Αν έχεις ερωτευτεί, αν έχεις χωρίσει και έχεις πονέσει με εκείνον τον διαπεραστικό πόνο που δεν σου αφήνει τίποτα άλλο να κάνεις παρά να σφίξεις τα δόντια και να μαζέψεις με μαγκιά ό,τι σου απέμεινε, τότε κάποια στιγμή στη ζωή σου – έστω και μία φορά – έχεις ακούσει Γιώργο Μαζωνάκη. Και αυτό είναι fact.
Ακόμα κι αν συστήνεσαι ως ροκάς – καλή ώρα –, ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία των καθολικών εξαιρέσεων. Των καλλιτεχνών που ξεπερνούν είδη, μουσικές ταμπέλες και προσωπικά γούστα. Γιατί κάπου, κάποτε, τραγούδησες τα τραγούδια του, σε χαρά η πιο πιθανόν σε εκείνες τις δύσκολες ώρες τις… μικρές.
Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, η χαρακτηριστική φωνή του Γιώργου Μαζωνάκη συνόδευσε έρωτες που μόλις ξεκινούσαν και άλλους που μόλις είχαν τελειώσει. Ακούστηκε σε αυτοκίνητα μέσα στη νύχτα, σε σπίτια, σε πίστες, σε παρέες, σε εκείνα τα ξενύχτια που τελείωναν όταν είχε ήδη ξημερώσει.
Και κάπως έτσι τα τραγούδια του έπαψαν να είναι απλώς τραγούδια του Μαζωνάκη. Έγιναν δικά μας.
Από τον νεαρό Γιώργο των ’90s μέχρι τον «Μαζώ» που μπορούσε να μετατρέψει μια λαϊκή ερμηνεία σε προσωπική εξομολόγηση, η δισκογραφία του ακολούθησε διαφορετικές εποχές και διαφορετικές γενιές.
Από το «Ανήκω σε μένα» στο «Παιδί της νύχτας»
Το «Ανήκω σε μένα», από το 1994, ανήκει στα τραγούδια της πρώτης περιόδου του και μοιάζει σήμερα σχεδόν προφητικό για την καλλιτεχνική προσωπικότητα που θα έχτιζε, έναν άνθρωπο που επέμενε να κινείται με τους δικούς του όρους.
Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε το «Παιδί της νύχτας». Ο ομώνυμος δίσκος κυκλοφόρησε το 1997 και έγινε πλατινένιος, με τραγούδια όπως τα «Παιδί της νύχτας», «Μια συγνώμη δε φτάνει», «Να με πιεις φιλί φιλί» και «Ζηλεύω» να ξεχωρίζουν.
Από την ίδια περίοδο, το «Μια συγγνώμη δε φτάνει» έβαλε σε λέξεις εκείνο το σημείο ενός χωρισμού όπου η συγγνώμη δεν μπορεί πλέον να διορθώσει όσα έχουν προηγηθεί.
Και ύστερα ήρθαν τα «Φεγγάρια δαχτυλίδια», το 1998, ένα ακόμη τραγούδι που έμεινε συνδεδεμένο με την πρώτη μεγάλη εποχή του.
Τα τραγούδια που έγιναν οι νύχτες μας
Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Μαζωνάκης δημιούργησε ένα ρεπερτόριο που μπορούσε να περάσει από την εξομολόγηση στην απόγνωση και από εκεί στο απόλυτο λαϊκό ξέσπασμα.
Το «Ένα κενό» μίλησε για την απουσία που αφήνει πίσω της μια σχέση.
«Το λάθος μου το τελευταίο» έγινε μία ακόμη από εκείνες τις ερωτικές εξομολογήσεις που συνδέθηκαν με τη χαρακτηριστική ερμηνεία του.
Και μετά το «Σάββατο». Το «Σάββατο» που απέκτησε τη δική του ξεχωριστή θέση στο ρεπερτόριό του, ως ένα από τα τραγούδια που παρέμειναν αναγνωρίσιμα μέσα στον χρόνο.
Από την ίδια μεγάλη διαδρομή δεν θα μπορούσε να λείπει το «Σαν ήμουν παιδί», ένα τραγούδι που σήμερα, υπό το βάρος της απώλειας, αποκτά αναπόφευκτα έναν διαφορετικό συναισθηματικό τόνο.
Ούτε το «Σαν δυο σταγόνες βροχής», που κυκλοφόρησε το 2008 και αποτέλεσε ακόμη έναν χαρακτηριστικό σταθμό της δισκογραφίας του.
Και φυσικά το «Μη μου ζητάς», από την παλαιότερη δισκογραφία του, μια ιστορία για το τέλος μιας σχέσης και τη στιγμή που δύο άνθρωποι πρέπει να αποδεχθούν ότι οι δρόμοι τους χωρίζουν.
Από το «Ένα θαύμα» στις τελευταίες «Θάλασσες»
Ο Μαζωνάκης, όμως, δεν έμεινε εγκλωβισμένος στις μεγάλες επιτυχίες των ’90s και των 00s.
Συνέχισε να αναζητά τραγούδια και ήχους που μπορούσαν να εκφράσουν την εκάστοτε περίοδο της ζωής και της καριέρας του.
Το «Ένα θαύμα», σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Ελένης Γιαννατσούλιας, κυκλοφόρησε το 2018 και εξελίχθηκε σε μία από τις μεγάλες επιτυχίες της πιο ώριμης περιόδου του.
Ακολούθησαν οι «Ώρες Μικρές», ένα βαθιά λαϊκό ζεϊμπέκικο σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Ελένης Γιαννατσούλια.
Ένα τραγούδι για εκείνες ακριβώς τις ώρες που ο Μαζωνάκης ήξερε πάντα να τραγουδά καλύτερα: όταν η νύχτα προχωρά, οι παρέες λιγοστεύουν και όσα καταφέραμε να κρύψουμε μέσα στην ημέρα επιστρέφουν.
Το 2024 ερμήνευσε τις «Θάλασσες», το διαχρονικό τραγούδι του Αντώνη Βαρδή που είχε πρωτοερμηνεύσει ο Ηλίας Κλωναρίδης το 1983. Ο Μαζωνάκης το πέρασε μέσα από το δικό του ερμηνευτικό φίλτρο, λέγοντας τότε ότι κάθε τραγούδι που κυκλοφορεί εκφράζει την περίοδο που βιώνει.
Ακολούθησε η «Ανάσα» το 2025, δείχνοντας έναν καλλιτέχνη που, περισσότερα από 30 χρόνια μετά το ξεκίνημά του, εξακολουθούσε να ηχογραφεί και να αναζητά το επόμενο τραγούδι.
Μέσα σε περισσότερα από 30 χρόνια, τα τραγούδια του πρόλαβαν να συνδεθούν με διαφορετικές ηλικίες της ζωής μας.
Τραγούδια που ακούσαμε ως παιδιά. Τα τραγουδήσαμε μεγαλώνοντας. Τα βάλαμε δυνατά όταν ερωτευτήκαμε και ακόμη πιο δυνατά όταν χωρίσαμε.
Για κάποιους θα είναι πάντα το «Παιδί της νύχτας». Για την υποφαινόμενη θα είναι εκείνη φωνή που «έντυσε» λύπες και χαρές των εφηβικών και ενήλικων χρόνων της.
Καλό ταξίδι, Γιώργο…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιώργος Μαζωνάκης: Η τελευταία δημόσια εμφάνιση και η εξομολόγηση λίγο πριν φύγει από τη ζωή
