Να κάνεις τους ανθρώπους να γελούν. Πόσο σπουδαίο είναι, άραγε, να ξέρεις πως έχεις τη δύναμη να χαρίσεις σε κάποιον ένα χαμόγελο, να του κρατήσεις συντροφιά σε μια δύσκολη στιγμή, να τον αποφορτίσεις έστω και για λίγο από όσα τον βαραίνουν;
Και ο Χάρης Χιώτης έχει σίγουρα κάθε λόγο να νιώθει πως, κοιτάζοντας πίσω, πως τα κατάφερε καλά. Έχει τον τρόπο να σε κάνει να γελάς αβίαστα, ατόφια. Και είναι ακριβώς εκεί που συντελείται η μετουσίωση της υποκριτικής, όταν ξεπερνά τα όρια μιας απλής ερμηνείας και αποκτά κάτι βαθύτερο.
Από τα «Νούμερα» και τον αξέχαστο Χάρη Γαμμάτο μέχρι τον «3ο Όροφο», την «Αρχελάου 5», την «Κατάρα της Τζέλας Δελαφράγκα» και τα «Φαντάσματα», έχει περιηγηθεί σε διαφορετικούς κωμικούς κόσμους, αποδεικνύοντας πως κατέχει πολύ καλά την τέχνη της υποκριτικής και, κυρίως, τον τρόπο να χαρίζει γέλιο.
Φέτος, τον απολαμβάνουμε στο «Κάμπινγκ», αυτή τη φορά στον ρόλο ενός αστυνομικού, ο οποίος μαζί με τους συναδέλφους του, που υποδύονται ο Βαγγέλης Αλεξανδρής και η Αναστασία Στυλιανίδη, καλείται να εξιχνιάσει τις ύποπτες συναλλαγές στον «Άλλο Κόσμο», τις κινήσεις της μαφίας, αλλά και ένα παλιότερο έγκλημα που παραμένει ανεξιχνίαστο.
Με αφορμή τη νέα του τηλεοπτική περιπέτεια, μιλήσαμε μαζί του και η κουβέντα μας δεν περιορίστηκε μόνο στα όσα συμβαίνουν μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Από τη μαγεία της κωμωδίας και τη σημασία της χημείας μεταξύ των ηθοποιών, περάσαμε σε πιο βαθιά νερά, μιλώντας για τη μοναξιά της εποχής μας, την ανάγκη να ανήκουμε κάπου και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα.
Το οδοιπορικό σου στην κωμωδία συνεχίζεται, αυτή τη φορά με το «Κάμπινγκ», μόνο που εδώ δεν έχουμε μια καθαρόαιμη κωμωδία. Υπάρχει crime, μυστήριο και αρκετές πιο σκοτεινές στιγμές. Πώς λειτουργεί για εσένα αυτή η διαφορετική ισορροπία;
Η κωμωδία είναι ένα είδος που έχει πολλή ανάγκη ο κόσμος. Το γέλιο είναι η αφετηρία για να συνεχίζουμε τις μέρες μας με γεμάτες μπαταρίες. Το “Κάμπινγκ” έχει ένα μοναδικό συστατικό, συνδυάζει γέλιο, εξοχή, καλό καιρό και θάλασσα. Και αυτά τα συστατικά, τι πιο ιδανικό από το να τα ανακατέψει κάποιος με μυστήριο και σκοτεινές στιγμές. Για εμένα αυτή η ισορροπία είναι φανταστική, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει καμία ισορροπία. Λειτουργεί απόλυτα, γιατί κανείς δεν ξέρει προς τα που θα πάει η ιστορία με μόνη σταθερά ότι όπου και να πάει θα έχει γέλιο και αστείες στιγμές, τόσο για το συνεργείο και τους ηθοποιούς, όσο και για τους θεατές. Το σενάριό του είναι έκπληξη και για εμάς στην ανάγνωση του.
Τα γυρίσματα γίνονται σε μεγάλο βαθμό σε εξωτερικούς χώρους, γεγονός που αναμφίβολα αλλάζει εντελώς τον ρυθμό της δουλειάς, έτσι δεν είναι;
Το βίωμα κάθε συνεργασίας έχει να κάνει σε πολύ μεγάλο βαθμό με το κλίμα που επικρατεί στην εκάστοτε δουλειά. Στο Κάμπινγκ υπάρχει χαρούμενο κλίμα και συνθήκες συνεργασίας όποτε όλη η δουλειά συμβαίνει με χαμόγελα και όρεξη. Επισκεπτόμαστε για τα γυρίσματα πολύ ωραία μέρη. Έχει φυσικά τοπία ως χώρους, έχει θάλασσες και παραλίες όπου το χειμώνα είναι μαγευτικές τοποθεσίες. Φυσικά υπάρχουν και δυσκολίες πολλές, αλλά όταν μία δουλειά συμβαίνει με πολλή χαρά, και από εκεί εκκινεί, τότε οι δυσκολίες προσπερνιούνται και πιο εύκολα. Και εκεί τα χαμόγελα γίνονται μεγαλύτερα και σε ανταμείβουν πιο γεμάτα.
Και εδώ είσαι μέρος μιας πολύ μεγάλης ομάδας ηθοποιών. Πόσο σημαντική είναι τελικά η χημεία μεταξύ των συνεργατών για να λειτουργήσει μια σειρά;
Πολύ σημαντική. Η χημεία είναι η βάση για να λειτουργήσει οποιαδήποτε σχέση, από προσωπική, συναισθηματική μέχρι επαγγελματική. Σε συνθήκη σειράς και γυρισμάτων, η ομάδα των ηθοποιών γίνεται μία οικογένεια όπου πρέπει να αφηγηθεί στον κόσμο μία ιστορία σε όλη της την αλήθεια. Και για να μοιραστείς ιστορίες και την αλήθεια σου, πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Και αυτό ξεκινάει από την κεφαλή, τον σκηνοθέτη μας Σέργιο Κωνσταντινίδη που δημιουργεί ασφάλεια και δόσιμο. Στο “Κάμπινγκ” η εμπιστοσύνη υπάρχει απλόχερα από όλους και είναι φυσικά, αποτέλεσμα της χημείας που δημιουργήθηκε από τις πρώτες στιγμές.
Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να απομακρυνόμαστε λίγο από την κλασική οικογενειακή sitcom και να στρεφόμαστε σε πιο υβριδικές κωμωδίες. Πιστεύεις ότι το κοινό ζητά πλέον κάτι πιο απρόβλεπτο;
Το απρόβλεπτο αποτελεί ζητούμενο γενικά στις ζωές μας. Από ένα χαμόγελο στον δρόμο και μία ευγενική χειρονομία μέχρι πιο θαρρετές αλήθειες την στιγμή που λέγονται. Μία ζωή μόνο με σταθερές, δημιουργεί βαρετά τοπία και καταστάσεις. Και γι’ αυτό πολλές φορές οι άνθρωποι κάνουμε μία έκρηξη και δημιουργούμε άλλα τοπία. Στην έκπληξη βρίσκεται το ενδιαφέρον. Και άπαξ και δημιουργηθεί το ενδιαφέρον, το μυαλό μας αναζωογονείται και δημιουργεί μικρά ρυάκια έρωτα. Για την δουλειά, για ένα άνθρωπο, για ένα βίωμα, για μία κατάσταση. Και κάπως έτσι η ζωή ξεκολλάει και κυλάει πιο ευχάριστα. Από τα απρόβλεπτα που τελικά μας ενδιαφέρουν.
Η μαύρη κωμωδία έχει πάντα ένα ρίσκο. Αν το παρακάνεις, χάνεται η αλήθεια, αν το φοβηθείς, χάνεται το χιούμορ. Εσύ πού βάζεις το όριο;
Η κωμωδία είναι μία έκθεση ψυχής. Ανάλογα με το πως επιλέγει να κάνει κάποιος χιούμορ, φανερώνει πτυχές του και βιώματα του με τα οποία έχει μάθει να αντιμετωπίζει την ζωή. Όριο αποτελεί πάντα ο σεβασμός μας απέναντι στους άλλους, στις αξίες τους και ταυτόχρονα στις αξίες μας. Χωρίς αυτό να εμπεριέχει απολυτότητα. Το χιούμορ είναι πάντα ευπρόσδεκτο και μας διευρύνει. Και όριο μπαίνει εκεί που ο καθένας φοβάται να πάει και να αγγίξει θέματα. Εμένα μου αρέσει πολύ το χιούμορ και καθώς μεγαλώνω διευρύνω τα όρια μου ως προς αυτό. Θέλω να γελάω κάθε μέρα, το προσπαθώ και το επιδιώκω.
Το «Κάμπινγκ» μιλά πολύ για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου. Σε μια εποχή που υπάρχει μεγάλη μοναξιά, απομόνωση και δυσκολία στις ουσιαστικές σχέσεις, πόσο σημαντικό θεωρείς στο σήμερα να νιώθει κάποιος ότι ανήκει πραγματικά σε μια ομάδα ή σε μια κοινότητα;
Από τα πιο σημαντικά. Ζούμε σε μία εποχή όπου η μοναχικότητα καλπάζει μέσα στα πολλά αδιέξοδα που δημιουργούνται σε όλους μας καθημερινά. Αντιμετωπίζουμε μία σκληρή πραγματικότητα, με πολλά ανοιχτά μέτωπα για τον καθένα μας. Και όσο πιο πολλά μέτωπα έχει ανοιχτά κάποιος, τόσο πιο πολύ κλείνεται μέσα του. Φέρουμε την ενοχή της ανεξαρτησίας καθώς από μικρούς μας μαθαίνουν πως ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι το να είμαστε ανεξάρτητοι. Και όντως, είναι. Αλλά αυτό περιορίζει κιόλας. Στις δυσκολίες κλεινόμαστε για να μην εκτεθούμε και εκθέσουμε και την ανεξαρτησία μας. Και οι δυσκολίες συχνά μας περικυκλώνουν. Από οικονομικές, σε προσωπικές, επαγγελματικές, συναισθηματικές. Στο μαζί βρίσκεται η λύση τις περισσότερες φορές. Από εκεί εκκινεί η μαγεία και εκεί καταλήγει. Στο μοίρασμα. Ένα είναι το ταξίδι και αυτοί που πραγματικά το κάνουν να αξίζει, είναι οι συνταξιδιώτες σου.
Η σειρά στηρίζεται σε ανθρώπους πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους, που καλούνται να συνυπάρξουν. Ως κοινωνία έχουμε γίνει πραγματικά πιο ανοιχτοί στη διαφορετικότητα ή απλώς έχουμε μάθει να μιλάμε περισσότερο γι’ αυτήν;
Μαθαίνουμε σιγά σιγά να την σεβόμαστε και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Από την αρχή μας, όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. Ο κατασκευαστής μας βγάζει όλους διαφορετικά μοντέλα ύπαρξης και το πιο ωραίο, δεν μας δίνει manual χρήσης. Προχωράμε και το μαθαίνουμε. Το εξελίσσουμε και το διαμορφώνουμε. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στην διαφορετικότητα γιατί όλοι μας είμαστε ξεχωριστοί και μοναδικότητες από την γέννηση μας. Αν δεν την αναγνωρίζουμε και δεν την σεβόμαστε, είναι σαν να μην αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
