Σε μια εποχή βαθιά συντηρητική, όπου το διαφορετικό είτε κρυβόταν είτε γινόταν αντικείμενο χλευασμού, το «Σουτιέν του μπαμπά μου» εμφανίζεται σχεδόν ανατρεπτικά. Με μια εικόνα που ξαφνιάζει και ένα θέμα που δεν ήταν καθόλου «εύκολο» για τα δεδομένα της εποχής, τολμά να πλησιάσει τη διαφορετικότητα όχι με φόβο, αλλά με μια απροσδόκητη αμεσότητα.
Κάτω από έναν προκλητικό – για τα δεδομένα της εποχής – ξεδιπλώνεται μια ιστορία που δεν φοβάται να αγγίξει το διαφορετικό, να το κοιτάξει κατάματα και, τελικά, να το αγκαλιάσει. Όχι με βαρύτητα ή διδακτισμό, αλλά με εκείνη τη λεπτή, σχεδόν αθώα διάθεση που χαρακτήριζε μια ολόκληρη εποχή.
Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται ο Μάκης Δελαπόρτας. Όχι απλώς ως πρωταγωνιστής, αλλά ως φορέας μιας ιδιαίτερης ευαισθησίας. Η παρουσία του δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, ούτε να προκαλέσει. Αντίθετα, κινείται ήσυχα, σχεδόν διακριτικά, αφήνοντας χώρο στο βλέμμα, στη σιωπή, στη μικρή εκείνη παύση που λέει περισσότερα από τις λέξεις.
Ο χαρακτήρας του μοιάζει να βαδίζει σε έναν κόσμο που δεν έχει ακόμη αποφασίσει πώς να τον χωρέσει. Και ίσως αυτό είναι που κάνει την ερμηνεία του τόσο ξεχωριστή. Δεν προσπαθεί να εξηγήσει. Δεν βιάζεται να ορίσει. Απλώς υπάρχει, με μια αθωότητα που σε αφοπλίζει.
Η ταινία κινείται ανάμεσα στο χιούμορ και σε μια υπόγεια μελαγχολία. Σαν να γελά, αλλά ταυτόχρονα να γνωρίζει πως πίσω από το γέλιο υπάρχει κάτι πιο εύθραυστο. Οι χώροι, οι χαρακτήρες, οι καταστάσεις, όλα μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και στο θεατρικό, δημιουργώντας ένα σύμπαν που δεν ζητά να το πάρεις κατά γράμμα, αλλά να το νιώσεις.
Και κάπου εκεί βρίσκεται και η ουσία της. Όχι στο τι αφηγείται, αλλά στο πώς το αφηγείται. Στον τρόπο που αφήνει τον θεατή να πλησιάσει χωρίς να τον πιέζει, να καταλάβει χωρίς να του το επιβάλλει.
Σήμερα, βλέποντάς την ξανά, ίσως να εντοπίζει κανείς αδυναμίες, ατέλειες, στιγμές που ανήκουν ξεκάθαρα στο τότε. Όμως τίποτα από αυτά δεν αφαιρεί από την αίσθηση ότι πρόκειται για μια ταινία που τόλμησε, με τον δικό της τρόπο, να κινηθεί έξω από τα όρια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Νοσταλγία 00s: Θυμάσαι το «Δέκα λεπτά κήρυγμα»; – Η απίθανη σκηνή με τον Σάκη Μπουλά σε ρόλο… ράπερ
