Υπάρχουν ταινίες που ξεκινούν με μια ιδέα ικανή να σε κερδίσει από τα πρώτα λεπτά και άλλες που δημιουργούν μεγάλες προσδοκίες, αλλά δυσκολεύονται να τις δικαιώσουν. Το «Undertone» του Netflix ανήκει περισσότερο στη δεύτερη κατηγορία.
Δεν πρόκειται για μια κακή ταινία. Αντίθετα, διαθέτει αρκετά στοιχεία που δείχνουν ότι υπήρχε μια ενδιαφέρουσα βάση: μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, ένα δυνατό συναισθηματικό υπόβαθρο και μια ιστορία που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πραγματικά καθηλωτικό.
Το πρόβλημα είναι πως κάπου στην πορεία η ταινία χάνει τον ρυθμό και τη δυναμική της.
Μια καλή ιδέα που δεν βρίσκει πάντα τον σωστό δρόμο
Το «Undertone» προσπαθεί να συνδυάσει το δράμα με στοιχεία μυστηρίου, δημιουργώντας ένα κλίμα αγωνίας γύρω από τους χαρακτήρες και τις επιλογές τους.
Ωστόσο, η αφήγηση συχνά μοιάζει να κινείται πιο αργά από όσο χρειάζεται, με αποτέλεσμα ο θεατής να περιμένει συνεχώς τη μεγάλη κορύφωση που τελικά δεν έρχεται με την ένταση που υπόσχεται η αρχή.
Οι χαρακτήρες έχουν ενδιαφέρον, αλλά δεν αναπτύσσονται πάντα όσο θα μπορούσαν. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι ότι η ταινία κρατάει κρυμμένα τα καλύτερά της χαρτιά, χωρίς όμως να τα αξιοποιεί πλήρως ή μάλλον, χωρίς ποτέ τελικά να τα ανοίγει.
Η ατμόσφαιρα σώζει την κατάσταση
Εκεί που το «Undertone» κερδίζει πόντους είναι στην αισθητική του. Η φωτογραφία, η σκηνοθετική προσέγγιση και η γενικότερη ατμόσφαιρα δημιουργούν ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό περιβάλλον.
Υπάρχουν σκηνές που καταφέρνουν να μεταφέρουν συναίσθημα και να κρατήσουν τον θεατή μέσα στην ιστορία.
Όμως μια όμορφη εικόνα από μόνη της δεν αρκεί. Για να λειτουργήσει μια ταινία μυστηρίου χρειάζεται και ένας ρυθμός που να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον.
Τελικά, φόλα ή διαμαντάκι;
Για να είμαστε ευγενικοί θα λέγαμε ότι το Undertone δεν είναι η απογοήτευση που θα σε κάνει να κλείσεις την οθόνη στα μισά, αφού σε κάθε σκηνή περιμένεις την κορύφωση που ποτέ δεν έρχεται, αλλά ούτε και το κρυφό διαμάντι που θα θυμάσαι για καιρό.
Είναι μια ταινία που είχε τις προϋποθέσεις να ξεχωρίσει περισσότερο, όμως τελικά αφήνει την αίσθηση πως μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα.
Η ετυμηγορία: Περισσότερο «καλό αλλά όχι αρκετό» παρά πραγματικό διαμάντι.
