αλλιώς έχω μεγαλώσει μέσα σε τέτοιους χώρους μια ζωή. Έχω αναλάβει το κομμάτι του μαγαζιού: ραντεβού, πληρωμές, ταμεία και οργάνωση.
Σε βοήθησε στο ψυχολογικό κομμάτι;
Θα σου πω ότι εκείνο το διάστημα ούτε να κοιμηθώ δεν μπορούσα, είχα μεγάλο πρόβλημα. Ήταν δύσκολο, έκλαιγα συνέχεια. Έπρεπε με κάτι να απασχολώ το μυαλό μου, να κάνω κάτι να μην σκέφτομαι. Πήγα σε ψυχοθεραπευτή και είχα δυο επιλογές: ή να αρχίσω φαρμακευτική αγωγή ή να αρχίσω να δουλεύω πολύ. Διάλεξα να δουλεύω, να γυμνάζομαι, να περπατάω για να κουραστώ και να κοιμηθώ. Το πρόβλημά μου ήταν ο ύπνος, γιατί όταν χαλάρωνα, έρχονταν εικόνες και με τσάκιζαν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Άννα Φλωρινιώτη: Η ανησυχητική ανάρτηση από το νοσοκομείο – «Καλή μου επιτυχία»
