Το Lee Cronin’s The Mummy δεν έχει καμία διάθεση να θυμίσει τις πιο περιπετειώδεις, σχεδόν pop εκδοχές του μύθου. Ο Lee Cronin, γνωστός από το Evil Dead Rise, γράφει και σκηνοθετεί μια πιο σκληρή, σκοτεινή και σωματικά αποκρουστική εκδοχή, όπου ο τρόμος δεν έρχεται μόνο από τον τάφο, αλλά από την ίδια την οικογένεια. Η ιστορία ακολουθεί την εξαφάνιση ενός μικρού κοριτσιού στην έρημο και την επιστροφή του, χρόνια αργότερα, με τρόπο που μετατρέπει την οικογενειακή επανένωση σε εφιάλτη.
The Terror: Devil in Silver – Η horror σειρά του Ridley Scott είναι το φαινόμενο του καλοκαιριού
Η πλοκή έχει ενδιαφέρουσα αφετηρία: παιδικό τραύμα, αρχαία κατάρα, γονεϊκή ενοχή και μια μούμια που λειτουργεί περισσότερο σαν δαιμονική παρουσία παρά σαν κλασικό τέρας. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία ανοίγει πολλά μέτωπα, χωρίς πάντα να τα υπηρετεί με καθαρότητα. Αντί να χτίζει σταδιακά το μυστήριο, συχνά επιλέγει την ένταση, το σοκ και τη σωματική φρίκη. Αυτό χαρίζει στιγμές δυνατής ανατριχίλας, αλλά κουράζει όταν επαναλαμβάνεται.
Οι ηθοποιοί κρατούν το βάρος
Ο Jack Reynor δίνει μια φορτισμένη ερμηνεία, παίζοντας έναν πατέρα που κινείται ανάμεσα στην ελπίδα, την ενοχή και την απελπισία. Η Laia Costa είναι πιο εσωτερική, με βλέμμα που λέει περισσότερα από τους διαλόγους της. Η May Calamawy προσθέτει βάθος και πολιτισμική γείωση στην ιστορία, ενώ η Natalie Grace έχει δύσκολο ρόλο, καθώς καλείται να είναι ταυτόχρονα παιδί, θύμα και απειλή. Το καστ, στο σύνολό του, είναι ίσως πιο πειστικό από το ίδιο το σενάριο.
Σκηνοθεσία με νεύρο, αλλά και υπερβολή
Σκηνοθετικά, ο Cronin ξέρει να φτιάχνει εικόνες που κολλάνε στο μυαλό. Οι σκιές, τα κοντινά στα πρόσωπα, η υφή της σήψης και το κλειστοφοβικό οικογενειακό περιβάλλον δίνουν στην ταινία ταυτότητα. Η φωτογραφία και ο ήχος δουλεύουν υπέρ της αγωνίας, ενώ το body horror είναι καθαρά το πιο δυνατό χαρτί της.
Όμως η ταινία παρασύρεται από την ανάγκη να είναι συνεχώς ακραία. Εκεί που θα μπορούσε να υποβάλει, φωνάζει. Εκεί που θα μπορούσε να αφήσει το μυστήριο να αναπνεύσει, το θάβει κάτω από σκηνές φρίκης. Δεν λείπει η έμπνευση, λείπει η αυτοσυγκράτηση.
Τελική αίσθηση
Το Lee Cronin’s The Mummy είναι μια φιλόδοξη, σκοτεινή και οπτικά δυνατή αναβίωση, που όμως δεν φτάνει πάντα το βάθος που υπόσχεται. Έχει καλές ερμηνείες, έντονη ατμόσφαιρα και μερικές πραγματικά ανατριχιαστικές στιγμές, αλλά η πλοκή της μοιάζει άνιση και φορτωμένη. Ως horror εμπειρία λειτουργεί. Ως νέα μεγάλη εκδοχή του μύθου της Μούμιας, αφήνει την αίσθηση ότι κάτω από τις γάζες υπήρχε μια καλύτερη ταινία που δεν ξετυλίχθηκε ποτέ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Mickey 17: Το must-see δυστοπικό Sci-Fi που τρεντάρει αυτή τη στιγμή στο ελληνικό Netflix
