Εννέα χρόνια πέρασα από την ημέρα που η Ζωή Λάσκαρη άφησε την τελευταία της πνοή στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη. Η αείμνηστη ηθοποιός κατά τη διάρκεια της διαδρομής της είχε μιλήσει πολλές φορές για την οικογένειά της, αλλά και για τα προβλήματα που αντιμετώπισε σαν μητέρα.
Χαρακτηριστικά στον Νίκο Χατζηνικολάου είχε αναφέρει με ειλικρίνεια: «Έζησα αλήτικα και θα έπρεπε να είμαι πάρα πολύ ξύπνια και να έχω καταλάβει το παιδί μου από την πρώτη στιγμή. Δεν το κατάλαβα γιατί είναι ένα θέμα, που δεν το ήξερα και δεν είχα δει άλλους.
Δυστυχώς, εγώ που έζησα τη νύχτα και το πεζοδρόμιο, τον κόσμο κι πολων των ειδών των ανθρώπων, δεν μπόρεσα να καταλάβω το παιδί μου. Δεν ήταν ότι εθελοτυφλούσα, δεν το κατάλαβα. Αλίμονό μου αν εθελοτυφλούσα.
Δεύτερον, εγώ δεν είχα την εικόνα της οικογένειας γιατί δεν την είχα ζήσει. Προσπαθούσα να τη φτιάξω από μόνη μου. Δεν υπήρξαν γονείς για να υπάρχει ένα πρότυπο το πως είναι οι γονείς. Είτε θα ήμουν αυστηρή είτε σε πανικό είτε θα προσπαθούσα να την πλησιάσω και δεν μπορούσα. Με ενδιέφερε γιατί είναι το παιδί μου και τομ λατρεύω, αλλά είναι φυσικό να κάνω λάθη. Διάλςεγα διάφορους τρόπους».
