«Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που η Ζωή Λάσκαρη έφυγε ξαφνικά από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της μια κινηματογραφική διαδρομή που εξακολουθεί να λάμπει μέσα από τις ταινίες της.
Η Finos Film, με την οποία συνδέθηκε ένα τεράστιο μέρος της κινηματογραφικής της διαδρομής, επέλεξε να τη θυμηθεί με ένα αφιερωματικό βίντεο, επαναφέροντας στη μνήμη στιγμές από μια γυναίκα που δεν έγινε απλώς πρωταγωνίστρια, αλλά ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά.
«Με μια φινέτσα και λάμψη που φώτιζε κάθε πλάνο», αναφέρει χαρακτηριστικά η Finos Film στο αφιέρωμά της, περιγράφοντας ίσως με τον πιο λιτό τρόπο εκείνο που έκανε τη Ζωή Λάσκαρη τόσο ξεχωριστή μπροστά στην κάμερα.
Από τον «Κατήφορο» σε μια καριέρα που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή
Η ιστορία της με τον κινηματογράφο άρχισε εντυπωσιακά. Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1944, αναδείχθηκε Σταρ Ελλάς το 1959 και λίγο αργότερα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στον θρυλικό «Κατήφορο» του Γιάννη Δαλιανίδη, το 1961. Η εμφάνιση αυτή ήταν αρκετή για να την καθιερώσει ως ένα από τα νέα μεγάλα πρόσωπα της εποχής.
Η σχέση της με τη Finos Film και τον Γιάννη Δαλιανίδη αποδείχθηκε καθοριστική. Η Ζωή Λάσκαρη δεν περιορίστηκε ποτέ στην εικόνα της όμορφης πρωταγωνίστριας. Από τη νεανική επαναστατικότητα μέχρι το δράμα, το μιούζικαλ και την κωμωδία, έχτισε μια κινηματογραφική περσόνα γεμάτη αυτοπεποίθηση, ένταση και ελευθερία.
Ταινίες όπως ο «Νόμος 4000», η «Στεφανία», το «Μερικοί το προτιμούν κρύο», τα «Κορίτσια για φίλημα», η «Μια κυρία στα μπουζούκια» και οι «Θαλασσιές οι χάντρες» αποτελούν κομμάτια μιας φιλμογραφίας που εξακολουθεί να συναντά νέες γενιές τηλεθεατών.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις μεγαλύτερες νίκες ενός ηθοποιού: να περνούν τα χρόνια, να αλλάζουν οι εποχές και το πρόσωπό του να εξακολουθεί να είναι αναγνωρίσιμο μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα μιας παλιάς ασπρόμαυρης ή έγχρωμης σκηνής.
Η «Ζωίτσα» που δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από την οθόνη
Η Ζωή Λάσκαρη υπήρξε κάτι περισσότερο από κινηματογραφική σταρ. Μετά τη μεγάλη διαδρομή της στο σινεμά, ακολούθησε σημαντική πορεία και στο θέατρο, αναμετρώμενη με διαφορετικούς και απαιτητικούς ρόλους.
Είχε όμως κερδίσει και κάτι που δεν χαρίζεται από καμία κάμερα και κανέναν τίτλο: την οικειότητα του κόσμου.
Η ίδια είχε περιγράψει κάποτε αυτή τη σχέση με μια φράση που έλεγε πολλά για όσα θεωρούσε πραγματικά σημαντικά στη διαδρομή της: «Το μεγαλύτερο παράσημο της ζωή μου είναι ότι ο κόσμος με φωνάζει ακόμα “Ζωίτσα”».
Εννέα χρόνια μετά τον θάνατό της, οι ταινίες της εξακολουθούν να προβάλλονται, οι σκηνές της να κυκλοφορούν στα social media και εκείνο το χαρακτηριστικό βλέμμα να παραμένει αναγνωρίσιμο από την πρώτη στιγμή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συνάντηση κορυφής – Όταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη πήρε συνέντευξη από τη Ζωή Λάσκαρη
