Η σειρά Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό δεν κατάφερε μόνο να αγγίξει το κοινό με την ατμόσφαιρα και τις ερμηνείες της, αλλά φαίνεται πως άφησε έντονο αποτύπωμα και στους ίδιους τους συντελεστές της, με εμπειρίες που – όπως οι ίδιοι λένε – δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν με τη λογική.
Δύο από τους ηθοποιούς που συμμετείχαν στην παραγωγή μίλησαν δημόσια για περιστατικά που βίωσαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και τα οποία οι ίδιοι χαρακτήρισαν «ιδιαίτερα» ή ακόμα και «θαυμαστά».
Άγιος Παΐσιος: «Είχαμε την ευλογία του Αγίου και σε κάθε δύσκολη στιγμή μάς έδινε λύσεις»
Η μαρτυρία του Πέτρου Ξεκούκη στα βουνά
Ο Πέτρος Ξεκούκης, που ενσάρκωσε έναν ασκητή, περιέγραψε τις δύσκολες συνθήκες σε υψόμετρο, όπου οι ισχυροί άνεμοι δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στο γύρισμα.
«Ο ασκητής που υποδύθηκα ζούσε πάνω σε έναν βράχο και προσευχόταν μέρα νύχτα με τα χέρια ψηλά. Εκεί που κάναμε τα γυρίσματα, φύσαγε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να κρατηθώ όρθιος και έπεφτα. Με γύριζε ο αέρας μπρος πίσω και μου φώναζε ο σκηνοθέτης: Σε παρακαλώ Πέτρο, έστω για τρία λεπτά κρατήσου ακίνητος για να μπορέσω να κάνω το πλάνο. Του είπα και εγώ χαριτολογώντας: Κάτσε να κάνουμε αυτό που διαβάζουμε και στο σενάριο αλλά και που το έλεγε ο άγιος. Να πούμε, μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος. Λοιπόν, θαυμαστά, όσο και αν φαίνεται απίστευτο, σταμάτησε ο αέρας. Μπόρεσα εγώ και σήκωσα τα χέρια ψηλά και έκανα τη σκηνή χωρίς να κουνιέμαι».
Η εμπειρία της Μαρίας Φιλίππου στην Κόνιτσα
Αντίστοιχα, η Μαρία Φιλίππου αναφέρθηκε σε ένα περιστατικό που εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια γυρισμάτων στην Κόνιτσα, όταν οι καιρικές συνθήκες έδειχναν πως το γύρισμα δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
«Είχαμε ένα πολύ έντονο γύρισμα, όπου γινόταν ένα πανηγύρι στο προαύλιο της μονής στην Κόνιτσα και παρόλο που ήταν κατακαλόκαιρο, άνοιξαν οι ουρανοί, έγινε κατακλυσμός. Επειδή πιστεύω στη δύναμη του Κυρίου και του Αγίου Παϊσίου, ήμουν σίγουρη ότι θα γίνει το γύρισμα. Και οι άνθρωποι που έλαβαν – αυτή είναι προσωπική μου γνώμη – με οποιονδήποτε τρόπο μέρος στη διαδικασία αυτής της δουλειάς είχαν ηρεμία.
Όταν είχαμε το γύρισμα, ο καιρός άλλαξε κι ο ουρανός ήταν καταγάλανος. Ούτε καν συννεφιά. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία γιατί ήμασταν όλοι ήρεμοι και κυλούσε το γύρισμα χωρίς να το καταλάβουμε και δούλευαν τα πράγματα μαγικά. Γι’ αυτό λέω και το πιστεύω ότι υπήρχε το “θείο χέρι”».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
