Υπήρξε μια εποχή που η ελληνική τηλεόραση έκρυβε μικρούς θησαυρούς. Κι ανάμεσά τους, στη συχνότητα της ΕΡΤ, εμφανιζόταν ένας ήρεμος άντρας με χαρακτηριστικό afro μαλλί και απαλή φωνή, που μας έλεγε ότι «δεν υπάρχουν λάθη, μόνο χαρούμενα ατυχήματα».
Ο λόγος για τον Bob Ross και τη θρυλική εκπομπή του, The Joy of Painting.
Η χαρά της ζωγραφικής… στα ελληνικά μεσημέρια
Η εκπομπή προβλήθηκε αρχικά στις ΗΠΑ από το 1983 έως το 1994, όμως στην Ελλάδα έγινε κομμάτι της δικής μας τηλεοπτικής καθημερινότητας μέσα από επαναλήψεις στην ΕΡΤ. Πολλοί τη θυμούνται να παίζει σε «ήσυχες» ώρες, σαν ένα παράθυρο γαλήνης ανάμεσα σε δελτία ειδήσεων και σειρές.
Ο Bob Ross στεκόταν μπροστά στον καμβά και μέσα σε περίπου μισή ώρα δημιουργούσε από το μηδέν ένα ολόκληρο τοπίο: βουνά με χιόνια, λίμνες που καθρεφτίζουν τον ουρανό, σύννεφα που σχηματίζονταν με δυο κινήσεις και φυσικά… τα διάσημα «happy little trees».
Κι όλα αυτά με μια φωνή σχεδόν υπνωτιστική, που έκανε τη ζωγραφική να μοιάζει εύκολη, προσβάσιμη και κυρίως θεραπευτική.
Πριν τα ASMR videos και τα reels
Πριν τα social media γεμίσουν με relaxing videos, πριν ανακαλύψουμε τον όρο ASMR, εμείς είχαμε ήδη τον Bob Ross. Χωρίς φωνές, χωρίς ένταση, χωρίς δράμα. Μόνο ήρεμες πινελιές και μια φιλοσοφία ζωής που έλεγε ότι ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει κάτι όμορφο.
Ίσως τότε να μην το καταλαβαίναμε. Ίσως να αλλάζαμε κανάλι. Κι όμως, η εικόνα του έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς που μεγάλωσε με την κρατική τηλεόραση να παίζει στο background.
Ένα τηλεοπτικό «comfort»
Σήμερα, αποσπάσματα της εκπομπής κάνουν ξανά τον γύρο του διαδικτύου και γίνονται viral. Όμως για όσους τον πρόλαβαν στην ΕΡΤ, ο Bob Ross δεν είναι απλώς ένα meme ή μια ρετρό αναφορά.
Είναι εκείνα τα αργά απογεύματα στο σπίτι. Είναι η αίσθηση ότι όλα μπορούν να διορθωθούν με μια απαλή πινελιά λευκού. Είναι η φράση «δεν υπάρχουν λάθη» που χωρίς να το ξέρουμε κουβαλήσαμε μαζί μας.
Και κάπως έτσι, μέσα από μια απλή εκπομπή ζωγραφικής, η ελληνική τηλεόραση μάς χάρισε έναν από τους πιο γαλήνιους «συγκατοίκους» της παιδικής και εφηβικής μας μνήμης.
Διαβάστε επίσης: Compact Disc Club: Τα soundtrack των μεταμεσονύκτιων ωρών της παιδικής μας ηλικίας
