Η διαδρομή της Μαίρης Μηνά προς την υποκριτική δεν ήταν μια απόφαση που είχε πάρει από παιδί ούτε ένας επαγγελματικός στόχος που ακολούθησε με συγκεκριμένο σχέδιο. Αντίθετα, προέκυψε μέσα από διαφορετικές εμπειρίες, αναζητήσεις και μια σταδιακή συνειδητοποίηση για το τι ήταν εκείνο που πραγματικά την εξέφραζε.
Μεγαλώνοντας στα Τρίκαλα, έχοντας αρχικά στραφεί στον χώρο της Κοινωνικής Εργασίας και στη συνέχεια αναζητώντας καλλιτεχνικά ερεθίσματα, η ηθοποιός βρέθηκε τελικά στη Σουηδία, όπου ήρθε αντιμέτωπη με μια εμπειρία που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στις επαγγελματικές της επιλογές.
Σε συνέντευξή της στην «Καθημερινή» του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου 2026 και στον Κωνσταντίνο Σαράντη, η Μαίρη Μηνά ξετύλιξε το νήμα της προσωπικής της διαδρομής, θυμήθηκε τα παιδικά της χρόνια και εξήγησε πώς ανακάλυψε τη θέση που ήθελε να έχει η ίδια μέσα στο θέατρο.
Τα χρόνια στα Τρίκαλα και η επιλογή της Κοινωνικής Εργασίας
Η ηθοποιός θυμήθηκε με νοσταλγία την παιδική της ηλικία στην επαρχία, τότε που οι ημέρες περνούσαν στις γειτονιές, με παιχνίδι και ανεμελιά. Όσο μεγάλωνε, ωστόσο, άρχισε να αισθάνεται την ανάγκη να αναζητήσει κάτι διαφορετικό, χωρίς να έχει ακόμη ξεκάθαρη εικόνα για το επάγγελμα που θα ακολουθούσε.
Όπως εξήγησε, την ενδιέφερε πρωτίστως η μόρφωση, ενώ η ανθρώπινη συμπεριφορά, οι ιστορίες και οι εμπειρίες των ανθρώπων αποτελούσαν πεδία που την προσέλκυαν ιδιαίτερα. Αυτή η κλίση την οδήγησε στις σπουδές Κοινωνικής Εργασίας στην Κρήτη, στο Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της, όμως, αναζήτησε μια διέξοδο έξω από την καθημερινότητα της σχολής. Η συμμετοχή της σε μια θεατρική ομάδα αποδείχθηκε πολύ περισσότερο από μια παράλληλη δραστηριότητα.
Η θεατρική ομάδα που άλλαξε την καθημερινότητά της
Η Μαίρη Μηνά περιέγραψε την απόφασή της να ασχοληθεί με το θέατρο ως μια προσωπική ανάγκη, σε μια περίοδο κατά την οποία αισθανόταν ότι είχε εγκλωβιστεί σε μια ρουτίνα που δεν την κάλυπτε.
Η ίδια αναφέρθηκε και στη συναισθηματική βαρύτητα του χώρου της Κοινωνικής Εργασίας, εξηγώντας πως η επαφή με το θέατρο λειτούργησε σαν μια νέα πνοή στη ζωή της.
«Ότι κάποια στιγμή ένιωσα να φτάνω σε ένα τέλμα, ότι δεν υπήρχε ενδιαφέρον στο πώς έχω φτιάξει αυτή τη ρουτίνα και χρειαζόμουν κάπου λίγο να το «στρίψω». Η κοινωνική εργασία είναι ένας χώρος δύσκολος, που έχει και πολλή θλίψη, αν και δεν νομίζω πως αυτή είναι η σωστή λέξη. Η είσοδος, λοιπόν, σε μια θεατρική ομάδα ήταν σαν να διαπότισε όλη μου τη ζωή. Τότε δεν το αντιλαμβανόμουν, αλλά καταλάβαινα πως κάτι με τραβούσε στο θέατρο».
Η πρώτη της ανάμνηση από το θέατρο είχε πρωταγωνίστρια τη «Γκόλφω»
Ιδιαίτερη θέση στις αναμνήσεις της έχει και η πρώτη της επαφή με μια θεατρική παράσταση στα Τρίκαλα. Η «Γκόλφω» ήταν το έργο που συνδέθηκε με εκείνη την παιδική εικόνα, αν και η πρώτη της εμπειρία δεν εξελίχθηκε ακριβώς όπως θα περίμενε κανείς.
Η ηθοποιός θυμήθηκε πως είχε βρεθεί τυχαία κοντά στα παρασκήνια μιας παράστασης, παρακολουθώντας τους ανθρώπους που εργάζονταν εκεί, πριν απομακρυνθεί. Χρόνια αργότερα, όταν πλέον σπούδαζε στην Κρήτη, παρακολούθησε ξανά τη «Γκόλφω», αυτή τη φορά έχοντας μια πιο συνειδητή επαφή με το θεατρικό έργο.
Η εμπειρία στη Σουηδία και η συνειδητοποίηση ότι ήθελε να βρίσκεται στη σκηνή
Ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο στην πορεία της ήταν η παραμονή της στη Σουηδία. Εκεί βρέθηκε σε ένα ιδιαίτερο καλλιτεχνικό περιβάλλον, καθώς εργάστηκε σε θέατρο που απευθυνόταν σε παιδιά με αυτισμό και κινητικές δυσκολίες.
Η εμπειρία αυτή είχε ξεχωριστή σημασία για την ίδια, καθώς μέσα από τον υποστηρικτικό της ρόλο ανακάλυψε κάτι που μέχρι τότε δεν είχε προσδιορίσει με σαφήνεια: δεν της αρκούσε να βρίσκεται κοντά στη θεατρική δημιουργία, αλλά ήθελε να συμμετέχει σε αυτήν από τη σκηνή.
«Όχι, απλώς ήθελα να βρίσκομαι σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Πήγα στη Σουηδία και βρέθηκα σε ένα θέατρο για παιδιά με αυτισμό και κινητικά προβλήματα. Εκεί συνειδητοποίησα ότι θέλω πολύ το on stage. Παρότι ήταν μια από τις πιο πλούσιες εμπειρίες που είχα ποτέ στη ζωή μου, εκεί κατάλαβα ότι το να είμαι υποστηρικτής κάτω από τη σκηνή δεν μου ήταν αρκετό».
