Υπάρχουν ταινίες που αγαπάς και υπάρχουν ταινίες που φοβάσαι να ξαναδείς, μήπως σπάσει η μαγεία τους. Το The Devil Wears Prada του 2006 ανήκε πάντα στη δεύτερη κατηγορία. Κι όμως, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, η επιστροφή στο Runway όχι μόνο δεν προδίδει το πρωτότυπο, αλλά καταφέρνει να δώσει έναν απρόσμενα ανθρώπινο επίλογο σε έναν κόσμο που μοιάζει να πεθαίνει.
Το σενάριο
Η Andy Sachs είναι πλέον μια καταξιωμένη δημοσιογράφος στη Νέα Υόρκη. Μέχρι που η εταιρεία στην οποία εργάζεται καταρρέει ξαφνικά, με τις απολύσεις να ανακοινώνονται μέσω μηνύματος εν μέσω βραδιάς βραβείων. Και κάπως έτσι, η ζωή τη φέρνει ξανά πίσω δίπλα στη Miranda Priestly.
Μόνο που αυτή τη φορά το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο από μια θέση εργασίας ή μια καριέρα στη μόδα. Το ίδιο το Runway παλεύει να επιβιώσει απέναντι στην κατάρρευση των έντυπων media, ενώ απέναντι στη Miranda βρίσκεται πλέον η Emily Charlton, η άλλοτε βοηθός της, που έχει εξελιχθεί σε πανίσχυρο στέλεχος ανταγωνιστικού ομίλου.
Νοσταλγία, απώλεια και μια διαφορετική Miranda
Η μεγαλύτερη έκπληξη της ταινίας είναι πως δεν προσπαθεί να σε βυθίσει εύκολα στη νοσταλγία. Αντίθετα, ξεκινά από μια αλήθεια που πονά. Ο κόσμος των λαμπερών περιοδικών, των τεράστιων editorial γραφείων και της απόλυτης δύναμης της μόδας δεν υπάρχει πια όπως τον θυμόμαστε.
Αυτό το αίσθημα απώλειας διαπερνά ολόκληρη την ταινία και δίνει στη Miranda Priestly μια διάσταση που δεν είχε ποτέ στο πρώτο φιλμ. Δεν είναι απλώς η «παγωμένη» αρχισυντάκτρια που όλοι φοβούνται. Είναι μια γυναίκα που βλέπει τον κόσμο που έχτισε να καταρρέει μπροστά στα μάτια της και αρνείται να τον αφήσει να χαθεί χωρίς μάχη.
Η Meryl Streep επιστρέφει πιο εσωτερική και πιο ώριμη από ποτέ. Η Miranda παραμένει κοφτερή, απαιτητική και σχεδόν τρομακτικά έξυπνη, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει και μια ελαφριά τρωτότητα πίσω από το βλέμμα της. Όχι αρκετή για να τη λυπηθείς, αρκετή όμως για να τη νιώσεις ανθρώπινη.
Αν το πρώτο The Devil Wears Prada έκανε τη Miranda σύμβολο, αυτό το sequel τη μετατρέπει επιτέλους σε άνθρωπο.
Netflix: Movie night alert – Οι ταινίες του Μαΐου που θα σε κρατήσουν… σπίτι!
Οι αδυναμίες που δεν κρύβονται πάντα
Η πρώτη πράξη της ταινίας δείχνει ξεκάθαρα την προσπάθεια του σεναρίου να επανασυνδέσει τους χαρακτήρες και να ξαναστήσει τον κόσμο του Runway. Σε κάποια σημεία, όμως, μοιάζει να φοβάται να αφήσει τις συγκρούσεις να “πληγώσουν” πραγματικά και προτιμά να λειαίνει τις γωνίες τους.
Υπάρχουν στιγμές όπου οι κρίσεις λύνονται πιο εύκολα απ’ όσο θα έπρεπε, σαν η ταινία να διστάζει να γίνει όσο σκληρή απαιτεί το θέμα της. Παρ’ όλα αυτά, μόλις ξεπεράσει το αρχικό στήσιμο, βρίσκει ρυθμό και κυλά πολύ πιο φυσικά μέχρι το φινάλε. Και τότε είναι που θυμάσαι γιατί αυτός ο κόσμος σε μάγευε εξαρχής…
Τελικά αξίζει;
Ναι. Όχι γιατί ξεπερνά το πρωτότυπο, δεν το κάνει και μάλλον δεν θα μπορούσε ποτέ! Αλλά γιατί είναι ένα sequel φτιαγμένο με φροντίδα και πραγματική κατανόηση των χαρακτήρων του.
Δεν προσπαθεί απλώς να αναπαράγει iconic ατάκες και στιγμές. Έχει κάτι να πει για την εποχή, για το τέλος μιας ολόκληρης βιομηχανίας, για την ανάγκη να κρατηθείς από κάτι που χάνεται.
Βγαίνεις από την αίθουσα με ένα περίεργο μείγμα συναισθημάτων, χαμόγελο, νοσταλγία και μια ανεξήγητη μελαγχολία για κόσμους που αλλάζουν και δεν επιστρέφουν ποτέ ακριβώς όπως τους θυμόσουν. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σωστό τέλος για το The Devil Wears Prada…
Διαβάστε επίσης: Outlander – Κριτική: «Αντίο, Sassenach» — Το φινάλε που μας άφησε με δάκρυα στα μάτια…
