Η Ελένη Κούρκουλα και ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης έδωσαν κοινή συνέντευξη στο BHMAgazino και στη Μυρτώ Λοβέρδου, με αφορμή τη νέα θεατρική τους συνεργασία στο έργο «Ακριβοί μας γονείς», που ανεβαίνει στο Θέατρο Εμπορικόν σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου.
Οι δύο ηθοποιοί αναφέρθηκαν στη γνωριμία τους και στη βαθιά φιλία που διαμορφώθηκε με το πέρασμα των χρόνων, αλλά και στις δύσκολες προσωπικές δοκιμασίες που τους έδεσαν ακόμη περισσότερο. Ανάμεσά τους, η μάχη της Ελένης Κούρκουλα με τον καρκίνο και η σοβαρή περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισε ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης.
-Πώς γνωριστήκατε;
Χ.Χ.: Η Ελένη είναι ο φίλος που θα ήθελε να έχει ο καθένας, τόσο ανοιχτή, δοτική, υποστηρικτική.
Ε.Κ.: Σε ευχαριστώ. Ίσως όλο αυτό να έχει σχέση με το γεγονός ότι δεν έκανα δική μου οικογένεια, δεν αφοσιώθηκα σε παιδιά. Δεν με απορρόφησε όλο αυτό.
Χ.Χ.: Δεν νομίζω… πιστεύω ότι είναι θέμα ανθρώπου. Γνωριστήκαμε στα τέλη της δεκαετίας του ’80 από κοινές παρέες. Δεν δουλέψαμε μαζί, αλλά είχαμε κοινούς φίλους – Φέρτη, Φασουλή, Διαγόρα Χρονόπουλο –, κάναμε κοινά γλέντια. Ωστόσο, δεν ήμασταν κολλητοί. Την ήξερα, τη συμπαθούσα, ως εκεί. Τα πράγματα εξελίχθηκαν σιγά-σιγά, κυρίως όταν μαζί με τον Διονύση (σ.σ.: Παναγιωτάκη), με τον οποίο ήταν τότε παντρεμένη, έγιναν παραγωγοί στο θέατρο Αλίκη»
Ε.Κ.: Μας ένωσε το θέατρο, η δουλειά μας. Βέβαια, πρέπει να πω ότι όταν το 2000 κατέβηκα για πρώτη φορά βουλευτής στη Β’ Αθηνών, κάποιος μου είπε ότι η Βίκυ με την οικογένειά της είναι δύναμη στην περιοχή, όπως και ο Χρήστος. Και όντως σκίστηκαν για εμένα.
Χ.Χ.: Χωρίς να έχουμε στενή επαφή, θυμάμαι ότι όποτε έβλεπα την Ελένη να μιλάει στην τηλεόραση, της τηλεφωνούσα και της έλεγα “τι ωραία που τα είπες”. Η σχέση μας αναπτύχθηκε από το 2015 και μετά, στο θέατρο Αλίκη, και μέσα από καταστάσεις και προβλήματα δυνάμωσε.
Ε.Κ.: Πράγματι. Μετά ισχυροποιήθηκαν η Βίκυ και ο Χρήστος και έγιναν η καθημερινή μου “καληνύχτα”. Όλον τον καιρό του χωρισμού μου και του καρκίνου μου ήταν πάντα εκεί. Εκείνα τα εφιαλτικά βράδια στο τηλέφωνο ο Χρήστος μού έλεγε “εδώ είμαστε”, μια κουβέντα τόσο σημαντική.
