Στα χρόνια της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου, όταν στη μεγάλη οθόνη γεννιούνταν μερικά από τα μεγαλύτερα αστέρια της εποχής, η Ελένη Προκοπίου κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Η ομορφιά της, το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της στον χορό, η έντονη σκηνική της παρουσία και η σπάνια φωτογένειά της την έκαναν να κερδίσει γρήγορα την προσοχή του κοινού και των ανθρώπων του χώρου. Η κάμερα την αγαπούσε και όλα έδειχναν πως είχε μπροστά της μια μακρά και λαμπερή διαδρομή στο ελληνικό σινεμά. Κι όμως, σε μια περίοδο κατά την οποία οι μεγάλες πρωταγωνίστριες διαδέχονταν τη μία επιτυχία μετά την άλλη, η Ελένη Προκοπίου πήρε μια απόφαση που έμελλε να καθορίσει την πορεία της: να απομακρυνθεί από τα φώτα και να βάλει τέλος στην καλλιτεχνική της διαδρομή.
Η σχέση της με την τέχνη είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια νωρίτερα. Σε ηλικία μόλις έξι ετών φόρεσε τις πρώτες της μπαλαρίνες και έκανε τα αρχικά της βήματα σε σχολή χορού, δείχνοντας από πολύ μικρή την κλίση της. Στις παιδικές παραστάσεις είχε στο πλευρό της ένα ακόμη κορίτσι που, χρόνια αργότερα, θα εξελισσόταν σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και αγαπημένες πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου: τη Μάρθα Καραγιάννη.
Οι δρόμοι των δύο κοριτσιών συνέχισαν να συναντιούνται και αργότερα, όταν βρέθηκαν μαζί στη σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε μια εποχή που καμία από τις δύο δεν μπορούσε ακόμη να φανταστεί όσα θα ακολουθούσαν. Ήταν τα πρώτα κεφάλαια δύο ξεχωριστών καλλιτεχνικών διαδρομών που θα συνδέονταν αργότερα με τη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά.
Διαβάστε περισσότερα στο okmag.gr
