Με αφορμή τη συμμετοχή του στη νέα σειρά του MEGA «Δυο μαύρα πουκάμισα», ο Αντώνης Μυριαγκός μίλησε στο περιοδικό Bazaar και την Άρτεμη Θύμιου για την προσωπική και επαγγελματική του διαδρομή.
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στη σχέση που έχει διαμορφώσει με τα παιδιά του, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ρόλο του ως πατέρα. Παράλληλα, μίλησε για το ενδεχόμενο εκείνα να επιλέξουν στο μέλλον να ασχοληθούν με την τέχνη.
Αντώνης Μυριαγκός: «Ανατρέχω στην παράδοση – Μπορεί να ακούγεται λίγο συντηρητικό»
«Σαν γονιός διαπιστώνεις ότι μεγαλώνεις μαζί με τα παιδιά σου»
Για τον Αντώνη Μυριαγκό, η γονεϊκότητα δεν είναι μια διαδικασία κατά την οποία μόνο τα παιδιά εξελίσσονται και μαθαίνουν. Όπως εξήγησε, στην πορεία αυτή αλλάζει και ο ίδιος μέσα από την καθημερινή επαφή μαζί τους.
«Σαν γονιός διαπιστώνεις ότι μεγαλώνεις μαζί με τα παιδιά σου. Τα λόγια είναι πολλές φορές φτωχά. Το παιδί μαθαίνει δίπλα σου, όχι από τις συμβουλές ή τις διδαχές σου. Δεν ξέρω αν τους περνάω κάποιο συγκεκριμένο αξιακό σύστημα. Αυτά λειτουργούν υπόγεια και φανερώνουν τα αποτελέσματα τους αρκετά χρόνια μετά».
Θα ήθελε να δει τα παιδιά του στην τέχνη;
Το γεγονός ότι τα παιδιά του μεγαλώνουν μέσα σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι ο ίδιος επιθυμεί να τους υποδείξει ποια επαγγελματική κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουν.
«Ζουν σε ένα σπίτι με βιβλία, μουσική και έναν άνθρωπο που εργάζεται στην τέχνη, αλλά δεν θέλω να τους πιέσω προς κάποια κατεύθυνση. Ο ενδοιασμός μου θα ήταν καθαρά βιοποριστικός. Είναι μια σκληρή δουλειά, με πολλή δοκιμασία και πολλή απόρριψη».
Ο ηθοποιός αναγνωρίζει τις δυσκολίες που συνοδεύουν μια επαγγελματική πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την αβεβαιότητα και την απόρριψη που συχνά αποτελεί μέρος της διαδρομής.
Η απόρριψη ως μάθημα ζωής
Παρά τις δυσκολίες, ο Αντώνης Μυριαγκός βλέπει και μια διαφορετική πλευρά στην απόρριψη. Θεωρεί πως μπορεί να λειτουργήσει ως μια διαδικασία μέσα από την οποία κάποιος αποκτά αντοχές και μαθαίνει να συνεχίζει παρά τις αποτυχίες.
«Από την άλλη, αυτή η απόρριψη καλλιεργεί μια αντοχή. Σε εκπαιδεύει να μην το βάζεις κάτω. Αν έβλεπα ότι για το παιδί μου είναι θέμα ζωής και θανάτου, ότι πραγματικά αναπνέει μέσα από αυτό, φυσικά θα το στήριζα. Αυτά τα πράγματα, όμως, δεν τα αποφασίζεις εσύ. Συμβαίνουν».
Έτσι, παρότι ο ίδιος δεν θα ήθελε να κατευθύνει τα παιδιά του προς την τέχνη, θα στεκόταν στο πλευρό τους εφόσον διαπίστωνε ότι πρόκειται για μια βαθιά προσωπική ανάγκη και έναν δρόμο που πραγματικά θέλουν να ακολουθήσουν.
